Globale Jihadisme – Deel 3: Strategisch inzicht

Globale Jihadisme – Het nieuwe paradigma

Deel 3: Strategisch inzicht

We hebben gezien dat Al-Qaedah met een zeer gering aantal vastzat op Tora Bora terwijl de gehele wereld zich tegen hen had verzameld. Zonder een sterke strategie, ideologie en doctrine zou Al-Qaedah niet zijn gegroeid van zwakke kleine groep, die door de gehele wereld omsingeld werd op Tora Bora, tot de legendarische organisatie die we vandaag kennen. De bron van Al-Qaedah’s succes lag en ligt niet in manschappen en strijdkracht. Integendeel tot IS die het succes momenteel (!) te danken heeft aan momentum en strijdkracht. Momentum en strijdkracht kunnen verdwijnen en terug worden gedrongen, vooral als succes hier afhankelijk van wordt en hier onzorgvuldig mee om wordt gegaan. Strijdkracht kan zonder goede aansturing ook meer schade aanrichten dan goed doen. Aan de andere kant kan een kleine strijdkracht wijs geleidt grote belangrijke overwinningen bereiken. In de strijd om Kobani zijn naar verluid al meer dan 600 Mujahideen van IS gedood. Dit komt aan de ene kant door de verhevigde aanvallen van de VS op het manschap van IS, maar ook door de onzorgvuldige manier waarmee IS omgaat met Moslim levens –inclusief hun eigen manschappen. Het is niet verstandig om zoveel manschappen op te offeren in een strijd van secundaire prioriteit.

Werelds succes is bovendien niet de maatstaf waarmee we correctheid meten. Toen IS in de beginfase nog klein en zwak was in Iraq, werd het desondanks door Al-Qaedah gesteund en geprezen vanwege hun nobele doelen en juiste handelingen destijds. Nu IS veel groter en sterker is geworden, wordt het bekritiseerd door dezelfde leiders van Al-Qaedah die het hebben geprezen in hun zwakke periode. Indien kracht en werelds succes de maatstaf was zouden de Mujahid leiders IS nu meer prijzen dan ze in het verleden hebben gedaan. De Moslim gebruikt echter Goddelijke- integendeel tot wereldse maatstaven voor succes. Allah heeft het Martelaarschap bijvoorbeeld Al-Fawzul Kabir (de grote overwinning) genoemd, maar volgens wereldse maatstaven is gedood worden geen overwinning of succes. Dit spreekt echter niet tegen dat we zorgvuldig om moeten gaan met Moslim levens. Elk woord moet binnen zijn juiste context genomen worden (li kulli maqam maqal).

Het leven van een Moslim is van grote waarde. Umar ibn Khattab zou daarom bijvoorbeeld nooit een commandant aanstellen die bekend stond om zijn haastigheid, zelfs als hij een reputatie van heldhaftigheid en kracht had. Daarom zei Umar ibn Khattab tegen Abu Ubayda At-Thaqafi, die hij als militaire leider had aangesteld; “Wees niet haastig in jouw oordelen en handelingen, want (militaire) leiderschap is slechts geschikt voor een bedaarde persoon die weet wanneer hij een kans moet grijpen.” Daarom werd Al-Muthanah ibn Harith boos toen Abdullah ibn Marthad de touwen van een brug had doorgesneden, in de oorlog tegen de Perzen, terwijl hij enthousiast schreeuwde “Oh mensen sterf voor hetgeen jullie leiders ook zijn gestorven.” Abdullah sneed de touwen van deze brug door omdat hij de Moslims ervan wilde weerhouden om (tactisch) terug te kunnen trekken, maar deze haastige beslissing heeft het Moslim leger vele levens gekost; velen van hen waren gevallen en verdronken, en anderen stierven in de strijd. Dus Al-Muthanah werd erg boos en sloeg Abdullah zelfs,  en hij gaf orders om de brug weer te verbinden. Het Moslim leger trok zich ook terug nadat de brug was verbonden. Dit zijn voorbeelden die ons duidelijk moeten maken dat het leven van een Moslim Mujahid waardevol is en niet roekeloos opgeofferd moet worden.

De Moslims waren blij toen Ahl Sunnah samen met IS grote steden in Iraq had bevrijd van het tirannieke VS-geïnstalleerde marionettenregime. We stonden enthousiast in afwachting uit te kijken naar de bevrijding van Baghdad als grote verblijding voor de Ummah. Dit werd echter gauw opgevolgd door meerdere teleurstellingen toen IS afslagen nam en zich bezighield met fronten van secundaire prioriteit tegen de Jazidies in Iraq en de Koerden in Iraq en Syrië. Er is nota bene expliciet van de Profeet (SallAllahu Alayhi wa Selam) overgeleverd in Sunan Abi Dawud: “Laat de Turken met rust zolang zij jullie met rust laten.” Tel daarbij de buitenproportionele massa-executies van Sunnitische stammen op, zoals de 700 leden van de Sheitaat stam in Deir Zor Syrië en de 300 leden van de Albu Nimr stam in Anbar Iraq. De Profeet (SallAllahu Alayhi wa Selam) probeerde harten te winnen en mensen te redden. IS lijkt totaal de tegenovergestelde Manhadj (methodologie) te volgen.

Indien we van mening verschillen over de theologische richtlijnen dan kunnen we het op zijn minst eens zijn over strategische basisbeginsels (die overigens ook gewoon terug te vinden zijn in de Islamitische theologie). Dan luidt de vraag: welke strategische wijsheid zit er op dit moment in om ons bezig te houden met bijvoorbeeld Jazidi slavenmarkten? We horen bezig te zijn met een gemeenschappelijk verdedigende Jihad om de Ummah te bevrijden van de interne en externe vijand: d.w.z. de westers geïnstalleerde tirannieke marionettenregimes die over onze landen regeren, de westers gesteunde zionistische bezetting, en de westers geleide coalitie oorlogen. Al onze tijd en energie moet in dit project gestoken worden. We hebben simpelweg de luxe niet om onze tijd en energie te verspillen aan slavenmarkten en fronten die geen enkele strategische prioriteit verdienen.

De ambitie van IS om nu al bijvoorbeeld hun eigen munteenheden te laten drukken is kenmerkend voor de haastigheid waarmee ze handelen en hun misplaatste prioriteiten. Zelfs onder het Khalifaatschap van de Profeet (SallAllahu Alayhi wa Selam) en het Khalifaatschap van de Metgezellen (Khulafaa Ar-Rashideen) werd gewoon met de Romeinse en Perzische munteenheden gehandeld. Pas 77 jaar na de Hidjra werden de Islamitische Dirham en Dinar munteenheden gedrukt onder het Khalifaatschap van Abdul-Malik ibn Marwan. Wij hebben onze Islamitische landen grotendeels nog niet eens bevrijd. Wat heeft de Ummah op dit moment aan een symbolische munteenheid, gedrukt door een symbolisch Khalifaat, waarmee ze vrijwel nergens op de wereld kunnen betalen? Sterker nog, als een Moslim in het bezit is van zo een gedrukte munt zal hij hoogstwaarschijnlijk opgepakt- en beschuldigd worden voor terrorisme. Er is ook van de Profeet (SallAllahu Alayhi wa Selam) overgeleverd in At-Tirmidhi: “Bedaardheid komt van Allah en overhaasten komt van de Shaytaan.”

IS gedraagt zich alsof we in de Jihad At-Talab (de offensieve Jihad) verkeren en al onze landen al zijn bevrijd. Terwijl alle Moslims het erover eens zijn dat we in de Jihad Ad-Daf’ (de defensieve Jihad) verkeren. Zelfs IS zal het hierover eens zijn, echter uit zich dit niet in hun handelswijze. Zo behoort het aansluiten onder een duidelijke Islamitische vlag niet tot de bindende voorwaarde van een verdedigende Jihad. We zien de woordvoerder van IS, Abu Muhammad Al-Adnaani, echter wel alle strijdgroepen verplichten om zich bij IS aan te sluiten. Inclusief de strijdgroepen die veel groter zijn dan IS.

We zien de westerse media sluw inspelen op de grote strategische miscalculaties van IS. We zien dit heel goed wanneer we kijken naar de strijd om Kobani. De media spreekt constant over de aanval van IS op Kaboni alsof dit iets groots en belangrijks is, terwijl Kobani vrijwel geen strategische waarde heeft voor zowel de Moslim Ummah als de vijanden van deze Ummah. De Mujahideen in Syrië hebben letterlijk de grens van Israël bereikt met de grote veroveringen die ze hebben gemaakt op de Golan Hoogte. Dit krijgt echter zeer weinig aandacht in de media. Probeert de media ons nu werkelijk wijs te maken dat het westen zich meer zorgen maakt om Kobani dan de veroveringen van de Mujahideen aan de grens van Israël? De Koerden worden sinds de val van het Ottomaanse rijk misbruikt en bespeelt door het westen, en nu moeten wij geloven dat het westen zich zorgen maakt om de Koerden in Kobani? In die mate zelfs dat ze de Zionisten in Israël overschaduwen?

Kobani heeft eerder een symbolische dan strategische waarde gekregen –het symboliseert de strijd tussen IS en de VS. Vanwege de internationale media-aandacht staan eer en reputatie op het spel waardoor emotionele i.p.v. strategische beslissingen de overhand krijgen en er meer mannen op worden geofferd door IS dan Kobani werkelijk waard is! Indien dit aantal in Syrië op zou worden geofferd in de strijd tegen de Nusairi en Raafidhi moordbende van Bashar, daar waar de prioriteit ligt, dan was de laatste adem van het Syrische regime in ramp tempo genaderd. Strijdkracht zonder de juiste aansturing werkt non-productief –en dit heeft de Jihad in Syrië ook vertraagd. Zo zijn er al meer dan 2000 Mujahideen gedood in Syrië door IS, waaronder 200 strijder van Jabhat An-Nusra. Dit had voorkomen kunnen worden door wijze leiderschap, strategische inzicht en de juiste doctrine.

Toen Umar ibn Khattab de Profeet (SallAllahu Alayhi wa Selam) vroeg of ze de leider van de hypocrieten in Medina (Abdullah ibn Salool) mochten doden, antwoordde de Profeet: “Nee, zodat de mensen niet zullen denken dat Muhammad zijn Metgezellen doodt.” De Profeet zei niet dat het niet toegestaan was om hem te doden, hij maakte slechts duidelijk dat het strategisch niet verstandig is. Hij woog de voordelen tegen de nadelen af en hield het algemene belang van de Moslim Ummah voor ogen. Dit is de strategische wijsheid die wij als volgelingen van de Profeet ook moeten hebben.

Het kan voorkomen dat er gewapende conflicten ontstaan tussen de Mujahideen, dit heeft zich vaker voorgedaan in de Islamitische geschiedenis. Dit is zelfs tussen de meest nobele mensen, de Metgezellen, gebeurd. Deze conflicten moeten echter met wijsheid opgelost worden. Er zijn ook meerdere conflicten tussen strijdgroepen in Syrië met wijsheid opgelost waar we een voorbeeld aan kunnen nemen. Zelfs al sta je in het gelijk, de voordelen moeten tegen de nadelen worden afgewogen, en het algemene belang van de Jihad en de Ummah moeten voor ogen worden gehouden. Als Mujahid ben je immers bereid je leven op te offeren voor de Ummah, dan is het des te makkelijker om je rechten op te offeren omwille van de Ummah. Een conflict wordt niet opgelost met het verklaren van een totale oorlog tegen vrijwel alle strijdgroepen in Syrië. Massaal de strijdposities in Irak en Syrië verlaten en de wapens oppakken tegen meerdere strijdgroepen in Syrië, iets waar de woordvoeder Abu Muhammad Al-Adnaani openlijk mee heeft gedreigd in januari 2014, was op zijn minst een grote prioriteitsfout te noemen van IS. Hoe kun je als Mujahid de strijdfronten tegen de aanvallende vijand verlaten en onschuldige Moslim burgers aan hun lot overlaten, om wraak te kunnen nemen in een conflict met andere strijdgroepen? Dit getuigt niet van wijsheid.

Ook de onthoofding van hulpverleners en journalisten in Syrië was zeer ondoordacht en getuigde van weinig strategisch inzicht. Hoewel de Mujahid geleerden dit hebben afgekeurd zullen we de discussie terzijde laten of dit Islamitische toegestaan is of niet. Want zelfs als iets toegestaan is dan rest de vraag; is het verstandig? Toen de tiran Al-Hajaj ibn Yusuf aan de Metgezel Anas ibn Malik vroeg wat de zwaarste straf was die de Profeet (SallAllahu Alayhi wa Selam) heeft uitgevoerd, werd Anas ibn Malik door Hassan Al-Basri terechtgewezen omdat hij hier antwoord op gaf. Anas ibn Malik moest deze vraag niet beantwoorden. Het was niet verstandig want Al-Hajaaj zou die kennis slechts misbruiken. Anas ibn Malik kreeg hierop spijt voor iets wat toegestaan of zelfs verplicht is; het verspreiden van kennis. Het onthoofden van westerse journalisten en hulpverleners in Syrië was op zijn minst niet verstandig want het heeft de wereld slechts in een coalitie-oorlog verzameld tegen de Mujahideen in Syrië, meer heeft IS niet kunnen bereiken met deze onthoofdingen. Uiteraard heeft het westen al langer het voornemen gehad om de Mujahideen in Syrië aan te vallen, maar dit voornemen was moeilijk te verkopen aan de wereld. De ondoordachte handelingen van IS hebben het echter makkelijk gemaakt voor het westen om de wereld hiervan te overtuigen.

Het is niet verstandig om onze vijanden eigenhandig een symbolisch wapen te geven waarmee ze ons kunnen bestrijden. Het legendarische aantal manschappen en de gewonnen oorlogsbuiten die de Mujahideen hebben weten te verzamelen en veroveren sinds de Arabische Lente baarden het westen enorm grote zorgen. Met name in Syrië hebben een ongekend grote aantal manschappen zich verzameld en werden er ongekend grote hoeveelheden aan oorlogsbuiten veroverd. De situatie leende zich er uitstekende voor om ongemerkt een grote basis op te bouwen in de regio die de internationale supermachten kan trotseren in de toekomst. Deze kans lijkt echter verspilt nu het westen groen licht heeft gekregen in Syrië om dit met laffe luchtaanvallen te reduceren.

IS heeft een grote misstap genomen toen het zich zonder correct alternatief heeft gedistantieerd en losgescheurd van de Mujahid geleerden en leiders die bekend staan om hun kennis en wijsheid. Enkele maanden voordat de VS een internationale coalitie aankondigde tegen IS heeft de Mujahid leider van Al-Qaedah Shaykh Ayman Ad-Dhawahiri een opmerkelijk advies gegeven in het zesde deel van de serie “Dagen met de Imaam” –een biografische serie over Shaykh Usama bin Laden. Hierin gaf hij alle Mujahid groepen het advies om bunkers te graven. Een strategie waar de Mujahideen in Afghanistan veel aan hebben gehad. Dit bespaarde aanzienlijk veel levens toen ze werden aangevallen door de VS en de NAVO-troepen. Velen schoven dit advies echter opzij en dachten dat de Shaykh teveel in het verleden bleef leven, en de Jihad in Afghanistan destijds niet vergelijkbaar was met de Jihad in Syrië nu. Dit advies bleek echter goud waard te zijn. Want slechts enkele maanden na dit advies kondigde de VS een internationale coalitie tegen de Mujahideen in Syrië.

Shaykh Ayman Ad-Dhawahiri had met de aankondiging van de Islamitische Staat al voorspeld dat dit slechts de zoveelste internationale bommenregen zou afroepen op de onschuldige Moslim burgers van As-Shaam, en het mede daarom niet verstandig was om een staat aan te kondigen in Syrië op dat/dit moment. Onze Mujahid leiders en geleerden die hun levens en vrijheid op hebben geofferd voor deze Dawah spreken zeker geen holle woorden uit, wij moeten hun adviezen ten harte nemen en hun woorden aandachtig bestuderen. De Profeet (SallAllahu Alayhi wa Selam) heeft immers gezegd: “Vrees het inzicht van een gelovige, want hij ziet met het Licht van Allah.” (At-Tirmidhi)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s