Fatale oorlogsfouten in de Ummah

Fatale oorlogsfouten in de Ummah

De Fatiheen (veroveraars) waren vanuit Noord-Afrika het Iberische Schiereiland binnen gedrongen, om het volk te bevrijden van de Germaanse Visigoten; met de verlichting en de rechtvaardigheid van de Islaam. Toen zij Al-Andalus eenmaal hadden veroverd werden zij constant aangevallen vanuit Frankrijk. Nadat de Fatiheen hen herhaaldelijk hebben moeten verjagen besloten zij Frankrijk binnen te vallen, zodat ze een definitief punt achter deze aanvallen konden zetten. Maar het is de Moslims niet gelukt om Frankrijk te veroveren. Na dit verlies ging het bergafwaarts en werd Al-Andalus uiteindelijk zelfs heroverd door de Visigoten in de herovering bekend als de Reconquista.

Aan de aantallen en kracht lag het niet, de Moslims stonden wat betreft materiële kracht en manschappen sterker dan de Franken. De reden waarom de Moslims Frankrijk niet hebben kunnen veroveren kwam door andere tekortkomingen. Dezelfde tekortkomingen die zich hebben voorgedaan tijdens het overmeesteren van Frankrijk, en tot de val van Al-Andalus hebben geleidt, hebben de Jihad in Syrië ook verzwakt. Vandaar dat we deze bladzijde uit de geschiedenis open slaan.

Verdeeldheid

De eerste tekortkoming was verdeeldheid. Er heersten nogal wat conflicten tussen de Berbers en de Arabieren tijdens het veroveren van Frankrijk, dit begon eigenlijk al gelijk na de verovering van Al-Andalus. Deze gewapende conflicten en opstanden verzwakten de Moslims in Al-Andalus en zorgden voor grote vertraging in het veroveren van Frankrijk. De gouverneur Al-Haytham ibn Ubayd Al-Kalabi van de Umayyaden dynastie heeft hier een grote rol in gespeeld, hij vertoonde extreme tribalisme. Totdat Allah een rechtgeschapen Tabi’ee zond die de Moslims weer bij elkaar wist te brengen, de legercommandant Abdurrahmaan Al-Ghaafiqi. Onder zijn leiding ging het Moslim leger voort met het veroveren van Frankrijk. Nadat zij echter grote oorlogsbuiten hadden gemaakt in Zuid-Frankrijk begon het geschil weer over de verdeling. De Arabieren zeiden “Wij zijn de eerste Moslims dus wij verdienen meer.” De Berbers zeiden op hun beurt weer “Wij zijn in de meerderheid en hebben Al-Andalus als eerst veroverd dus wij verdienen meer.” De samenwerking ging erg moeizaam.

Zoals Allah heeft geopenbaard: “..Wees niet onenig onderling (wees niet verdeeld), waardoor jullie ontmoedigd raken en jullie kracht verdwijnt. En wees geduldig..” (Surah Al-Anfaal, Aya 46)

De verdeeldheid in Al-Andalus was op een gegeven moment zo intens dat er meer dan 30 kleine koningrijken waren onstaan. Er heerste veel corruptie in deze koningrijken, dit verzwakte de Moslims enorm. Er waren zelfs twee Khalifaten: het Umayyaden Khalifaat in Cordoba, en het Abbasiden Khalifaat in Baghdad. Dit gebeurde voor het eerst in de Islamitische geschiedenis. Totdat de Murabitun onder leiding van Yusuf ibn Tashafin een einde maakte aan deze verdeeldheid. Maar ze werden niet lang daarna verdreven door de Muwahidun: die destijds gedreven werden door sektarisme en extremisme. Na een aantal succesvolle veroveringen werden de Muwahidun, ondanks hun grotere aantallen, verslagen door de Christenen in de rampzalige Slag Al-Uqba. Dit betekende feitelijk de val van Al-Andalus. En de bloederige inquisitie die hierop volgde is niemand vreemd.

De fatale tekortkomingen die de Moslims destijds hebben vertoond in Al-Andalus zijn goed bestudeerd door de vijanden van deze Ummah. Zij hebben geleerd van onze geschiedenis en gebruiken deze kennis tegen de Moslim Ummah. Ze hebben onze Ummah in vele landen verdeeld, en zijn intensief bezig met een verdeel en heers strategie tegen ons. Dit is voor niemand verborgen. En zoals zij van onze fouten uit de geschiedenis leren en deze kennis tegen ons gebruiken, zo dienen wij ook uit de geschiedenis te leren van onze fouten. De Profeet (SallAllahu Alayhi wa Selam) heeft immers gezegd “Een gelovige wordt niet twee keer door dezelfde slang gebeten.” (Saheeh Bukhari)

Helaas zijn de Mujahideen in Syrië ook getroffen door verdeeldheid –die de vijanden van deze Ummah maar al te graag wensen aan te dikken. Het begon allemaal met het creëren van een scheiding tussen de Ansaar en de Muhajireen. Zoals dit werd ook geprobeerd tussen de Taliban en Al-Qaedah, toen de VS Afghanistan aanviel. Indien de Taliban niet uit wijze mannen bestond zouden ze hierin zijn getrapt. Er wordt nu ook in de internationale politiek gehamerd op het feit dat dit een strijd is van de Syriërs en dat de Moslims buiten Syrië niets met deze strijd te maken hebben. De media blijft er maar op hammeren dat de buitenlandse Mujahideen slechts voor problemen zorgen, terwijl zij de enigen zijn die bereid waren hun levens op te offeren voor het weerloze Syrische volk.

Zulke geluiden hebben voedingsbodem gecreëerd voor onenigheid en verdeling. Deze verdeeldheid groeide en kreeg verschillende uitingen. Sommigen kregen meer loyaliteit voor hun eigen nationaliteit dan voor hun buitenlandse Mujahid broeders, of ze kregen meer loyaliteit voor hun eigen strijdgroep dan voor hun broeders uit andere strijdgroepen. Wanneer hun strijdgroep wordt aangevallen zijn ze bereid dit te wreken tot de laatste man, maar wanneer onschuldige Moslim burgers massaal worden uitgemoord dan zien wij diezelfde strijdlustigheid niet. Bepaalde Mujahideen weigerden ook samen te werken vanwege secundaire meningsverschillen, zoals het krijgen van wapens en hulp uit het buitenland. En zo groeiden de onenigheden steeds verder.

يا زماناً بَكَيْتُ منه فلما … صِرْتُ في غَيْره بَكَيْتُ عَلَيْهِ

Er was een tijd die mij deed huilen .. Maar nu huil ik uit heimwee over die vergane tijd.

Hoeveel hebben wij in het begin van de Syrische oorlog gehuild en getreurd om de brute massamoorden op onschuldige Moslim burgers. Hierachter schuilde echter een enorme wijsheid van Allah. Want we zagen dat de Ummah als één lichaam tegen dit onrecht opstond in een legendarische Jihad front. Nu lijkt deze eenheid echter af te brokkelen omdat sommigen het oog op dit leed helaas zijn verloren, en gedreven worden door partijgeestigheid, territoriumdrift en oorlogsbuiten.

Materialisme

Een tekortkoming waaraan de Moslims ook leden tijdens het veroveren van Frankrijk, was liefde voor deze nietige wereld. Het Moslim leger sleepten de zware last van de oorlogsbuit achter hun aan, die ze hadden veroverd in Zuid-Frankrijk. Dit was een fatale fout zoals bleek in de beslissende confrontatie bekend als de slag bij Poitiers. Toen de Fransen de oorlogsbuit namelijk van achteren dreigden te grijpen, verdeelden het Moslim leger zich en haastte een deel van hen om de oorlogsbuit te beschermen. Hierdoor hadden ze de slag verloren en zijn vele als martelaren gestorven.

We zien nu ook in Syrië dat sommige Mujahideen meer aandacht schenken aan het veroveren van olievelden en stuwdammen dan het verdedigen van de Ummah. Het is zelfs zo erg gesteld dat sommigen strijders het tot hun prioriteit hebben gemaakt om territorium te winnen voor hun eigen strijdgroep, en gebieden veroveren die al bevrijd zijn. Hierdoor zijn duizenden Mujahideen gestorven in onderlinge gevechten. In het begin van de Jihaad in Syrië, toen de meeste Mujahideen niet zo materialistisch waren, gaf Allah hen kracht en grote overwinningen. Waardoor ze meer dan 2/3 van Syrië hadden bevrijd. Nu sommige strijdgroepen oorlogsbuiten en territorium achterna streven is de Jihaad gaan verzwakken en lijken we dezelfde fouten te herhalen als in de slag bij Poitiers.

In de slag bij Poitiers begonnen de Moslims ook op hun aantallen te vertrouwen –in plaats van het volledige vertrouwen in Allah te vestigen. Het Moslim leger had op dat moment vijftigduizend man bereikt. Terwijl de Fatiheen van Al-Andalus uit slechts twaalfduizend man bestond of minder. Het vertrouwen op aantallen zorgde ervoor dat de gebeurtenissen van Hunaiyn zich herhaalde. Waarover Allah zei: “Voorzeker, Allah heeft u op menig slagveld geholpen. En op de dag van Hunain, toen jullie grote aantallen jullie trots maakten, maar dit jullie niets heeft gebaat en de aarde werd ondanks haar uitgestrektheid nauw voor jullie; toen hebben jullie je vluchtend afgewend.” (At-Tawbah, Aya 25)

Deze materialistische manier van denken zien we soms helaas ook in Syrië. Sommigen zien hun aantallen zelfs als bewijs. Hoe vaak horen wij dat er zoveel Mujahideen overgestapt zijn naar een bepaalde strijdgroep, alsof deze aantallen een bewijs is voor de correctheid van die strijdgroep. Terwijl Allah ons duidelijk maakt dat de meerderheid van de mensen op dwaling verkeren, en de geschiedenis ons leert dat de Moslim legers bijna altijd in een minderheid waren. Sterker nog, we leren uit Ahadeeth dat de Taaifah Al-Mansoora verlaten en bedrogen zal worden. De strijdgroep en Mujahid die het meest rechtgeschapen is; is degene die het meest volgens de Quran en Sunnah handelt. Zelfs al is het de kleinste, zwakste en meest onsuccesvolle groep! Het is dus niet de grootste- of meest succesvolle strijdgroep, want Allah schenkt zelfs de ongelovige grote overwinningen.

De nasleep

Wanneer we kijken naar de geschiedenis van Al-Andalus begrijpen we waarom het westen zo angstig is voor de kracht van de Islam. Het feit dat de Moslims heel Al-Andalus (Spanje en Portugal) in slechts drie jaar tijd hadden veroverd met niet meer dan twaalf duizend man, is een ongekende militaire prestatie in de geschiedenis van de mensheid. Dit is werkelijk een militair wonder te noemen. Deze verovering is nota bene bereikt door de Berbers, die pas voor de verovering van Al-Andalus ongelovig waren. De Islam heeft hen van polytheïstische stenenaanbidders, die vergeten zouden worden in de geschiedenisboeken, opgevoed tot nobele strijders die één van de machtigste landen op de wereld destijds hebben weten te veroveren in slechts drie jaar tijd. En hier waren zij niet gestopt, zij trokken voort tot aan het hart van Frankrijk. Tot op honderd kilometer afstand van Parijs! Zij vormden een kracht die niet te stoppen was. Slechts de zwakte van hun eigen Nafs is de reden geweest voor hun verlies en ondergang –en niet hun strijdaantallen, militaire gebreken of zwakke strijdlust.

De Kufaar zagen wat voor een hervormingskracht de Islam had. Binnen enkele jaren had de Islam het simpele Nomaden volk van geheel Noord-Afrika hervormd tot een verheven volk dat tot aan de poorten van Parijs kwam marcheren. Ze veroverden de machtigste landen, en daagden de supermachten van destijds uit. De Kruisvaarders en het Europese kolonialisme hebben hetzelfde geprobeerd. Ze hebben eeuwen lang geprobeerd om de Moslim wereld weg te rukken van de Islam: naar het Christendom, Darwinisme, secularisme, het atheïsme, communisme, enz. Maar ondanks de enorme zwakte van de Ummah is dit hun niet gelukt. De Ummah is na deze lange uitputtende bezettingen, onderdrukkingen en ideologische indoctrinatie nog steeds Moslim gebleven. Daar waar de hervormingspogingen van het westen steeds faalden, heeft de Islam ditzelfde volk binnen enkele jaren geheel weten te hervormen. En eeuwen later houden wij nog steeds vast aan deze Religie.

Indien de Moslims de cruciale slag bij Poitiers hadden gewonnen dan zouden zij wellicht heel Europa verder hebben verlicht met de Islam. Er werd later nog een campagne gevoerd in Frankrijk onder de leiding van Uqbah ibn Hadjaaj. Deze is helaas ook mislukt. Hun kans om Frankrijk te veroveren lag echt in de eerste campagne, want de interne conflicten in Al-Andalus stapelde zich daarna alleen maar op, totdat Al-Andalus viel. En de val van Al-Andalus heeft uiteindelijk een groot front voor de Kruisvaarders en (later) het Europese kolonialisme geopend, waar we nog steeds tegen worstelen. Dus kijk wat voor grote gevolgen onze fouten kunnen hebben! Wij moeten van deze geschiedenis leren en ervoor hoeden dat we niet dezelfde fouten maken in As-Shaam en andere Jihad fronten.

Allah maakt ons herhaaldelijk duidelijk in de Quran dat we van de vergane volkeren en hun fouten moeten leren. Allah heeft ons het einde bekend gemaakt van vele volkeren voor ons, zodat wij hiervan leren. De oorzaken voor de ondergang- of de overwinning van een volk blijven hetzelfde. Allah heeft ons in de Quran duidelijk gemaakt dat wij geen verandering zullen vinden in Zijn handelswijze. Hoe Hij met vroegere volkeren heeft gehandeld, zo zal Hij ook met deze Ummah handelen. Het is aan ons welk pad wij volgen: het pad naar onze ondergang of naar de overwinning.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s