Getuigenis over ISIS en ervaringen in Iraq – Deel 2: De basisprincipes

turkistan-islam-cemaati-cennet-a

Ik denk dat wat ik tot nu toe heb geschreven een beetje vermoeiend is geworden. Ik wil het nu eenvoudiger gaan uitleggen.

Feitelijk is er momenteel verdeeldheid tussen de Mujahideen, dit was ook het geval voor 2001, en wellicht nog veel eerder. Algerije was een voorbeeld. Wij waren toen nog jong, en gingen met onze leeftijd en onze denkwijze luisteren naar Abu Abdurrahman, de Turkse broeder die ik heb gekend in Afghanistan, en soortgelijken. Hierdoor gingen we de Mujahideen verdelen in twee categorieën.

De eerste categorie: De stijl van Abdullah Azzam was voor ons degene die afgedwaald waren van (de juiste) Tawheed, Aqeedah en Manhaj. Wij zagen hen dwalend, en we waren ervan overtuigd dat de rangen niet zuiver waren door hen. Een groep die niet zuiver is, zal niet geholpen worden door Allah. En we gaven Afghanistan, Bosnië en Tsjetsjenië als voorbeeld. We waren ervan overtuigd dat de fronten die deze lijn (stijl) volgden, de oorzaak is geweest dat de democraten aan de macht zijn gekomen, en hierdoor hebben verloren tegen de wereldorde en Kufaar.

Tweede categorie: Volgens ons waren degene die Tawheed boven de Jihaad en de Maslaha van Jihaad zagen, de mensen van (de juiste) Aqeedah en Manhaj. Als we deze mensen moesten specificeren dan waren zij, voor ons in die tijd rond 2003, mensen zoals Shaykh Az-Zarqawi, Rahimahullah. Dus dat is de tweede groep, en dat was voor ons Ahlul Aqeedah wal Manhaj, waar Az-Zarqawi de Ameer (leider) en uitnodiger van was.

Abu Abdurrahman was een Jordaanse broeder die voor de invasie van Amerika in 2003, in een gevecht tegen Barzani, Martelaar (Shaheed) was geworden. Na zijn Martelaarschap (rond 2002) had ik banden gecreëerd met de groep van Az-Zarqawi, Rahimahullah, en werkte met hun. Ik had enkel één reden; en dat was dat de Aqeedah en Manhaj puur moest zijn.

In die tijd las ik veel boeken van Shaykh Abdullaah Azzaam, en ik onderstreepte veel zinnen die ik als onjuist zag. Zijn kijk op Hamas, dat hij de Ikhwaan prees, en dat hij zijn gebed snel zou bidden, het prijzen en als Shaheed omschrijven van de Afgaanse Mujahideen die amuletten droegen, en Irjaa (uitstelling) hadden in hun Aqeedah (geloofsleer). Wat mij vooral verbaasde en irriteerde, was dat hij in algemeen tegen de gehele Ummah zou spreken. Het was een probleem voor mij. Want groepen als Hamas en de Ikhwaan zijn afgeweken van Tawheed, de democratie stond hoog bij hun. Deze groepen hadden geen eigenschappen die je kon prijzen of verdedigen. Hoe konden zij geprezen worden, hoe kon hetgeen wat ze deden geprezen worden! Hoe zou de Ummah op deze manier afgehouden worden van de Fitnah van democratie? Hoe kan de Ummah op deze manier Takfir doen op een Pakistaanse inlichtingendiensten medewerker, die een baard laat staan en de Quran reciteerde. De boeken van Shaykh Abdullah Azam was voor mij niets anders dan de belangen van de Jihaad boven de Tawheed plaatsen, en de Tawheed uitstellen of zelfs verbergen. Ook al was hij heel positief en optimistisch, toch geloofde ik niet dat dit de toestand van de Ummah was.

De woorden, lezingen en uitspraken van Abu Musab Az-Zarqawi hadden mij zodanig beïnvloed dat ik zelfs trots was geworden, en ik geloofde dat de Jihaad enkel met zo een beweging en mentaliteit de Tawheed kon doen herleven en domineren. Daarom gaf ik voorkeur en koos ik de groep van Abu Musab Az-Zarqawi. In plaats van de Dawah waar ik kritiek op had, van Shaykh Abdullah Azzam en de groep van Usama Bin Laden.

Hier wil ik weer terugkomen op Ibn Shaykh Al-Libi.

Ongeveer in het jaar 2000 was de Shaykh naar Shaam (Syrië) gekomen. Bij mijn eerste bezoek in Shaam kwam ik hem tegen. Omdat ik al in zijn kamp verbleef (in Afghanistan) kende hij mij, en hij toonde veel belangstelling in mij. Hij vroeg mij wat mijn denkwijze was en waarmee ik bezig was. Toen had ik mijn denkwijze op deze manier aan hem verteld:

“Shaykh, u weet dat nadat ik getraind was, dat ik naar Tsjetsjenië wilde vertrekken. Echter ontmoette ik sommige broeders die mij brachten naar de broeders van Noord-Iraq en zij vertelden mij dat ik in Turkije de mensen moest uitnodigen naar de Tawheed. Ikzelf ben niet afgestudeerd in kennis, maar ik wil als begin bepaalde boeken die we hebben uitgekozen gaan vertalen InshaAllah. De boeken van Abu Muhammed Al-Maqdisi, Abu Qatadah Al-Filistini, Abu Baseer At-Tartoosi en Abdulkadir ibn Abdulaziz.”

Daarop adviseerde de Shaykh mij het volgende:

“Geliefde broeder, een handeling of zelfs een woord kan al een impact hebben voor de komende jaren. Zoals je een steen gooit in het water, en eromheen golven ontstaan. Wanneer je de intentie hebt om iets te doen, dan moet je nooit naar de resultaten kijken voor enkele jaren, soms kunnen de resultaten veel later komen. Soms kunnen de resultaten voor korte periode bedrieglijk zijn, en daardoor voor langere termijn voor problemen zorgen, waarvoor jij dan een reden bent geweest. Allereerst ben jij niet eens een student van kennis, je hebt ook niet de benodigde ervaring en wijsheid om de reden van het resultaat te zien. Jij bent enkel een jonge gast van deze Ummah, die voor zichzelf een inspanning doet. Het beste wat je kunt doen met deze inspanning is dat jij je niet bezig houdt met de zaken die je net opnoemde, maar dat je juist naar Tsjetsjenië gaat om daar je broeders te steunen, en je familie bezoeken indien zij wat nodig hebben, zo zal jij jouw wereld en Hiernamaals niet in de moeilijkheden brengen. Enkel op deze manier kun je de oorlog, de Jihaad, de Dawah en de Ummah en je zelf kennen. Wees niet haastig. Allah is niet onachtzaam van wat er gaande is en van wat er gebeurt. Het is al bekend wat de toestand is van het islamitische volk in jouw land. Maar de boeken die jij opnoemde zal hen niet uit die toestand redden.

Het niveau van de bevolking is heel erg laag, er is teveel onwetendheid. Soms zijn die boeken al moeilijk te begrijpen voor een student van kennis, waardoor ze verkeerde gedachten inslaan. Laat staan als je die gaat verspreiden onder de jongeren, dan zal er voor langere termijn, niet zoals je verwacht, afstand (Bara’ah) getoond worden tegen de afvallige tirannen (Taghut) maar de Moslims zullen Bara’ah tonen tegenover elkaar. Wij hebben dit ervaren en uitgeprobeerd. Als je toch echt wil vertalen dan raad ik je aan om de boeken van Shaykh Abdullah Azzam te vertalen. Vandaag zal je geen ander uitnodiger vinden dan hij, die de Ummah op een begrijpelijke, simpele (want niveau van de Ummah is laag), met een duidelijke vriend- en vijandschap, duidelijke doel, duidelijke uitspraken en een genadig uitnodiging geeft. De toestand van vandaag is een puinhoop, de tirannen (Tawagheet) hebben de Ummah verdeeld, ze hebben hen in onwetendheid gelaten en hen veel moeilijkheden bezorgt. Onze plicht vandaag is als we ze iets willen verbieden, dit doen door hun (harten) te winnen, en als we ze willen bang maken (voor de straf) dan doen we dat op genadige manier. Anders zullen die vertalingen zulke dappere jongeren tevoorschijn brengen, die hun wapens niet tegen de Taghut richten, maar tegen de Moslims. De echte schuldigen die de Ummah in deze toestand hebben gebracht zullen niet schuldig worden gemaakt. Jammer genoeg zal dan de Ummah zelf schuldig worden. Daarom is mijn advies (Naseeha) dat jij je afhoudt van dit. Neem mijn advies InshaAllah.”

Moge Allah genadig zijn met de Shaykh. Ameen.

Helaas heb ik zijn advies niet gevolgd en deze niet voor mij kunnen houden. Ik heb zijn woorden met sommige broeders gedeeld die in de groep van Abu Musab en Abu Abdurrahman zaten. Hun Naseeha was precies het tegenovergestelde. Zij waren van mening dat deze boeken absoluut gepubliceerd moesten worden. Wij hadden deze boeken dus allen, een voor een, vertaald en op een site gepubliceerd. De intentie was om de mensen af te houden van het gevaar van de democratie. Maar helaas zijn er jongeren uit onze volk in een moeras gevallen. Ze hebben deze boeken als hoofdbronnen genomen en hebben zichzelf die toegeëigend. Deze boeken waren van ons afgepakt.

Vele die zich voordeden als hedendaagse geleerden en uitnodigers, brachten sommige boeken bij elkaar om die vervolgens onder hun eigen naam te publiceren, en deden alsof ze een nieuw boek hadden uitgebracht. Op dat moment was het doel en beeld dat de democratie misdadig is, en degene die de democratie hebben uitgevonden afgeweken zijn. Maar het denkbeeld werd steeds kortzichtiger en kortzichtiger. Terwijl we onze actualiteiten en onze toestand van de wijze geleerden moesten leren werd de bezigheden van onze jongeren slechts Imaan en Kufr. En dit werd op een amateuristische, meedogenloze, irrationele en hoogmoedige manier gedaan. Jongeren die deze boeken lazen begonnen regelgevingen (Ahkaam) te geven, waar zelfs de geleerde van de vrome voorgangers (Salaf) niet eens uitkwamen. Vandaag de dag zijn de zwartmakers zelfs zodanig vermenigvuldigd dat ze degene die alles voor de Ummah hebben opgeofferd, en er alles aan deden en doen om de vijanden van de Ummah te bestrijden, zoals Shaykh Usamah en Shaykh Ad-Dhawahiri, zwart maken en dingen zeggen die tot op heden nog niet gezegd zijn, ver verwijderd van Islamitische manieren en schaamte (Adab en Hayaa). Wat er tot nu toe is gebeurd, is verbazingwekkend en precies hoe Ibn Shaykh had verteld “Als er zo een uitnodiging zonder controle zal zijn, zal hij de wijsheid op laten drogen, intellectualiteit zal bevroren worden, hoogmoed zal geen grenzen kennen.” SubhanAlah.. Wat we nu zien is precies hetgeen hij heeft omschreven.

Vanaf hier wil ik weer verder gaan met mijn dagen met Shaykh Az-Zarqawi, Rahimahullah.

Ik had de Shaykh voor het eerst in Iran ontmoet. Hij vertelde mij dat ze op een grote aanval, van Amerika in Irak, aan het wachten zijn. Syrië had ook een voorbereiding op zo een oorlog nodig. Natuurlijk zagen wij de Shaykh als iemand die heel gevoelig was met Aqeedah en Manhaj, waar we heel tevreden over waren. Daarom stemde ik in om voorbereidingen met hem te treffen en te strijden. Om nog duidelijker te zijn, het was een eer voor mij om een soldaat van hem te mogen zijn. Walhamdulillaah dit is nog steeds zo. Mijn doel is niet om alles uit te vegen, integendeel zoals Ibn Shaykh zei wil ik, vanaf het begin tot het einde, met mijn eigen levensverhaal en mijn talentloze tong uitleggen, dat een woord of een daad invloed kan hebben, en uitleggen wat er met de verspreiding hiervan kan gebeuren.

In 2003 trad Amerika met al haar hoogmoed Iraq binnen. Zoals ik eerder schreef waren de eerste bombardementen niet op Saddam gericht, maar op een paar dorpen die in de handen lagen onze broeders in Noord-Iraq. Binnen een maand tijd was het gehele defensieapparaat van Saddam ten val gekomen. Het land was in de handen van Amerika. Hoogmoedig Amerika beweerde dat de oorlog ten einde was gekomen, en zij de overwinning hadden behaald, en dat de missie volbracht was. Nadat ze die woorden hadden geuit begon de oorlog echter pas. De Amerikanen vonden zichzelf in een felle strijd. De Irakese Mujahideen streden heel dapper en ontweken geen enkele opoffering.

In 2004 werd er een uitnodiging gedaan naar Abu Musab Az-Zarqawi en naar de rest van de broeders. De uitnodiging was dat de groep in Iraq een eed van trouw (Bayah) aan Shaykh Usamah bin Laden mocht geven, en zich konden toevoegen bij Al-Qaedah. In feite bestond de groep van Abu Musab uit 20 broeders. Abu Musab zat tot 1995 in de Jordaanse gevangenis vast, toen Allah hem had gered ging hij in 1996 naar Afghanistan, en had daar met die 20 broeders een kamp opgezet. Hun doel was om de Jihaad op te starten in Shaam (Syrië). Echter vond Shaykh Usamah deze strategie niet reëel, en omdat hij verschilden met Shaykh Abu Musab over bepaalde onderwerpen hadden zij geen contact. Shaykh Az-Zarqawi twijfelde over bepaalde standpunten van de groep van Shaykh Usamah op het gebied van Aqeedah en Manhaj. In het specifiek vooral zijn prioriteit om eerst tegen Ahlu Al-Kitaab (Joden en Christen) oorlog te voeren in plaats van de Murtadeen (afvalligen). Daarom was er ook geen samenwerking tussen hen (in het verleden).

Omdat wij van deze situatie afwisten waren de voormalige leden van de groep verbaasd en onrustig geworden. Wij spraken met Shaykh Abu Musab over de situatie tussen hem en Bin Laden, en over het feit waarom ze niet samen werkten, dus waarom zouden we nu ineens Bayah geven aan hem? Het antwoord van Shaykh Az-Zarqawi begreep ik toen niet, maar nu wel. Hij zei:

“Mijn broeders, terwijl wij in zowel Jihaad als Aqeedah en Manhaj verschilde met Shaykh Usamah, hebben wij nooit in praktijk deelgenomen aan de Jihaad. We hebben nooit in de praktijk begrepen wat onze standpunt betekend, wat Jihaad betekend, wat het volk betekend, wat Amerika betekend, wat de Rawafid betekenen, en wat de Murtadeen betekenen. Ik geef toe dat onze standpunten en onze weerstand enkel gebaseerd was op hetgeen we hebben gelezen in de boeken. Vandaag zien we in de praktijk dat we in Iraq bijna twee jaar tegen de Amerikanen, Rawafid en Murtadeen strijden. We zien het effect en rol van hun allen. We zien de toestand, positie en het belang van het volk. Moge Allah Shaykh Usamah beschermen, en we getuigen allemaal dat hij de waarheid heeft gesproken. Ik ben overtuigd van mijn Bayah (eed) aan hem, zolang ik overtuigd ben bewandel ik dit pad, ik ben niet tegenstrijdig in mijn mening. Als ik genoeg tijd heb zal ik dit, één voor één, aan elke broeder in onze rangen vertellen inshaAllah.”

Helaas heeft Shaykh Az-Zarqawi niet genoeg tijd gehad om met zijn broeders te zitten en deze ervaringen met hun te delen en hun visie te veranderen. Vandaag zien we hoe hun gezegende dagen van Jihaad in Iraq opgeëist zijn door een groep die in Iraq en Shaam is begonnen, en vervolgens voor veel ellende hebben gezorgd in bepaalde delen van de wereld.

Theorie en praktijk zijn twee verschillende dingen. Enkel praktijk is niet genoeg om jou sommige zaken te doen begrijpen. Sommige mensen begrijpen een Naseeha (advies), sommige begrijpen dit pas echter nadat ze hun hoofd tegen de muur hebben gestoten, en sommige begrijpen helemaal niets van Naseeha noch van ervaringen. Ook al zal deze laatste groep duizenden ervaringen meemaken, zij keren niet terug. Inna Lillaahi wa inna Ilayhi Rajiun (tot Allah behoren wij en tot Allah keren wij terug).

Shaykh Abu Musab begon zijn Bayah naar Shaykh Usamah in werkelijkheid toe te passen, en had contact met hun. Dat proces was een nieuwe kans voor mij om lering uit te trekken. Shaykh Abu Musab opende het onderwerp Bayah aan Al-Qaedah, het bericht dat toen van Shaykh Usamah kwam was:

“Ons geliefde broeder en Shaykh; onze vriend die leider is van de Irakese Mujahideen. Jullie Bayah heeft ons bereikt. Zoals jullie weten zijn wij enkel een strijdgroep en de Bayah die aan ons wordt gegeven is niet dezelfde Bayah als aan de Ameer Al-Mumineen (leider van de gelovigen). De reden van de Bayah die aan ons wordt gegeven is om Jihaad te voeren, zodat de Sharia van Allah zal regeren en we naar elkaar zullen luisteren. Zoals jullie ook weten heeft de Al-Qaedah sommige principes en visies op sommige zaken. Het belangrijkste is deze principes en visies begrijpen. Als deze principes en visies niet begrepen worden zal de Bayah die van beide kanten komt tekort shieten. Het kan ons brengen naar een doel die we niet willen bereiken. Wij willen deze principes en visies binnenkort met jullie gaan doornemen en erover praten InshaAllah.”

Na dit antwoord van de Shaykh begon de consultatie. De basisprincipes van Al-Qaedah waren:

“In laatste 200 jaar verkeerd de Ummah in chaos, er heerst veel onduidelijkheid en onwetendheid in vele begrippen; vele betekenissen zijn verloren gegaan. Als we in zo een periode lokale Murtadeen en regeringen als doel nemen, dan zal dat onze kracht verdelen. Zo een doel zal het volk niet begrijpen, ze zullen denken dat we hun zonen als doelwit willen nemen, jammer genoeg zal het ook zo zijn, ze zullen door de propaganda van de Tawagheet (tirannen) afstand nemen van ons. Ook al is zo een oorlog theologisch toegestaan, het is militair en strategisch onjuist. Het is ook niet de tijd hiervoor. Dit is niet de enige reden om deze oorlog uit te stellen. Als resultaat willen we dat we door gehele Ummah begrepen worden en allemaal onder een doel verzamelen. Dit is (het bestrijden van) Zionistisch-Israël en het hoofd van ongeloof (Kufr) Amerika. Dit zijn de twee grootste obstakels, zij zijn verantwoordelijk voor wat er gebeurt is met de Ummah. Ze zijn de grootste obstakel voor een Islamitische staat. Ze hebben grote misdaden gepleegd tegen de Ummah en de mensheid. Vooral als we Amerika niet verzwakken, zal onze bezigheid met lokale regeringen, ons niet naar onze doel brengen. En hier zijn voorbeelden van.”

Zelfs als ze op veel gebieden fout en zondig zijn. Buiten zelfverdediging, dienen wij instellingen die bestaan uit onze Ummah niet als doel te nemen. Want de Ummah is niet in staat om deze zaken te onderscheiden. Zelfs als er actie tegen Joden en Christenen wordt ondernomen, mag geen enkel lid van onze gemeenschap hier schade onder lijden. Operaties die schade brengen aan de Moslims, vooral in landen waar Moslims wonen, dienen vermeden te worden. Er moet voorzichtig omgegaan worden met levens en bezittingen van Moslims.

Zolang een groep of een staat Amerika niet steunt, dat ons openlijk aanvalt en ons huidige prioriteit verdient, dan dienen we hen momenteel niet aan te vallen zelfs al is hen aanvallen theologisch toegestaan. Dit is ook het geval voor de Shia Rawafid. Ondanks dat wij weten dat Amerika in Iraq met behulp van de Rawafid druk op jullie zet. En ondanks dat de Rawafid hiervan op de hoogte zijn, accepteren ze dit omdat het hun belangen momenteel goed uit komt. Toch dienen we niet te vergeten dat het belangrijkste doel Amerika is, waar je een gepast standpunt tegenover dient te nemen.

Dit en soortgelijke kwesties werd tijdens het dialoog besproken. Maar ik heb begrepen dat als je met het oog kijkt van “ik heb die punten op een rij gezet en geaccepteerd” niet voldoende is om het werkelijk te begrijpen. Er is een breder zicht, inzicht (Baseerah) en begrip nodig. En hiervoor moest iemand naar Irak gaan, die deze principes heeft begrepen en om daar met de leiders in het specifiek te leven, en hun in elk moment van de oorlog en hun leven, hen deze principes op een langzame wijze laten begrijpen. Anders zou enkel Abu Musab Az-Zarqawi deze Bayah hebben begrepen, maar de rest van de groep zou dit niet kunnen begrijpen, en zullen de Bayah enkel als symboolpolitiek zien.

Daarom wilde Al-Qaedah destijds Shaykh Abdulhadi (moge Allah hem bevrijden) naar Iraq sturen. Want destijds werd Shaykh Abdulhadi als derde grote leider gezien van Al-Qaedah. In feite wil ik zeggen dat Iraq vandaag dus de Bayah accepteren van de Mujahideen in Iraq aan Al-Qaedah destijds, terwijl ze nu kritiek hebben op Al-Qaedah. Ze hebben ook veel gemist, Al-Qaedah heeft niet enkel hun Bayah geaccepteerd. Ze hebben één van de top leiders naar Iraq gestuurd. Zoveel belang gaven ze aan deze kwestie. Maar helaas werd Shaykh Abdulhadi in die periode opgepakt in Turkije en uitgeleverd aan de CIA. Toen Shaykh Abdulhadi Iraq niet bereikte, werd de doelgerichte training, Tarbiyah (opvoeding) en leer van Shaykh Abdulhadi geprobeerd over te brengen middels brieven. Maar helaas was dit niet voldoende. Want Shaykh Abu Musab was de primaire gesprekspartner van deze brieven, en hij was inshaAllah als Shaheed gestorven door Amerikanen voordat hij deze brieven aan zijn leiders in zijn groep overbracht, hij heeft dit niet door hen laten begrijpen of zelfs verteld. Met het Martelaarschap van Abu Musab Az-Zarqawi werd dit Tarbiyah (opvoedings-) proces onderbroken.

Het is nu helder, maar destijds hoopte de inlichtingendienst van Amerika op enkele punten.

Ondanks dat de Irakese Mujahideen hard waren in oorlog, konden ze geen publieke relaties voeren, ze konden vijanden niet definiëren en voorrang geven aan vijanden. Hun relaties met sommige lokale bewegingen en groepen was slecht, hun relaties met dit soort bewegingen waren zelfs gebroken. In de Afghaans-Russische oorlog, waren bepaalde problemen van de Afghaanse commandanten, van Shah Masood bijvoorbeeld, bekend bij de Mujahideen. Ondanks deze problemen probeerde Shaykh Abdullaah Azzam hun middels islamitische uitspraken en op één te doel houden. Hij heeft dit met succes gedaan totdat hij het Martelaarschap kreeg.

Voor sommige broeders zal dit beschouwd worden als een lege inspanning, maar als we dit in onze tijd goed zullen analyseren dan zien we dat dit een alomvattende inspanning is die moet gebeuren. Dit moet een inspanning zijn in veel van onze fronten. Omdat de meeste bewegingen die een alliantie hebben om tegen Amerika te vechten, wel fouten zullen hebben in hun groepen. We kunnen ofwel geduld hebben met hun fouten en dit met wijsheid herstellen of we kunnen hun volledig buitensluiten. Als we hen totaal buiten sluiten dan dienen we te weten dat er genoeg hongerige duivels aan het wachten zijn om hun op te vangen.

Amerika in Iraq had bepaalde hardheid van de broeders begrepen vooral na de periode van Abu Musab in Fallujah, toen er een staat was uitgeroepen, realiseerden ze de fouten van de Mujahideen tegenover het volk en hun publieke relaties. Waardoor ze de Mujahideen probeerden te marginaliseren, door hen middels hun eigen omstandigheden los te scheuren uit de gemeenschap en hun omgeving. In feite ontbreekt het bij onze broeders aan bepaalde kennis en niveau, en ze hebben de wereld in het algemeen driemaal de scheiding (Talaaq) gegeven. Waardoor ze niet wisten welk standpunt ze moesten aannemen bij iedere kwestie die ze tegen kwamen (in het leven, Fiqh, tradities en cultuur), hierdoor werden ze gemarginaliseerd.

De Mujahideen in Iraq hadden verwacht dat het volk hen zou volgen. Maar het volk kon dit niet. Omdat ze dit niet konden, begonnen de problemen. Natuurlijk willen we niet enkel onze broeders beschuldigen. Want er waren ook bepaalde bendes die misdaden tegen de Islam en onze broeders begingen. Maar vanwege deze bendes is het hele volk opgeofferd. Ze hadden een front tegen het gehele volk geopend.

Ten tijde van Abu Musab was er wel een doel om een staat uit te roepen, want zo een doel is het doel van elke Jihad groep. Maar in de periode van Abu Musab werd er geen staat uit geroepen, er werd een grote raad (Shuraa) gecreëerd. In deze Shuraa waren vertegenwoordigers van de Mujahideen en vertegenwoordigers van de stammen. Bij elke vergadering werden allerlei soorten problemen besproken, er werd naar de meningen van de groepen geluisterd en uiteindelijk werd er een gezamenlijke mening gevormd. In feite werd zo een Shuraa aanbevolen door Al-Qaedah. Want Al-Qaedah geloofd dat het momenteel uitroepen van een staat, in deze situatie, geen voordelen zal brengen, maar veel schade met zich zal brengen.

Nadat Abu Musab geraakt was (moge Allah zijn Sahadah accepteren), werd deze Shura zonder dit te vragen of overleggen met Al-Qaedah omgebouwd tot een staat. De broeders van Iraq hadden op het gebied van een staat bepaalde beelden in hun gedachten en dat was: “Als wij ergens kracht/macht hebben bereikt en daar niet met wat Allah heeft neder gezonden (Sharia) regeren dan is dit een grote zonde. Het zal zelfs leiden tot ongeloof (Kufr). Over het regeren met wat Allah heeft neder gezonden, moet elke kans beoordeeld worden, en in deze zaak hoeft niemand van iemand toestemming te krijgen. De Staat is het enige instrument om de Rechtspraak (Hukm) van Allah uit te voeren. Als wij de Hukm van Allah uitvoeren dan betekend het dat wij een staat zijn geworden, bij het uitroepen is er geen kwaad, er zijn juist alleen maar voordelen…”

Terwijl Al-Qaedah zo denkt over deze zaak: “De staat is niet het enige instrument om de Rechtspraak (Hukm) van Allah uit te voeren. Zonder dat er een staat is, kan er ook tussen het volk Islamitische rechtbanken geopend worden, en een Islamitische Hukm gegeven worden. Een staat betekend niet enkel regeren met de Sharia van Allah. Een staat bestaat uit publiek en bestuurders, waar de rechten van het publiek beschermd worden, waar het volk opgevoed wordt, tegelijk is het een instelling die met elke probleem bezig wordt gehouden met zijn eigen mogelijkheden. Op dit moment zijn wij niet in staat om de capaciteit van een dergelijke instelling op een efficiënte wijze te beheren. Met name in Iraq zijn de voorwaarden niet beschikbaar. In Iraq moet de Dawah en Jihaad verder gaan, als er Islamitische rechtbanken zijn moeten mensen aangespoord worden om hun problemen middels deze Islamitische rechtbanken op te lossen. In feite, totdat we totale kracht hebben bereikt en de vijand compleet is verdreven, moet de (gerechtelijke) confrontatie met het volk vermeden worden.”

Natuurlijk zijn de meeste nieuwe Mujahid broeders sterk tegen zulke uitspraken, en nog steeds verzetten ze zich tegen zulke uitspraken. Deze broeders bekijken de zaak niet op de juiste wijze. Ze bekijken deze zaak alleen vanuit een theologische kant, en zeggen zelfs verontwaardigd “Als het volk zegt dat wij geen Sharia willen, moeten we hun dan niet dwingen om Sharia uit te voeren?” Terwijl datgene wat ze zeggen zeker niet het geval is in deze zaak.

Na het begin van het Jihaad proces in Irak, van Aqeedah en Manhaj, van Abu Musab in Afganistan, begonnen ze in 2004 Bayah te geven aan Shaykh Usamah bin Laden. En als we zelfs terug gaan werd de weg van Shaykh Abdullah Azzam gevolgd. Maar helaas nadat Shaykh Abu Musab werd getroffen begonnen de relaties tegenover Al-Qaedah te verzwakken, en begonnen ze weer hun eigen weg op te gaan. Een van de grootste oorzaken van het verzwakken van de relaties was jammer genoeg het uitroepen van de Staat. Want onze broeders dachten zo, en ze denken nog steeds zo:

“Al-Qaedah is maar een strijdorganisatie. Een staat is hoger dan een organisatie (Jama’ah). Ook al overlegt Ameer Al-Mumineen (de leider van de gelovigen) met de organisatie, toch zal hij nooit een soldaat zijn van een organisatie (Jamaah).”

De grootste zorgen van Al-Qaedah voor Iraq was dit:

“Ondanks dat je geen echte staat bent, hoewel de voorwaarden niet voldaan zijn, zal jij je gedragen als een staat. Veel rechtspraken, die je pas alleen kan toepassen wanneer je een echte staat bent, zal je helaas gaan uitvoeren op het volk omdat je denkt dat je een staat bent, en dit zal voor veel problemen zorgen. Bijvoorbeeld, degene die geen Bayah geeft aan een staat zullen op zijn minst worden gezien als opstandingen (Bughaat), en je zult de opstandingen bestrijden zoals je de Kufaar bestrijdt, ook al doe je geen Takfier op hen.”

Helaas, ook al denken de Irakese broeders dat ze door het uitroepen van een staat betere relaties hebben met het publiek, is het zo dat de nieuwe broeders ijverige aanhangers zijn geworden van deze staat. Ze zagen een woord tegen de staat, als een woord tegen de Islam en Sharia. Sinds de situatie zo is geworden, werd met de dag meer hardheid getoond tegen hen die niet deelnamen aan de staat. Vanwege de hardheid begonnen klein aantal groepen die geen Sharia wilden, meer aanvallen uit te voeren, en jammer genoeg werd in korte tijd het gehele volk getroffen in plaats van slechts deze kleine groepen aan te vallen. Na een poosje begonnen gemaskerde mannen (broeders) executies uit te voeren op straat, zonder rechtbanken nota bene. Terwijl ze ook nog eens in de tribale gebieden, stamleden gingen doden. Een broeder die het begrip van een stam niet weet, zal dit als een kleinigheid zien. Maar als dit begrip begrepen wordt, dan zouden ze de oorzaak van hun fouten hebben begrepen InshaAllah.

Soms waren ze correct, soms waren ze incorrect, maar door dit soort fouten werd Fallujah in een korte tijd veranderd in een drama voor de Mujahideen. Er werden aanvallen tegen broeders gevoerd die niet te vergeten zijn, en misschien zelfs niet vergeven kunnen worden. De broeders die beschuldigingen als “Sahawaat” uiten, en vertellen over de vele gebeurtenissen met leringen, kloppen in de meeste gevallen. Maar helaas dienen we ook op een moedige wijze analytische kritiek te geven op de redenen voor het ontstaan van de “Sahawaat”.

Er zijn zeker verraders geweest en ze zullen er nog zijn. Er zijn zeker vijanden van Islam en afvalligen (Murtadeen) geweest en ze zullen er nog zijn. Maar alles wat in Iraq gebeurd is, en elke misdaad toeschrijven aan Murtadeen, Sahawaat en verraders, zonder zelfkritiek te hebben, zal er jammer genoeg evoor zorgen dat de fouten zich zullen herhalen. Helaas zijn de gebeurtenissen rondom ISIS in Syrië, dezelfde fouten (als in Iraq) die ze dit keer op zelfs een ernstigere manier maken. Onze doel is niet om onze mensen te verliezen, maar om onze mensen te winnen. Maar als wij en in Irak, in Syrië en in Waziristan, de plekken waar Moslims leven die naar ons neigen maar onzeker zijn over hun voorkeur, vanwege angst, vanwege zorgen, of omdat ze zaken niet hebben begrepen of soortgelijke redenen; wij onze gemeenschap hiernaartoe dwingen; “Of jullie zijn met ons of jullie zijn met hen!” Terwijl als wij, degene die naar ons neigt, een voorkeur geeft aan iemand anders, wat boven soms zijn vermogen ligt, en we weten dit of hebben een sterk vermoeden, is het dan niet betet dat wij hem naar ons toetrekken of zijn neiging naar ons proberen te verbeteren?

Om onze geesten een beetje tot rust te brengen over de gebeurtenissen in Syrië, wil ik een beetje praten over mijn dagen in Waziristan InshaAllah. Want in de laatste 15 jaar was de gebeurtenis van Waziristan het meest kostbaar voor mij en zijn het de meest vruchtbare dagen geweest Al-Hamdulillaah.

Waziristan is klein, eenvoudig, lijkt primitief maar ook groot, modern en ook zeker een ontwikkelde plek. Mensen zien er simpel uit, maar als je gaat zitten en een praatje met een aantal van hen maakt, dan zal je zien dat ze op de hoogte zijn van wat er gebeurt. Buiten de regenachtige dagen zal je geluiden horen van Amerikaanse Drones. Er zijn grote en kleine Muhajireen (immigranten) groepen. Toen ik met deze kleine groepen ging zitten waren er weinigen onder hen die tevreden waren met de Ansaar (autochtone bewoners). In het algemeen leven de kleine groepen in een smalle wereld. Ze hebben veel problemen met de Ansaar. De Pashtuns hebben bepaalde gevoelige tradities. Bijvoorbeeld als een man zonder een hoofddeksel buiten loopt, en tussen mensen gaat, dan is dat heel onrespectvol voor hun. Of als een man met zijn vrouw buiten, hand in hand loopt, of naast elkaar loopt, is dat een schaamte voor hun. De Pashtuns hebben hun eigen tabak, die ze in hun mond stoppen en dan daaraan als een snoep zuigen. Net als onze turkse Maras Otu. Vele bidden hun gebed ook snel. En helaas worden in meeste gevallen de aanvallen van drones, door spionage op de grond begeleid, hetgeen voor gevoelige problemen zorgde tussen Muhajireen en Ansaar.

In het begin van Waziristan had ik de mogelijkheid om naar zowel grote als kleine groepen te gaan. In het bijzonder waren de groepen van Azeri en Turken heel beledigend tegenover de Ansaar. Als ik met deze groepen zat dan vertelde zij dat het Ansaar de Muhajireen als geld zag, dat ze absoluut geen Islamitische kijk hadden, en sommige weigerden zelfs het vlees te eten dat zij zouden slachten of om zelfs achter hun bidden. Maar als ik naar Al-Qaedah ging, een groep met gezond verstand, zag ik dat ze hele goede relaties hadden met de Ansaar, hetgeen mij bewonderde. Ze zaten met de Ansaar, ze letten heel erg op hun gevoelige tradities, ze gaven hun Mullahs het woord bij Fiqh zaken, bij elke rechtspraak zouden ze de stamleiders, de dansende Derwishen en student van kennis bijeenroepen in de rechtbanken en ze gaven hen zelfs een stem in de rechtbank. Ze hadden de lokale taal geleerd en zouden de lokale taal met het volk lokale spreken, ze gaven hen zelfs cadeautjes. Een keer had Shaykh Atiyatullah, Rahimullah, een gesprek met een broeder.

Het gesprek ging als voort.

Die broeder: “Shaykh er was een broeder geraakt, de reden was dat hij onderweg iemand in zijn auto mee liet rijden. Deze persoon had een markeer apparaat in zijn auto achter gelaten, de man werd later gevonden en gaf dit toe. Wij komen veel mensen onderweg tegen die in onze auto’s mee willen liften. Zullen we voorzorgmaatregelen nemen door hun niet in onze auto’s mee te nemen?”

Shaykh Atiyitullah, Rahimahullah, zei: “Mijn broeder, wij mogen en kunnen niet door onze bescherming van enkele levens een groot volk verliezen. Als het volk erachter komt dat de Muhajireen hun niet in hun auto meenemen, dan zullen ze dit onder elkaar bespreken, waardoor er een scheiding komt tussen ons en hen, moge Allah ons daarvan beschermen. We zullen het volk nog steeds in onze auto’s blijven meenemen.”

Shaykh Atiyitullah, Rahimahullah, nam risico met deze woorden. Maar als we naar onze broeders in de kleine groepen kijken dan is het buiten het feit dat ze de Ansaar niet in hun auto meenemen, ook nog zo dat meestal keihard op een brutale wijze langrijden, en de Ansaar in de regen achter lieten of soms onder stof terechtkwamen helaas. Ik ben er helaas van getuigen geweest dat ze soms zelfs tegen hen aanreden, en niet eens zouden stoppen maar wegreden. Want voor hen was één ding belangrijk, en dat was het feit dat ze Mujahideen waren! Terwijl een grote gemeenschap of volk beschermd moest worden, moest in plaats daarvan slechts die kleine Mujahid groep of leiders beschermd worden.

Sommige broeder toonden geen respect tegenover de tradities van Pashtuns, waardoor er problemen tussen hen ontstonden. Als je zei “Broeder waarom toon je geen respect voor hun tradities?” Dan zeggen ze “Voor ons geldt alleen het woord van Allah en zijn Boodschapper. Als Allah en zijn Boodschapper (SalAllahu Alayhi wa Selam) iets Halaal hebben verklaard, dan is het Halaal, als ze iets Haram hebben verklaard dan is het Haraam. Als het volgens de Sharia Halaal is voor een man om zonder hoofddeksel te lopen, en de Pashtun maakt dit Haraam, moeten wij dan hoofddeksels opdoen enkel omdat de Pashtun dit zegt?”

Dus hieruit en soortgelijke gebeurtenissen, er zijn veel voorbeelden, kunnen wij lering trekken. Dit soort broeders zien zichzelf met een harde instelling op de waarheid (Haqq). Ze zijn stevig gegrondvest, en geloven dat met deze Haq niet bang hoeven te zijn voor de beschuldigingen. De broeders, of in het bijzonder de Ummah, of een volk, die niet hetzelfde als hun denkt, worden geïsoleerd en vernederd door hun.

Helaas werden sommige lokale groepen in Waziristan beïnvloed door deze kleine groepen. Ze raakte soms in wanhoop door de oorlog tussen hen en de Pakistaanse overheid, soms begrepen ze niets van wat er gebeurde, dit werd soms hard afgereageerd op de stammen, ze waren hard geworden tegen de stammen. Ze hadden zelfs stammenleiders vermoord, sommige aanvallen werden helaas zelfs tijdens het vrijdagsgebed tussen het volk uitgevoerd. De rechtsgeleerden van Al-Qaedah deden harde uitspraken tegen bepaalde groepen die dit deden, en zeiden dat het theologisch niet toegestaan was. Waardoor deze groepen Al-Qaedah beschuldigden en zeiden dat zij te terughoudend waren in de oorlog tegen het Pakistaanse leger. Terwijl het onderwerp niet eens met het Pakistaanse leger te maken had, maar het onderwerp was dat er bommen ontploften in moskeeën tijdens het vrijdagsgebed. Maar helaas zien dit soort broeders het advies (Naseeha) die aan hen werd gegeven altijd als negatief, en zagen en begrepen zij dit heel anders.

Wanneer je tegen hen zegt “Roep momenteel geen staat uit” dan begrijpen zij dit als “Haast je niet om de Sharia van Allah te implementeren.” En ze vrezen Allah zogenaamd door te zeggen “Astagfirullaah, terwijl Allah ons zijn eigen wetgevingen verplicht stelt, zegt deze man tegen ons dat we het moeten uitstellen. Aan de ene kant hebben we de rechtspraak (Hukm) van Allah, aan de andere kant de Hukm van deze broeder. Natuurlijk zullen wij de Hukm van Allah kiezen!” De broeders onder de leiders die weinig kennis en ervaring bezitten, worden dan opeens volgepompt met trots, door de gevoeligheid en het standpunt van hun leider (Amir), waardoor ze hun leiders blind- en nog fanatieker volgen.

Ik was getuigen geweest van Abu Laith Al-Libi, Rahimullaah, die veel arbeid heeft gepleegd op velden en terreinen van de Ansaar, en dat zulke hersensloze broeders deze velden en terreinen hadden verbrand en platgemaakt. Er was een tijd dat de Muhajireen naar Waziristan kwamen, en door het volk uitgenodigd werden om in hun kamers huizen te verblijven, ondanks dat ze arm waren werden ze heel gul ontvangen, waar zelfs Martelaren zijn gevallen door drones in sommige van deze huizen. Die tijd is helaas voorbij. De Ansaar zijn helaas moe geworden, en zelfs heel afstandelijk tegenover de Azeri en Turken in sommige plekken. Mijn bedoeling is niet om iemand onrecht aan te doen. Ik zeg ook niet dat de Ansaar foutloos zijn. Maar één ding is zeker broeders, en dat is dat de Ummah vandaag de dag 200 jaar zonder leider zit, of nog erger de Ummah is door de tirannen (Tawagheet) aangespoord om vele zondes en kwaad te plegen. Ja, onze Ummah heeft fouten en is schuldig. Maar dient onze inspanning vijandig te zijn tegen hen en hun dan voor “Sahawaat” te zien, terwijl ze in de meeste gevallen niet eens begrijpen wat we zeggen? Moge Allah ons beschermen. Als ze ons vandaag aanvallen, moeten wij hier dan misbruik van maken, door alles met hen te doen, en daarmee grote fouten maken?

Als we op het punt komen van deze verklaring die over ISIS gaat. Het belangrijkste wat ik dan kan zeggen met mijn beperkte inzicht is:

Vandaag moeten zowel aanhangers van ISIS, als aanhangers van de tegenpartij, de kortzichtige zaken van zichzelf verwijderen. De broeders van ISIS beschuldigen de tegenpartij van spionage, en bestempelen hen zelfs als Sahawaat en Murtadeen. Sommige beschuldigingen die ze uitten (Dat deze groepen geen Islam en Sharia willen, en dat ze werken met de inlichtingendienst om de Sharia te voorkomen) zijn helaas in het algemeen gemaakt tegen het volk en ook Jabhat An-Nusra, waarbij zelfs de wapens werden gericht tegen alle broeders; ze zien hen zelfs als verraders, en in vele gevallen Murtadeen. De excuses die gegeven worden zijn heel simpel “Ze zijn spionnen, ze zijn vijanden van Sharia!”

Nee broeder! De meeste van hen zijn niet vijandig tegen Islamitische Sharia, maar ze zijn vijandig tegen jouw extremisme. Dit willen ze niet hebben. Ze zijn al vertrokken om namens de Sharia en Islam te strijden, maar jouw fanatisme, zonder inzicht (Baseerah) en zonder wijsheid, is de reden dat ze jou niet willen hebben, terwijl ze de Islam en Sharia wel willen hebben. Want buiten alles, heb jij hen in meeste keren lastig gevallen. Je hebt je woord gegeven, en bent die niet nagekomen. Islamitisch recht en wet heb jij niet beschermd. Jij zag hen niet als jouw eigen volk, niet als jouw eigen broeders. Jij zag hun levens en bezittingen niet als veilig en beschermd (Amaanah). Je hebt zelfs jouw broeders van Jabhat An-Nusra vernederd en buitengesloten, je hebt het proces heel slecht beheerd, en je zag de daden buiten jouw groep als vals (Baatil). Als jou hierover werd gevraagd schuilde jij je achter deze verdediging “Wij zeggen Islamitische Staat, en hun zijn tegen de Islamitische Staat.”

Maar Allah weet broeder dat zij noch tegen de Islam noch tegen de Sharia zijn. Ze zijn enkel tegen jouw blinde fanatisme, en dat jij geen inzicht (Baseerah) hebt, en helaas verzetten ze zich tegen jouw onrecht. Jouw houding vandaag in Shaam was dezelfde houding van de Khawarij, die ze tegen de islamitische Ummah hadden. Kijk jij dan niet naar jezelf? Helaas, maar met de dag breek jij hoop voor je zelf en voor de Ummah. Na jaren hebben we uiteindelijk een geldige basis, ondanks de beperkingen van de Islamitische Ummah, waar we bij betrokken zijn en onszelf kunnen duidelijk maken aan de Ummah. Als vandaag Amerika en haar bondgenoten, een alliantie heeft gevormd tegen één van de Mujahid groepen, terwijl de Islamitische Ummah dit niet begrijpt; het niet begrijpt wie op de waarheid zit en wie op de valsheid, en begrijpt niet wat het doel is en de plannen zijn van Amerika. Moeten wij dan niet een keer wakker worden en inzien dat onze foute berekeningen hebben gezorgd voor (dit gebrek aan begrip en voor) het feit dat de Ummah ver van ons vandaan is?

Wat betreft de groepen die tegen ISIS strijden. Hoewel hun verdediging terecht is, zien we toch ook dat ze bepaalde zaken heel smal bekijken. ISIS bestempeld hen als spionnen en vergemakkelijkt zijn werk. Maar de andere kant beschuldigd ISIS van spionage voor Iran en Assad, en vergemakkelijkt zijn werk. En dit is juist het proces dat Amerika en de gehele wereld tevreden maakt. De grootste hoop voor Amerika in de oorlog tegen ons waren de drones. Maar nu er verdeeldheid tussen Mujahideen is, heeft hen dit nog blijer gemaakt en nog meer hoop gegeven.

Hun hoop is dit:

-Waren alle Mujahideen maar als ISIS

-Waren alle Mujahideen tegenover hun volk en eigen broeders maar als ISIS.

Als wij ISIS worden en de mentaliteit van ISIS adopteren, dan ben ik er zeker van dat de Islamitische staat nooit voor ons bestemd zal worden. Wie geen genade toont voor de Ummah zal geen genade krijgen van Allah. Allah zal zo een groep zeker in verlegenheid brengen. Maar deze verlegenheid zal helaas zwaar een test zijn voor de zwakkeren.

Helaas lijkt het erop dat deze groep momenteel noch door vrome uitnodigers, noch door baatvolle adviezen, noch door de moord van de vijand –waardoor in Kobani bijvoorbeeld al meer dan 3000 soldaten verlies hebben geleden– gestopt zal worden. Maar deze groep, zal zoals degene die op hen lijken, door zichzelf gestopt en vernietigd worden, en wanneer ze zichzelf laten zinken zullen er jammer genoeg vele jongeren, inspanning, bezittingen en de hoop van de Ummah met hen ten onder gaan. Inna Lillaahi wa Inna Ilayhi Raajiun. Moge Allah het beschermen.

Moge Allah onze gezegende Jihaad in Shaam hiertegen beschermen. Moge Allah onze broeders hersens, ideeën, inzicht, wijsheid en Tawbah (berouw) schenken. Ze zijn er niet bewust van dat zij eigenlijk Aqeedah in de naam van Aqeedah vernietigen. Ze zijn er niet bewust van dat zij eigenlijk de staat zij in naam van de staat vernietigen. Ze zijn er niet bewust van dat zij eigenlijk de Khilafah in de naam van khilafah vernietigen. En zijn niet bewust van dat na jaren, de meest serieuze kans op een goedkope wijze in onze handen is gekomen, aan het verspillen zijn. Ze zijn er niet bewust van hoe ze in de naam van Jihaad de rug van Jihaad hebben gebroken. Inna Lillaahi wa Inna Ilayhi Raajiun..
Een ander belangrijke punt is dat onze Jihaad in Shaam nog gaande is. Assad en andere honden staan daar nog steeds tegenover de Islam en de moslims. Deze gezegende Jihaad mag nooit opgeofferd worden door deze Fitnah. We dienen niet afzijdig te zijn tegenover Shaam, we dienen elke steun te geven, en daarin nooit verzwakken inshaAllah.

Oh Allah bescherm en red onze Shaam, onze Ummah daar, de Mujahideen, Ansaar en Muhajireen, en onze Jihaad, van de verwoestende Fitnah. Ameen!

Nu we deze verklaring (Risalah) hier gaan beëindigen is mijn verzoek aan alle lezers en broeders: Elke fout wat hierin, daar is de schrijver verantwoordelijk, excuseer hem, geef hem advies en maak Dua (smeekbede) voor je broeder, en dat mijn verzoek is dat je een reden wordt om de tekortkomingen van je broeder op te vullen. Ik vraag aan elke broeder om Dua te doen om mijn wereldse leven te laten beëindigen met martelaarschap.

Aan het einde van onze Dawah sluit ik af met; Alle lof zij aan Allah, Heer der werelden, en vrede en zegeningen zij met Zijn Boodschapper.

 

Einde.

 

Geschreven door Abdullaah Al-Muhajiri.
Bron: Ummet-i Islam.
Vertaald door Abu Djuhayman.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s