Globale Jihadisme – Deel 5: Theologische afwijkingen

Globale Jihadisme – Het nieuwe paradigma

Deel 5: Theologische afwijkingen

Geleerden zoals Shaykh Abu Qatadah Al-Filistini, Abu Muhammad Al-Maqdisi en Mujahid leiders zoals Shaykh Ayman Ad-Dhawahiri, Shaykh Nasr ibn Ali Al-Ansi, Shaykh Haarith An-Nadhaari en vele anderen worden openlijk bespot en belasterd in het Engelstalige roddelblad van IS genaamd Dabiq. De zesde en zevende editie van dit blad zijn vrijwel geheel toegewijd aan het belasteren en besmeuren van betrouwbare en standvastige Mujahid geleerden en leiders. Terwijl de Engelstalige bladen van Al-Qaedah zoals Inspire en Resurgance de Moslims motiveert en de vijanden terroriseert, is het roddel blad Dabiq bezig met het besmeuren en belasteren van nobele leiders en geleerden. Dit is gedrag wat roddel-sektes zoals de Madkhalies siert, en niet een zogenaamd Khalifaat. Shaykh Abu Qatadah en Abu Muhammad Al-Maqdisi hebben de Mujahideen nota bene opgeroepen en gewaarschuwd om niet tegen IS te vechten, tenzij dit in zelfverdediging gebeurt. Is dit de manier waarop IS hen bedankt? Hun zwart maken en besmeuren in hun onrustzaaiende media publicaties?

Niet alleen heeft IS zich van de bekende betrouwbare Mujahid leiders losgescheurd, die de internationale Jihad beweging hebben opgebouwd. Maar ze hebben zich ook losgescheurd van de bekende betrouwbare geleerden die Jihad beweging hebben aangestuurd. Alle leiders en geleerden die IS terecht wijzen op hun dwalingen en misdaden worden aangevallen en belasterd. Waardoor er geen enkele noemenswaardige leider of geleerde is overgebleven waaraan IS kan vasthouden.

Daarom zien we IS wanhopig vastklampen aan elke geleerde die maar een beetje lof uit over IS. Terwijl ze soms bekend staan om hun extremisme (waaronder leerlingen van Ahmad ibn Umar Al-Hazimi). Zoals Abu Umar Al-Kuwaiti, Abu Jaffar Al-Hattab en Abu Musab At-Tunsi. Die zelfs voor IS te extreem werden en uiteindelijk zijn geëxecuteerd. Abu Jafar Al-Hattab werd bijvoorbeeld uit Ansar As-Sharia in Tunesië verstoten vanwege zijn extremisme, voordat hij zich bij IS aansloot. Maar toch werd hij omarmd in IS, totdat IS hem zelf heeft geëxecuteerd. Waarom accepteerden ze hem als Islamitische rechter in de eerste instantie? Abu Umar Al-Kuwati stond ook al bekend om zijn extremisme en dwaling. Voordat hij zich bij IS had gevoegd zat hij bij het eerder verkondigde Khalifaat van Jamaat Al-Muslimeen, onder hun uitgekozen Khalief Abu Isa Ar-Rifai; die twee maanden voor de Khalifaat van IS overleed. De vraag die overigens tussendoor gesteld kan worden is; waarom heeft IS de eed van trouw niet had gezworen aan het Khalifaat van Jamaat Al-Muslimeen? En indien hun Khalifaat niet als geldig werd beschouwd; waarom zou het Khalifaat van IS dan wel geldig zijn? Maar goed dit terzijde. Ook werd Abdul Rauf Khadim (Abu Talha Al-Khorasani) als gouverneur aangesteld door IS, ondanks dat hij door de Taliban werd verboden om lessen te geven vanwege zijn theologische fouten. Dit alles duidt erop dat IS een tekort heeft aan geleerden en rechters en dus in wanhoop dwalende en zwakke predikers en geleerden accepteert. Door hun oordelen, en de oordelen van andere extremisten binnen IS, zijn vele onschuldige Moslims gedood. Meerdere figuren, die bekend stonden (en staan) om hun extremisme, hebben zich bij IS toegevoegd, en werden ondanks hun slechte reputatie omarmd door IS. Hen achteraf executeren, nadat velen leden in IS hun maanden lang hebben gevolgd en gehoorzaamd, is een oordeel die als mosterd na de maaltijd komt. Sterker nog, ondanks hun executie worden hun meningen en oordelen nog steeds door velen gedeeld en nageleefd binnen IS.

Zo zijn er meerdere dwalende geleerden die IS vanwege een tekort aan geleerden in wanhoop heeft geaccepteerd. Zoals Maani ibn Naasir Al-Maani, een Saudische geleerde die zich bij IS aansloot in Raqqah, Syrië. Hij functioneerde als Imam in IS, maar na het openlijk aanschouwen van de vele misdaden van IS keerde hij terug naar Saudi-Arabië. Hij heeft na het velen prijzen van IS, een serie interviews gegeven op de Saudische staatstelevisie, (in het programma ‘Humoomuna’) waarin hij zich tegen IS keerde en in plaats daarvan het Saudische koningshuis uitbundig prees. Hij zei zelfs dat zijn uitspraken in het verleden, in het voordeel van IS, en zijn deelname aan IS, onder dwang gebeurde. We zullen zijn vele gedetailleerde beschuldigingen in het zesdelige interview verder niet opsommen.

Dat iemand van mening of oordeel kan veranderen is één ding, maar een volledige omkeer van 360 graden maken is bizar. Zijn dit de wispelturige en onbetrouwbare geleerden waaraan IS zich wanhopig vastklampt? In plaats van de betrouwbare en standvastige geleerden, die het merendeel van hun leven in de gevangenissen van de tirannen hebben gespendeerd, omdat ze niet terug deinsden voor de waarheid, of hun levens op het slagveld hebben gespendeerd. Wordt iedereen die zich maar een beetje positief uitspreekt over IS meteen omhaalt als geleerde of leider? En wordt elke geleerde, die ondanks zijn standvastigheid en betrouwbaarheid, gelijk op de stapel van dwalende geleerden gegooid wanneer hij gegronde kritiek uit op de dwalingen en het extremisme van IS?

De predikers en zogenaamde geleerden die IS steunen maken soms de meest belachelijke uitspraken. Zoals de extreme Takfiri Abdullah Faisal bijvoorbeeld. Hij beweerde onder andere dat elke persoon die de eed niet zweert aan IS een hypocriet is, en zijn vrouw is Haram voor hem. Hij beweerde ook dat alle Saudische vrouwen als slaven genomen mogen worden. Dit soort figuren komen niet eens in de buurt van daadwerkelijke geleerden zoals Shaykh Sulayman Al-Ulwan, of AbdulAziz Al-Turaifi bijvoorbeeld, en vele andere geleerden die de intelligente en waarachtige Mujahideen raadplegen.

Van een Khalifaat verwacht je toch op zijn minst echte geleerden van een redelijk kaliber, maar die heeft IS nou juist allemaal de rug toegekeerd. Het beste wat IS wellicht kan presenteren is de student Abu Sufyan As-Sulami (Turki Bin Ali, ook bekend als Abu Hammam Bakr ibn AbdulAziz Al-Athari). Zijn docenten waren echter Shaykh Abu Umar Al-Hadoushi en Abu Muhammad Al-Maqdisi, beiden felle tegenstanders van IS, en beiden hebben aangeven dat deze leerling veel fouten maakt. Ondanks dat vele geleerden van Al-Qaedah zijn gedood, zoals Shaykh Abu Yahya Al-Libi, Atiyatullah Al-Libi en Khalid Husaynaan, blijft Al-Qaedah noemenswaardige geleerden naar voren brengen van een redelijk kaliber. Terwijl IS nog steeds wanhopig op zoek is naar geleerden die het steunen. Ga na dat Al-Qaedah slechts een organisatie is, dus van een Khalifaat zou je toch wel meer verwachten?

Aan de ene kant worden geleerden en leiders in IS geëxecuteerd en verstoten vanwege hun extremisme en dwaling, en aan de andere kant worden geleerden en leiders gedood en verdreven omdat ze niet extreem genoeg zijn. Zoals we eerder zeiden wankelt deze organisatie enorm. Eerst werd de IS leider Abu Al-Huda Al-Talli afgezet van zijn positie in Al-Qalamoun, door Abu Waleed Al-Maqdisi, omdat hij geen Takfir deed op Jabhat An-Nusra, en te vriendelijk met hun was. Hij werd vervangen met Abu Aicha Al-Banyasi, maar hij werd later zelfs gedood door Abu Waleed Al-Maqdisi, om dezelfde redenen. Abu Waleed Al-Maqdisi was zelf een leider binnen Jabhat An-Nusra voordat hij verdreven werd; nadat Ansar As-Sharia uit Yemen de Mujahideen in Syrië hadden gewaarschuwd voor zijn extremisme in Takfir. Hij deed in het verleden Takfir op Shabaab Al-Mujahideen in Somalië en wilde zelfs tegen hen vechten; hierop werd hij door de Mujahideen in Somalië gevangen genomen, maar door de bemiddeling van Ansar As-Sahria werd hij uit Somalië verdreven, in plaats van geëxecuteerd. In Syrië hield hij zijn extremisme echter verborgen, totdat hij een toeverlaat vond in IS, die deze waarschuwingen uit Yemen negeerden en hem omarmden. Nu doet hij Takfir op de Mujahideen onder het toeziende oog van IS. Sterker nog, hij heeft een leiderschap positie binnen IS.

Als we optellen hoeveel spionnen, extremisten en criminelen het leiderschap van IS hebben geïnfiltreerd, laat staan het manschap, naast de dwalende geleerden die het steunen, dan moeten we op zijn minst concluderen dat dit zogenaamde Khalifaat een grote schoonmaak nodig heeft. Het is op dit moment zeker niet te accepteren als Khalifaat als we daarbij ook nog hun dwalingen en misdaden optellen. Het kan voorkomen dat een Jihad organisatie geïnfiltreerd wordt door spionnen of extremisten. Maar de frequentie waarmee het in dit geval gebeurd is toch echt te wijten aan zeer gebrekkige organisatie, -wijsheid, -kennis, -ervaring, misplaatste enthousiasme, enzovoorts.

Slechts iemand die niet bekend is met de internationale Jihad beweging, en deze wellicht net sinds enkele jaren volgt, zal zich bij IS willen aansluiten. Dit zijn de mensen die we willen waarschuwen. We zien dat IS in wanhoop iedereen accepteert, om maar enig bestaansrecht te krijgen. Uit wanhoop roept IS zelfs vrouwen op om zonder Mahram naar IS te emigreren. Hoe kan IS bijvoorbeeld de extreme Takfiri groep Boko Haram in Nigeria accepteren als onderdeel van hun Islamitische leger? De leider van Boko Haram, Abu Bakr Shekau, staat bekend als een losgeslagen Takfiri extremist. Zijn dit het soort Mujahideen en strijdgroepen die IS als onderdeel van hun leger wenst te hebben?

Sayyid Imam was een belangrijke Al-Qaedah geleerde bekend onder het pseudoniem AbdulQader ibn AbdulAziz. Hij heeft belangrijke boeken in de naam van Al-Qaedah gepubliceerd. Echter maakte Sayyid Imam op een gegeven moment fouten wat betreft Takfir en bewandelde het pad van extremisme. Shaykh Ayman Ad-Dhawahiri verwierp deze fouten, hij wilde niet dat ze in de naam van Al-Qaedah werden gepubliceerd en corrigeerde ze. Sayyid Imam stelde dit niet op prijs en begon een lastercampagne tegen de leiders van Al-Qaedah, waaronder Shaykh Usama bin Laden.

De beschuldigingen die IS nu richt tegen Al-Qaedah zijn niets vergeleken met de beschuldigingen die Sayyid Imam destijds heeft geuit, en net zoals IS stond hij in de rangen met Al-Qaedah, maar keerde zich net zoals IS tegen hen. Al-Qaedah is een volwassen organisatie met decennialange ervaring op het slagveld. De reactie van Al-Qaedah op Sayyid Imam, toen hij de organisatie richting extremisme en dwaling wilde sleuren, toont ons de oplettendheid van de Mujahid leiders in Al-Qaedah. Al-Qaedah is niet voor het eerst beproefd met extremisme. Dit is ook niet de eerste keer dat iemand een Khalifaat uitriep. Soortgelijke extremisme is eerder opgedoken in Algerije en Pakistan in de jaren negentig. Destijds werd Abu Isa in Pakistan als Khalief verklaard, hetzelfde gebeurde in Algerije toen Cherif Gousmi als Khalief werd verklaard. Hoeveel mensen herinneren zich dit nu nog? Of hebben hier überhaupt van gehoord? Dit soort gebeurtenissen zijn dus niet nieuw voor de ervaren Mujahideen van de internationale Jihad beweging die decennia-lange ervaring hebben.

Wij horen mensen niet blindelings te volgen. Indien Al-Qaedah de dwalingen van Sayyid Imam had geaccepteerd, zoals de massa-Takfir op alle stemmende Moslims bijvoorbeeld, dan zou dit vele onschuldige Moslims levens hebben gekost. Zoals dit gebeurde in de burgeroorlog van Algerije waarbij meer dan 150.000 doden vielen. De gebeurtenis met Sayyid Imam leert ons ook dat een organisatie makkelijk door enkele individuen in extremisme gesleurd kan worden, indien men niet oplettend is en deze dwalingen niet tijdig verworpen worden. IS zou hiervan moeten leren, geen enkele organisatie is foutloos. Sayyid Imam was nota bene een vooraanstaande geleerde binnen Al-Qaedah. Maar hij werd niet blindelings gevolgd. Shaykh Ayman Ad-Dhawahiri toonde Al-Hamdulilaah ook dezelfde oplettendheid toen IS de internationale Jihad beweging richting extremisme wilde sleuren; nadat het zonder overleg met andere Mujahideen een Islamitische Staat uitriep, en daarop zelfs een Khalifaat, en alle Jihad groepen probeerde te dwingen om zich bij hen aan te sluiten.

We zien dat IS vele Moslims beschuldigd van ongeloof. Vele Moslims worden openlijk voor de camera onthoofd zonder Islamitische rechter, getuigen, rechtbank noch rechtszaak. Dit is niet de Islamitische manier van oordelen. Het siert eerder de Kufaar om onschuldige Moslims te executeren zonder rechtszaak, zoals dit gebeurt met hun drone-liquidaties. Of op te sluiten zonder rechtszaak, zoals dit gebeurt in hun martelbunker Guantanamo Bay. We zagen bijvoorbeeld de onthoofding van een jeugdige Moslim in As-Shadadi, Reef Hasakah, met de aanklacht dat hij een uitspraak van ongeloof had gemaakt. We kregen echter niet te horen wat deze uitspraak überhaupt was, laat staan het presenteren van getuigen, of het oordeel van een rechter, of een rechtbank, of rechtszaak, enzovoorts. IS heeft hem publiekelijk en openlijk onthoofd terwijl hij Allah smeekte en bij Allah zweerde niets fouts te hebben gedaan. De Sharia straffen invoeren is wat alle Moslims wensen, maar dit gaat gepaard met Islamitische rechters, rechtszaken, getuigen, bewijzen, enzovoorts.

Sterker nog, een prediker van IS maakte openlijk een uitspraak van ongeloof, op de preekstoel (Minbar) nota bene. Dit werd echter niet bestraft, voor hem werden allerlei excuses verzonnen. Hij zei “Indien de Profeet vandaag zou leven dan zou hij zich bij IS hebben aangesloten.” Dit is een uitspraak van ongeloof en alle geleerden van Ahl Sunnah zijn het hier over eens. De Profeet (SalAllahu Alayhi wa Selam) volgt niemand buiten zichzelf als leider, laat staan het Khalifaat van Abu Bakr Al-Badghadi; welke door de geleerden van Ahl Sunnah wordt verworpen. Ook liet IS de Mujahid van Jaysh Al-Islam, Umar Al-Toum, niet bidden voordat ze hem hadden onthoofd met een bot (!) mes. Umar Al-Toum had een laatste wens en dat was het Dhur gebed verrichten voordat hij onthoofd zou worden. De soldaten van IS, met aan hoofd Abu Aicha At-Tunsi, weigerden dit echter. Zelfs wanneer je de doodstraf krijgt in de gevangenissen van de Kufaar of de afvallige tirannieke regimes krijg je deze laatste wens ingewilligd. De geleerden zijn het er bovendien over eens dat iemand doelbewust weerhouden van het gebed een daad van ongeloof is. Echter heeft IS de soldaten die Umar Al-Toum hebben weerhouden van het Dhur gebed niet berecht, beoordeeld of bestraft. Indien we er natuurlijk van uit gaan dat zijn executie überhaupt wel terecht was. Hoewel het zelfs verboden is om een dier te slachten met een bot mes, laat staan een mens of zelfs Moslim. Wat voor indruk over de rechtvaardigheid van IS moet dit geven als hun eigen soldaten deze misdaden ongestraft plegen?

Haani As-Sibaai, Tariq Abdul Haleem, Husayn ibn Mahmud, Abu Mundhir As-Shanqiti en andere geleerden of intellectuelen die IS steunden en verdedigden in het begin. Spreken zich nu uit tegen IS en hebben zich van hun gedistantieerd toen zij dwalingen vertoonden en misdaden begingen. Zonder vrees voor populariteitsverlies of een lastercampagne. De waarheid dient gezegd te worden al is deze bitter en de waarheid dient gezegd te worden al is het tegen jezelf. Zoals de Profeet ons heeft geleerd. Wij mogen ego, populariteit en groepsdruk niet tussen ons en de waarheid in laten staan. Wij zijn geen hooligans die hun voetbalclub blind steunen. Toen de Mujahideen van Al-Qaedah onschuldige Moslims hadden gedood in een militairziekenhuis (in Yemen, december 2013), heeft het leiderschap van Al-Qaedah in Yemen deze misdaad verworpen en zichzelf ervan gedistantieerd. Als een leider de fouten van zijn eigen organisatie verwerpt laat staan een toeschouwer die deze organisatie slechts steunt. Indien je IS steunt en achter hen staan, of welke Jihad organisatie dan ook, dan betekend het niet dat je hun blind steunt; ook wanneer ze misdaden en fouten begaan.

De Profeet (SalAllahu Alayhi wa Selam) heeft ons een belangrijke Sunnah geleerd toen hij zei “Ik distantieer mij van wat Khalid heeft gedaan!” Nadat Khalid ibn Waleed per ongeluk (laat staan doelbewust!) onschuldige Moslims heeft gedood. De Profeet toonde ons hier dat wij ons horen te distantiëren van de misdaden die onze eigen (Mujahid) broeders begaan (doelbewust of niet). Dit is werkelijke broederschap, zoals de Profeet zei “Help jouw broeder, of hij nu de onderdrukker is of degene die onderdrukt wordt.” Wanneer hij de onderdrukker is helpen wij hem door zichzelf te weerhouden van onderdrukking. Wij juichen hem dus niet toe, en steunen hem niet blindelings.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s