Islamitische opvoeding in de Shaduw van de Quran en Sunnah

Begin bij een gezonde thuissituatie

Om het kind gezond op te voeden, is het belangrijk dat er ten eerste een gezonde huiselijke sfeer heerst waarin het kind opgroeit, hier hoort de opvoeding mee te beginnen, dit is de basis van opvoeding. Als het kind zijn ouders steeds ziet kibbelen en ruziën, dan zal dit een schadelijk effect op het kind hebben. Vooral als dit ten koste gaat van de aandacht die het kind vraagt, het kind wenst deze depressieve sfeer te ontsnappen, en kan hierdoor toevlucht zoeken in negatieve uitlating; hetzij vrienden die een slechte invloed hebben, wangedrag waarmee (negatieve) aandacht word opgeëist, of in de ergste gevallen (op een latere leeftijd) zelfs toevlucht en troost zoekt in drugs. Een groot deel van de opvoeding, zo niet het grootste deel, bestaat niet uit de les voorlezen over goed gedrag, maar zelf het voorbeeld geven van goed gedrag. Hieronder valt ook het gedrag ten opzichte van uw partner (de vader of moeder van het kind), en hier gaan vele de mist in. We zien dat papa mama voor de ogen van het kind uitscheldt en naschreeuwt, of op zijn minst tegen haar loopt te kibbelen. Of we zien hoe mama zich negatief uitlaat over papa in het bijzijn van het kind. En dit soort zaken meer. Weet dat u als ouder een enorm voorbeeld voor uw kinderen bent, ook in de omgang met uw partner. In het ergste geval word het kind zelfs (door één van de- of beide partners) gestookt en opgezet tegen zijn of haar eigen ouders. Wanneer het huwelijk uitloopt in een scheiding door al deze onderlinge onenigheden tussen de partners, dan is het einde al helemaal zoek. Stelt u zich voor wat dit met een kind doet, en wat voor schade het kan veroorzaken? Het is daarom dat de opvoeding begint bij een gezond huwelijksrelatie en thuissituatie.Wij zien dat veel van onze kinderen bijvoorbeeld heel vaak buiten te vinden zijn, en we horen helaas geregeld dat er over de overlast die zij zouden veroorzaken wordt geklaagd in de wijk. Maar indien een kind het thuis naar zijn zin heeft, en er thuis een prettige gezellige leuke sfeer heerst, dan zal een kind vaker thuis willen zijn in plaats van de straat opzoeken. Creëer die prettige sfeer dus voor uw kinderen. Hierbij is het ook belangrijk om op te merken dat kinderen vaak veel vrije tijd hebben, en een kind kan dit zelf niet indelen, als het aan een kind ligt vult hij of zij dit geheel met spelen en ontspanning in. En helaas is dit ook wat er met veel van onze kinderen gebeurt, zij hebben de vrijheid om deze vrijetijd naar wens in te vullen. Maar het is de taak van de ouders dit te reguleren, of het nu vakantieperiode is of niet. We moeten niet vergeten dat we geschapen zijn met een belangrijk doel en verantwoordelijkheid op deze wereld, en het niet passend is om onze kinderen dus ten prooi over te laten aan hun vrijetijd, welke een val tot allerlei fout gedrag en zonden is. Nee, we dienen onze kinderen te leren zuinig om te gaan met hun kostbare tijd, als het iets is waar je als Moslim gierig mee mag zijn dan is het wel vrije tijd. Laat dit dus een karaktereigenschap zijn welke onze kinderen siert, en hun kostbare tijd niet de hele dag buiten verspillen. We horen en zien soms helaas dat onze kinderen s ’avonds laat nog buiten te vinden te zijn! Dit is buitengewoon schandalig, dat van alle gemeenschappen de Moslims zulke idiote fouten maken. Regulier het gebruik van de televisie, een spelcomputer en het internet ook, en laat dit niet over aan het kind. Spreek tijdstippen af, houd het internet gedrag van het kind in de gaten, en beperk het inhoudelijk bekijken van de televisie. We kunnen onze kinderen niet over laten aan al het verderf waarmee zij vol worden gespoten en geconfronteerd.

Zorg dat de slaapkamer van het kind prettig en knus is, maar vooral ook pedagogisch verantwoord is. U kunt er wel een televisie neer zetten, een spelcomputer, internet en dat soort dingen meer, om het gezellig te maken. Maar in hoeverre draagt dit bij aan de gezonde ontwikkeling van het kind? Helaas zien wij dat vele ongelovige dit beter begrijpen dan vele Moslims, en houden vele kinderen er bij hen een boekenkast op na en allerlei andere hobby’s waarin zij hun tijd kunnen steken, waar hun ouders ook niet te gierig voor zijn om in te investeren. Men hoort gierigheid tegenover zijn kinderen te schuwen. Er is van de Profeet [SalAllahu ‘alayhi wa selam] overgeleverd: “Het is zondig genoeg dat je datgene aan levensonderhoud onthoudt voor degene die onder je hoede vallen.” [Saheeh Muslim]

Hoe verwachten wij dat onze kinderen zich gaan ontwikkelen als er geen enkele boek in hun kamer te vinden is, laat staan een boekenkast? Investeer hier dus in, en nog belangrijker, wees hierin een voorbeeld! Als het kind papa en mama altijd met een opengeslagen Quran ziet, dan zullen zij ook gemakkelijker een boek openslaan. Het is algemeen bekend dat kinderen het gedrag van anderen kopiëren, en vooral dat van ouderen, en al helemaal dat van hun eigen ouders. Zorg dus naast een prettige gezellige leefomgeving en sfeer ook voor religieuze en educatieve kennis, dhikrullah en Quran in huis. Zodat uw kind hier te midden in opgroeit.

Waar we vele ouders ook de mist in zien gaan is dat er geen eensgezindheid bestaat tussen beide partners, ouders dienen de handen ineen te slaan en een eenheid te vormen. Soms vraagt het kind bijvoorbeeld iets aan de vader, en hij verbiedt dit. Daarna gaat het kind het ook nog eens proberen bij de moeder, en zij staat dit vervolgens wel toe. Of andersom voor hetzelfde geld. Nee, beide ouders dienen gezamenlijk sterk te staan en één resoluut besluit te nemen. Een kind beseft het zich goed wanneer er onenigheid en verdeeldheid tussen de beide ouders heerst, en maakt hier voordelig gebruik van. De moeder dient het besluit van de vader te respecteren, en andersom. En om dit soort gemengde en tegenstrijdige boodschappen en besluiten te vermijden, is het verstandig dat beide partners eerst van te voren overleggen voordat ze tot een besluit komen. Dit hoeft niet elke keer te gebeuren wanneer het kind vraagt om buiten te mogen spelen, maar als het kind bijvoorbeeld vraagt om dit weekend bij een vriendje of vriendinnetje te mogen logeren is het wel verstandig om dit eerst te overleggen met de partner. Zo zijn er meer denkbare situaties. En als er niet van te voren overlegd wordt, kunt u aan het kind vragen of dat het ook mag van papa of mama, en of zij het al aan papa of mama hebben gevraagd, voordat uzelf toestemming geeft voor iets. En wanneer u een besluit neemt, laat je dan vooral niet overhalen door het kind, wanneer het toch door blijft zeuren. Want hiermee opent u de deuren voor ongehoorzaamheid, en zal het kind uw ouderlijke gezag en autoriteit elke keer ondermijnden. Het kind zal er dan elke keer onderuit proberen te wurmen. Het is dus niet alleen belangrijk dat u het kind geduld leert, maar het is ontzettend belangrijk dat uzelf als ouder ook geduldig blijft, want kinderen zullen u en uw ouderlijke gezag zeker meer dan vaker op de proef stellen.

Vaak horen we dat we in de Islam goed moeten zijn tegenover onze ouders, en hier wordt veel nadruk opgelegd. Maar geleerden hebben gezegd dat de ouders als eerst worden gevraagd over hun plichten richting hun kinderen, voordat de kinderen gevraagd zullen worden over hun plichten richting hun ouders. En dit is logisch, want hoe verwacht men dat de kinderen goed dienen tegenover hun ouders, terwijl zij niet opgegroeid met het begrip van respect en eerbied.

Geef hen de tijd en oprechte aandacht

Het is belangrijk dat u het kind serieus neemt en het aandachtig uw luisterend oor geeft, want ondanks dat het nog maar een kind is, het blijft een mens met gevoelens en emoties. Zoals u als volwassene iets dwars kan zitten, kan een kind dit ook. Zoals u als volwassene verdrietig en terneergeslagen bent over iets, kan een kind dit ook. Zoals u met gedachten zit die u graag met andere wil delen die er oprecht naar luistert, kan een kind dit ook. En soms leer je zelfs iets van een kind, wat je van een volwassen persoon niet kunt, omdat een volwassene de wereld slechts in een begrensd kader ziet en een kind er met een ruimdenkende vrije fantasierijke blik naar kijkt. Dus de communicatie tussen u en het kind dient niet slechts te bestaan uit een monoloog van uw kant, sta ook oprecht open om het kind aan te horen. Wanneer het kind het gevoel heeft dat u er echt voor hem of haar bent en klaar staat, dan zal dit de band en het vertrouwen tussen beide ten goede komen en doen groeien, en zal het kind uw ouderlijk gezag ook accepteren en niet in twijfel trekken. Want het is overtuigd dat u werkelijk het beste wenst voor hem of haar. Vaak zien we helaas dat de informatie slechts van één kant komt; vader of moeder geven de opdrachten en instructies en daarmee is het einde verhaal, en het kind weet niks en heeft verder niets zinnigs te vertellen, wordt er gedacht.

Zelfs wanneer het kind vragen stelt krijgt het vaak geen aandacht. Vele ervaren dit maar als irritante domme vragen en hebben er geen tijd of geduld voor. Maar nogmaals, geduldig blijven is essentieel in de opvoeding. Kinderen zijn ook een beproeving en vragen om geduld. Zoals Allah heeft geopenbaard aan ons: “En weet, dat uw bezittingen en uw kinderen slechts een beproeving zijn en dat voorzeker bij Allah een grote beloning is.” [Surah Al-Anfaal, aya 28]

En hierbij wil ik de ouders een kleine troost bieden. Veel ouders worden helemaal gek van hun hyperactief drukke kind, en klagen hierover. Vaak word dit zelfs gezien als een kwaal waar het kind behandeld voor moet worden. Maar een kind dat veel beweegt en speelt, en weinig stil zit, zal hoogstwaarschijnlijk snel ontwikkelen en ontplooien, en opgroeien tot een intelligent persoon. Heb hier dus geduld mee, want zoals er van de Profeet [SalAllahu ‘alayhi wa selam] is overgeleverd: “De hyperactiviteit van een kind in zijn jeugd zal bijdrage aan een grotere mate van intelligentie in zijn volwassenheid.” [At-Tirmidhi, Saheeh geclassificeerd door As-Suyuti]

En niet alleen is het belangrijk om het kind de tijd te geven voor zijn of haar zegje, schenk uw kind ook de tijd en speel met hem of haar. Raak hier niet door verveeld. Schaam jezelf hier ook niet voor, de Profeet zou in het openbaar met kinderen spelen, en zijn tong bijvoorbeeld spelend uitsteken naar zijn kleinzoon. ‘Umar ibn Khattab zou gezegd hebben: “Een man zou zoals een kind moeten zijn met zijn vrouw en kinderen, vrolijk en speels, maar wanneer hij met volwassen mannen zit, dan zou hij zich zoals hen moeten gedragen.” Spelen is vaak ook een manier van communiceren, het communicatie kanaal van een kind. En u kunt het kind zo ook spelenderwijs bijleren en opvoeden. Spelen biedt namelijk een kader waarbij u het kind binnen zijn of haar bevattingsvermogen kunt onderwijzen. En wat is nu beter, dat het kind met zijn of haar eigen leeftijdsgenoten speelt waar het kind in geringe mate wat van leert en het vooral om spelen draait, of dat het kind met een volwassen persoon speelt en hier veel van leert, en zijn of haar kennis en wijsheid hier sterk door toeneemt. U als ouder bent het beste speelmaatje van uw eigen kind, bevriend uw kind en wees niet slechts een autoritair figuur in het leven van het kind. Bovendien kunt u hier zelf ook enorm van genieten. De hechte band tussen de ouders en het kind is zo belangrijk dat de Profeet [SalAllahu ‘alayhi wa Selam] het verbood om tussen een vader en zijn zoon in te zitten tijdens een bijeenkomst. Hij zei: “Het is niet toegestaan voor iemand om tussen een kind en zijn vader in te zitten.” [Saheeh At-Tirmidhi, en Ibn maadjah]

De vrijetijd welke u met uw kinderen spendeert, zal Allah u niet aanrekenen, en is zeker niet verspild. De Profeet was hier een perfect voorbeeld in. Hij gaf kinderen de tijd en speelde soms wel uren met hen. Zijn wij beter dan de Profeet? Is onze vrijetijd meer waard dan zijn vrijetijd? Anas ibn Malik overleverde: “De Boodschapper van Allah was gewend om zich met ons (kinderen) te mengen.” [Saheeh Bukhari, en At-Tirmidhi]

Er is een bekende uitspraak van een vrome voorganger: “Speel met jullie kinderen voor zeven jaar, en onderwijs hen zeven jaar, en bevriend hen zeven jaar.” De opvoeding tot eenentwintig jaar is hiermee samengevat in één enkele zin. Bouw een spelende relatie op in de kinderjaren, en wanneer de pubertijd nadert intensiveer het onderwijs, en wanneer de adolescentie nadert wees dan een goede vriend voor hen en begin hen als een volwassene te behandelen en zien.

Groet uw kinderen met de Selaam bij binnenkomst, geef ze een knuffel en toon ze genegenheid. Laat ze weten dat ze gemist en geliefd geworden. Thaabit heeft overgeleverd: “De Boodschapper van Allah was gewend om de Ansār te bezoeken, hun kinderen te groeten en over hun hoofden te aaien en smeekbeden voor hen te verrichten.” [As-Silsilah As-Saheeha, 1278]

En roep uw kinderen bijvoorbeeld aan met leuke koosnaampje die het zelfvertrouwen doen opkrikken, zoals de Profeet dit ook bij kinderen deed. Deel geheimpjes met hen, en geef hen hiermee het gevoel van wederzijds vertrouwen en verantwoordelijkheid. Zo deelde de Profeet ook geheimpjes met kinderen zoals ‘Abdullah ibn Dja‘far en Anas ibn Maalik. En gaf hen de opdracht om dit niet door te vertellen. Dit versterkt de band tussen de ouders en het kind enorm, en bouwt zelfvertrouwen en ontwikkeld verantwoordelijkheidsbesef. Het kind krijgt het gevoel dat het ook serieus word genomen. Vraag bijvoorbeeld eerst ook toestemming van uw kind wanneer u iets wenst te pakken dat van hem of haar is, slechts zodat u het kind hiermee een gevoel van eigenwaarde en verantwoordelijkheid geeft, want het kind ervaart hiermee het besef van beheer over eigendommen. En krijgt het besef dat het ook rechten heeft. Zelfs de Profeet, de beste der schepsels, vroeg toestemming aan kinderen. En overleg ook met het kind en vraag naar zijn of haar mening, zodat u het kind hiermee een gevoel van verantwoordelijkheid, vertrouwdheid en volwassenheid geeft.

Probeer tot het verstandelijk niveau van het kind te dalen wanneer u met een kind spreekt of speelt, en houdt rekening met de leeftijd en de beperkte verstandelijke capaciteit van een kind. Overbelaad een kind ook niet met informatie, maar blijf bij de fundamentele basis. Geef het kind gradueel en mondjesmaat de juiste hoeveelheid en noodzakelijke informatie die zijn of haar verstand kan bevatten en verwerken. Zodat deze zich makkelijk in het karakter van een kind kunnen verwezenlijken, en hierdoor informatie en de (directe) uitvoer met elkaar verenigd worden. Laat de eerste woorden die uw kind uitspreken Laa ilaha illa Laah zijn, zoals dit de laatste woorden van een persoon in het sterfbed horen te zijn. Begin bij het zeggen van Bismillah voor het eten en allerlei andere handelingen. Het zeggen van Alhamdullilah na het eten en niezen. Het groeten met As-Salamu ‘alaykum. Toevlucht bij Allah zoeken tegen de shaytaan ar-radjeem. De Salawaat uit te spreken bij het horen van de Profeet. De Adhaan en Iqamah, Al-Fatiha en de kleine verzen uit de Quran. Het Arabische alfabet. En stapsgewijs verder werkt naar de pilaren van Islam, en de takken van Imaan, al-wudhu en later het gebed, enzovoorts. Leer het kind ook onderscheid te kunnen maken tussen zaken die haram en halal zijn, en geliefde of gehaat. Maar maak er geen zwart/wit Islam van door slechts zaken te verbieden of toe te staan, maak daarentegen duidelijk dat sommige dingen ook meer geliefd of niet minder goed zijn, en probeer ze vooral zoveel mogelijk uit te leggen waarom, dit is erg belangrijk. Zonder te vroeg en teveel op de meningsverschillen, de details en uitzonderingen in te gaan natuurlijk, maar houdt het bij de essentiële basis, en begin bij de prioriteiten. Creëer desnoods een curriculum waar u zich als ouder aan kunt houden.

Er is overgeleverd dat ‘Utbah ibn Abi Soufyaan tegen de zedenleraar van zijn kind zei: “O ‘AbduSamad, het eerste waarmee je dient te beginnen is je eigen goede gedrag. Want hun ogen zijn gericht op uw doen en laten. Het goede bij hen is wat u als goed ervaart. Het slechte bij hen is wat u als slechts ervaart. Leer hen het boek van Allah. Wees gematigd hierin: niet teveel waardoor zij er vermoeid van raken, en niet te weinig waardoor zij het nalaten. Leer ze de beste poëzie, en van de overleveringen de meest belangrijke. Laat hen niet overstappen van de ene tak kennis naar de andere, zonder dat zij dit eerst goed onder de knie hebben gekregen. Teveel bewoordingen voor het gehoor zijn een struikelblok voor het begrip..” [Nasihat Al-Mulk, Imaam Al-Mawardi]

Balanceer tussen belonen en berispen

Wanneer het kind een goede kwaliteit of talent bezit, of een goede daad verricht, dan dient de ouder het kind te prijzen en het een geschenk te geven, het kind blij te maken en deze goede kwaliteit te prijzen in het bijzijn van andere mensen. Om het kind trots te maken, en het kind te motiveren en stimuleren deze kwaliteit verder te voeden en benutten. En als het kind een keer het tegenovergestelde vertoond, dan is het verstandig dit te negeren en het kind niet ten schande te zetten of deze fout te benadrukken, maar deze tekortkoming juist probeert te bedekken. Vooral als het kind deze fout zelf ook probeert te verbergen. Want de fout bekend maken en benadrukken, kan het kind doen wennen aan het gegeven dat dit nu bekend is bij het publiek, en zal het geleidelijk accepteren tot op het punt dat het kind er niet meer wakker van ligt dat deze fout bekend is bij het publiek. Waardoor de drempel tot het begaan van deze fout ook kleiner wordt, en terughoudendheid tot het begaan van deze fout geleidelijk verdwijnt. En geef het kind ook eerder het voordeel van de twijfel als het een fout maakt, en excuusjes geeft voor zijn of haar foute daad. Echter als het kind dit vaker herhaalt dan dient het kind in vertrouwen onder vier ogen op de fout gewezen te worden, en het kind te waarschuwen voor de kwade gevolgen ervan, zonder deze fout bekend te maken bij anderen. En straal gezag uit wanneer u het kind aanspreek op een fout die doelbewust tegen beter weten in is gemaakt. Maak hierbij wel onderscheidt tussen de fout en het kind, en vermijd uitspraken zoals “Jij bent een slecht kind” want hiermee koppelt u de fout aan het kind. In plaats daarvan kunt u zeggen: “Jij bent nu heel slecht bezig.”

Maar straf een kind nooit voordat u duidelijk heeft gemaakt dat de gemaakte fout niet toegestaan is; straf het kind dus niet bij de eerste keer dat het een bepaalde fout maakt. Wanneer u het kind bij de eerste keer al straft, dan zal dit een oorzaak kunnen vormen in de stagnatie van de ontwikkeling van het kind. Omdat het kind terughoudend zal worden in het ondernemen van zaken, uit angst dat het hiervoor gestraft zal worden. Vooral wanneer het kind nog jonger is dan tien jaar, en het kind nog geen duidelijke onderscheidt tussen goed en kwaad kan maken. De grenzen zouden eerst gesteld moeten worden, voordat hier een straf op kan volgen. Dit is een basis principe in de Islam. En dit is ook hoe Allah zijn dienaren opvoed.

Er is van de Profeet [SalAllahu ‘alayhi wa selam] overgeleverd: “Gebied uw kinderen om het gebed te verrichten als zij de zevenjarige leeftijd bereiken. En geef ze billenkoek op hun tienjarige leeftijd.” [Abu Dawud, Hassan] Uit deze hadeeth leren wij dat een kind eerst opgevoed moet worden met een handeling, en nadat de nodige tijd is genomen en er de energie in is gestoken om duidelijke grenzen te stellen, het toegestaan is om het kind desnoods te straffen met een corrigerende tik, of elk ander effectief en toegestane methode. De ene methode van straffen zal beter werken bij een bepaald kind dan de andere. We zien dat de leeftijd voor een corrigerende tik op de tienjarige leeftijd is vastgesteld. En het afgeraden is om dit voor deze leeftijd te doen, omdat het kind niet zo goed verschil kan maken tussen goed en kwaad. Er moet eerst alle moeite en geduld voor worden genomen om het kind ergens mee op te voeden en te onderwijzen, en duidelijke grenzen te stellen. Hierna kan het kind er pas op gecorrigeerd worden als het de fout herhaaldelijk blijft begaan.

Men zou op moeten passen het kind niet bij elke fout te moeten berispen, en een overdaad aan afkeur te tonen waardoor het kind hier op een gegeven moment aan zal wennen, en de waarde van berispingen en afkeur bij het kind verloren gaan. Deze waarschuwingen zullen hem in dat geval na verloop van tijd niets meer doen. Het is noodzakelijk dat u ontzag blijft behouden tegenover het kind wanneer u als ouder afkeur laat blijken en het kind waarschuwt. Daarom dient men zuinig en gematigd te zijn in het berispen en waarschuwen, en dit slechts in bepaalde gevallen te doen. De ouders dienen doorgaans vriendelijk en liefdevol te blijven, dit zou de basis van de relatie moeten vormen tussen ouders en kind; slechts binnen dit kader en op deze grond kunnen berispingen en waarschuwen hun beoogde effect behalen. Maar het matigen van waarschuwingen en berispen dient een weloverwogen gebalanceerde opvoedingsmethode te zijn, men moet vooral niet uit gemakzucht laks worden in waarschuwen en berispen, hiermee geeft u het kind groen licht tot buitensporig gedrag. En het is overigens belangrijk dat tegenover berispingen en waarschuwen ook beloningen en complimenten staan, deze balans is essentieel. Anders zal het kind het gevoel krijgen dat het niets goeds kan, dit zal het zelfvertrouwen en eigenwaarde van een kind enorm beschadigen.

Kinderen krijgen is één van de mooiste geschenken op deze wereld, maar kijk hoeveel pijn en moeite gepaard gaat met het baren van zo een kwetsbare zuigeling. Negen maanden lang loop je rond met die zware buik, met alle misselijkheden en vermoeidheid van dien. Het baren is vaak zelfs een reden voor de achteruitgang van de gezondheid van een vrouw, of laat op zijn minst blijvende littekens achter. Iedereen weet hoe zwaar het bevallen is. De mens doorstaat dit alles niettemin met geduld, en heeft er de prijs voor over; het krijgen van kinderen is desondanks één van de grootste dromen die een mens heeft. Maar het is alsof Allah met deze pijn en moeite die gepaard gaat met het baren van een kind duidelijk wil maken dat het krijgen en opvoeden van kinderen een gewichtige zaak is, die vanaf het prille begin om zware en pijnlijke opofferingen, en een hoge prijs vragen. Allah had het baren van een kind ook makkelijk kunnen maken, maar het grote gevaar hiervan is dat de mens ook te makkelijk over het krijgen en opvoeden van kinderen zou gaan denken. Neem het opvoeden dus uiterst serieus.

Stimuleer fysieke en intellectuele gezondheid

Het is belangrijk dat het kind zich fysiek en mentaal sterk dient te ontwikkelen. Dus beweging, een goed en gezond eet- en slaappatroon dienen o.a gestimuleerd te worden, en zijn noodzakelijk voor zowel de fysieke als geestelijke gezondheid van het kind. Leer het kind bijvoorbeeld om niet op zijn of haar buik te slapen, zoals de Profeet ons heeft geleerd. En een kind zou het niet later mogen dan het ‘Ishaa gebed, na dit laatste gebed zou het kind in bed moeten liggen. Maak hierbij ook gebruik van de toegestane vergemakkelijking en vrijstelling door het kind de twee avondgebeden Al-Maghreb en ‘Ishaa bij elkaar te laten voegen, zodat het kind vroeg naar bed gaat, vroeg opstaat, en geen slaap tekort komt. Leer het kind vooral vroeg opstaan, of het kind nu naar school moet of niet, dit speelt een belangrijke rol in een gezond bioritme. En de vroege ochtend is een gezegd moment, de Profeet [SalAllahu ‘alayhi wa selam] zou gezegd hebben: “De vroege ochtend is gezegend voor mijn Ummah.” [Abu Dawud]

Het kind dient ook niet teveel verwent en vertroeteld te worden, op de wenken gediend worden en overladen te worden met luxe. Dit is de oorzaak van vele kwalen die we vandaag zien, zoals obesitas, luiheid, verveling, en dit soort zaken meer die typerend zijn voor deze generatie. Vaak word het kind uit liefde verwend en vertroeteld, maar indien u het kind werkelijk lief hebt denkt u ook aan de toekomst en de ontwikkeling van het kind. Ook is het ongepast voor een Moslim om een kind bijvoorbeeld constant verwennen met de nieuwste speeltjes, of de duurste en mooiste kleding. Dit zal niet bijdrage aan de ontwikkeling van bescheidenheid en gematigdheid, bovendien zal het besef van gunsten en hun waarde bij een kind verloren gaan als het in overmaat wordt verwend en vertroeteld met allerlei geschenken. We zien hoe dit gebeurt bij ongelovigen, en wij zijn hun hier helaas in gaan volgen. Het kind word ook zacht en zwak door overdadige verwennerij en vertroeteling, en zal een gebrek aan geduld, discipline, vastberadenheid, opofferingen, moed en heldhaftigheid vertonen. Kortom ze zullen de moeilijkheden en obstakels van het leven niet kunnen trotseren. En niet alleen is het belangrijk om uw kinderen niet overmatig te verwennen en te vertroetelen, ook is het geadviseerd om uw kinderen niet om te laten gaan met andere kinderen die overdreven verwend worden, en luxe en weelde gewend zijn.Want zij zullen hen hiermee besmetten.

Gebruik geschenken en traktaties eerder als beloningen om het goede gedrag van een kind te stimuleren. Een kind bijvoorbeeld slechts constant te eten geven wat lekker, en niet zozeer wat gezond en voedzaam is, zal op langere termijn alleen schade opleveren. Nee, leer het kind gezond en matig te eten. Op te merken is overigens dat in de ergste gevallen het kind helaas niet eens word verwend uit liefde, maar uit pure gemakzucht en tijdgebrek. Ouders hebben geen tijd om een kwalitatief gezonde maaltijd voor te bereiden dus gooien ze maar een zak friet of wat frikadellen in de frituurpan, daar hoor je het kind toch niet over klagen. Maar wie is uw energie en tijd meer waard dan uw eigen kind? Waarin kunt u uw energie en tijd beter investeren dan uw eigen kind? Leer het kind dus niet alleen gezond en gematigd eten, maar maak hier zelf ook de nodige opofferingen voor. En nog belangrijker is dat u het kind met halal voedsel opvoed. Zorg ervoor dat uw inkomen halal is, en vergiftig uw kind niet eigenhandig met haram onderhoud! Beperk dit niet slechts tot het vermijden van varkensvlees, want er komt veel meer bij kijken. Leer het kind ook dat wij van voedsel zijn voorzien door Allah zodat we hiermee de energie opbouwen om te studeren, te spelen en sporten, te aanbidden, te werken; kortom leer het kind de gunsten van Allah te zien en waarderen. En creëer een verbondenheid tussen het kind en de gunsten van Allah, zodat het besef van de Schepper die ons onderhoudt groeit bij een kind. Want we leven helaas in tijd waarin de wortel tot gunsten is afgesneden; melk komt niet meer van een koe maar uit een pak, al onze voedsel komt rechtstreeks uit de fabriek in zakken en dozen, waardoor de verbondenheid met de Razaaq voor mensen vervaagt, vooral voor kinderen natuurlijk.

Ook is het belangrijk om het kind als baby te zogen met borstvoeding, tot aan zijn of haar tweede jaar, zoals Allah ons heeft geopenbaard in de Quran. Onderzoeken hebben uitgewezen dat borstvoeding erg veel voordelen heeft voor zowel het kind als de moeder. Zo schijnt het dat je zelden zwanger raakt in de zoogperiode van die twee jaar. Dus de kans word klein dat u er negen maanden later weer een kind bij hebt. Het schijnt zelfs dat het kind met borstvoeding zogen de kans op borstkanker verminderd, en allerlei medische voordelen voor zowel het kind als de moeder heeft. Kortom het is vele malen beter voor het kind dan babymelkpoeder. Wat we nu zien is dat vele ouders hun kinderen helaas babymelkpoeder geven in plaats van borstvoeding. Een vrouw zou zelfs tijdens de zwangerschap al rekening moeten houden met wat ze eet, en beseffen dat ze hier ook het kind mee voedt. We zien bijvoorbeeld hoe vele ongelovige onzorgvuldig omgaan met hun kind voordat het überhaupt geboren word, en roken sigaretten of drinken zelfs alcohol tijdens de zwangerschap. Laten we niet zulke idiote fouten maken, en vanaf het prille begin (in de baarmoeder) voedzaam gezond voedsel met het kind delen.

Beweging is verder een aspect in de opvoeding welke eigenlijk voor zich spreekt, wij horen een proactieve Ummah te zijn zoals onze voorgangers dit waren, en dit begint allemaal bij het opvoeden van onze kinderen met beweging en productiviteit, zodat dit zich tot een karaktereigenschap ontwikkelt welke een kind zich eigen maakt. Hierbij kan gezocht worden naar sportieve interesses van het kind, om deze verder te stimuleren. En wees niet gierig in het investeren hierin, want sportverenigingen, sportkleding en dergelijke kosten soms inderdaad behoorlijk wat. Maar u investeert hiermee in het welzijn en de ontwikkeling van uw kind, als dit uw hard verdiende centen niet waard is, wat dan wel? Zoals overlevert; de sterke dienaar is geliefder bij Allah dan de zwakke dienaar. Omdat een sterke dienaar o.a veel meer kan betekenen voor de gemeenschap. Dus probeer als ouder zelf ook mee te bewegen met het kind, en te werken aan een goede gezondheid. Stimuleer competitie onder elkaar, door bijvoorbeeld kleine wedstrijdjes te houden tussen de kinderen, hetzij op sportief of intellectueel gebied. En de winnaar een klein presentje te schenken. Zo zette de Profeet [SalAllahu ‘alayhi wa selam] kinderen naast elkaar, en zei tegen hen: “Degene die het eerst bij mij is krijgt iets.”

Abu Umaamah ibn Sahl heeft overgeleverd, dat ‘Umar een brief schreef naar Abu ‘Ubaydah met de woorden: “Leer jullie kinderen zwemmen, en jullie strijders boogschieten.” [Musnad Ahmad] Zo moedigde de Profeet de sporten boogschieten, hardlopen, zwemmen en paardrijden aan. Hij leerde de Moslims hun vrije tijd hiermee te vullen, en er is van de Profeet overgeleverd: “Alles waar het gedenken van Allah aan ontbreekt is nutteloos en achteloos, behalve boogschieten, het bereiden en africhten van paarden, het flirten en vermaken van uw echtgenote, en het leren zwemmen.” [Silsilah As-Saheeha, 315] Zo zijn er meerdere overleveringen die ons wijzen op het belang van bewegen en sporten, en het feit dat dit een gezonde toegestane besteding is van uw vrijetijd. Het is overigens wel interessant om te merken dat zij te midden van een woestijngebied leefden en er geen wateren waren waarin gezwommen kon worden, en toch werd er toe gestimuleerd te zwemmen (in zwembaden). Dit onderdrukt het enorme belang van bewegen en sporten des te meer.

Zorg er dus voor dat het kind niet thuis vastgekluisterd zit achter de spelcomputer, televisie, of internet, maar zorg ervoor dat het kind zijn ontspanning na schooltijd zoekt in het buiten spelen en bewegen. En spreek tijden af, maak duidelijke afspraken, er is een tijd voor spelen en ontspanning, en er is een tijd voor studeren, aanbidding en tijd doorbrengen met het gezin. Deze balans is erg belangrijk. Gebruik ontspanning ook als beloning, om hiermee de andere noodzakelijke dagbestedingen (taken en verplichtingen) te stimuleren. En naast fysieke sport en ontspanning is het ook raadzaam om denkspelletjes met het kind te spelen zoals schaken, dammen, boter kaas en eieren, en vier op een rij; welke het analyserende en oriënterend vermogen van het kind versterken. Of denk aan puzzels, zoals woordpuzzels om de woordenschat te vergroten. Stimuleer het organisatorisch vermogen ook van het kind, laat het kind u bijvoorbeeld helpen met het ordenen van de klerenkast, door de sokken bij de sokken, de broeken bij de broeken, en de truien bij de truien te leggen. Bedenk zulke kleine leerprocessen die u kunt gebruiken bij de opvoeding van het kind.

Stimuleer mentale en psychologische gezondheid

Naast het kind fysiek en intellectueel gezond opvoeden is het ook van groot belang om het kind psychologisch gezond op te voeden, en het kind naast fysiek en intellectueel ook mentaal en psychologisch sterk in zijn of haar schoenen staat. Anders zal het kind ten prooi vallen voor minderwaardigheidscomplexen, schichtigheid, angst, jaloezie, woede, enzovoorts. Vooral gezien we als Moslims in een vijandig milieu leven waarbij we psychologisch worden aangevallen, en ons allerlei minderwaardigheidscomplexen en schuldgevoelens worden aangesmeerd. We dienen onze kinderen hiertegen te beschermen, en hen trots te maken op wie ze zijn; trots op hun religie, trots op hun relatie met Allah, trots op hun achtergrond, trots op hun geschiedenis, enzovoorts. Laat u kinderen weten dat zij iets hebben wat vele andere niet hebben, en dat zij dit enorm dienen te koesteren: Al-Imaan, en de leiding van Allah. Iets waarop andere jaloers zijn, en van hen af willen pakken. Maar vaak smeren we deze minderwaardigheidscomplexen onze kinderen helaas zelf aan, en beschimpen hun bij de geringste fout. Vertel een kind vaak genoeg dat het slecht is, en het zal hierin gaan geloven, en hier zelfs naar handelen. Dit is waar het vaak mis gaat bij velen. In de ergste gevallen word het kind beschimpt vanwege gebreken waaraan het niet zoveel tot niets kan doen, het kind is bijvoorbeeld traag en sloom, en word hier telkens hard mee geconfronteerd.

Schichtigheid vinden wij van nature bij veel kinderen, en de beste manier om dit te behandelen is het kind te laten wennen aan mensen. Neem het kind mee naar de Moskee, vooral op vrijdag, en bijeenkomsten van dhikr. Ga op bezoek naar familieleden met het kind, vooral naar speciale feestelijke gelegenheden zoals trouwfeesten, en maak het kind bekend met mensen om hem of haar heen. Het is ook belangrijk het kind te leren voor zijn of haar rechten op te komen, en deze niet alsmaar te laten varen wanneer deze geschonden worden. Leer het kind te vechten voor zijn rechten, want niemand zal deze je zomaar toereiken indien jij deze als persoon zelf niet toe-eigent. Vooral in deze maatschappij. Leer het kind niet te schamen voor de waarheid, en niet terughoudend te zijn, maar zich erover uit dient te spreken. Zonder hierbij uiteraard respectloos te zijn tegenover anderen, vooral ouderen. Dit hoort binnen het kader van respect geplaatst te worden en met wijsheid gepaard te gaan. Helaas zien wij twee extremen: het kind is te schichtig om voor de waarheid en zijn of haar rechten op te komen, of doet dit op een brutale onbeschofte manier. Dus hierin moet een balans bestaan.

Wanneer u het kind schichtigheid wenst af te leren, is het ook belangrijk om het kind hierbij niet onder druk te zetten, want dat zal alleen maar averechts werken. Heb geduld en geef het kind de ruimte en tijd om dit te ontwikkelen, als het kind hier traagheid in vertoond. Want zoals gezegd, vele kinderen hebben dit van nature, en dus kan het niet zomaar van de ene op de andere dag verdwijnen. Probeer deze schichtigheid naar een gezonde schaamte te kanaliseren. Veel ouders verwarren schichtigheid met schaamte, het laatstgenoemde is prijzenswaardig, het eerste niet. Dus probeer dit om te laten schakelen tot schaamte. Schaamte hoort een kind, en een volwassene, te sieren bij het plegen van zonde en het vertonen van fout gedrag, en niet bij het opstaan voor de waarheid en zijn of haar rechten. Schichtigheid ligt ook in het verleng van een minderwaardigheidscomplex, dus kijk niet verbaasd op als het kind schichtigheid vertoond nadat u het kind als ouder de grond in boort en loopt te beschimpen.

En één van de oorzaken voor een minderwaardigheidscomplex en jaloezie is de ongelijke behandeling tussen kinderen. Trek het ene kind niet voor het andere, toon niet meer genegenheid voor het ene kind dan het andere, en schenk het ene kind niet meer (giften, energie, tijd en aandacht) dan het andere. Hier heeft de Profeet [SallAllahu ‘alayhi wa selam] ons voor gewaarschuwd. Het kan voorkomen dat een kind uw hart meer heeft veroverd dan een ander kind, omdat het bijvoorbeeld uw eerste kind is geweest. Maar bedenkt u zich eens wat voor schade dit het benadeelde kind aanricht, als een ander kind meer aandacht en liefde krijgt? Dit kan onbewust gebeuren, en men dient hiervoor op de hoede te zijn. Als zij deze aandacht niet bij hun ouders vinden dan zullen zij dit ergens anders zoeken. Als zij deze rechtvaardigheid niet bij hun ouders vinden dan zullen zij dit ergens anders zoeken. En anderen hebben helaas niet altijd het beste voor met uw kinderen, en vormen vaker een slechte invloed dan een goede. Een andere fout die de ouders kunnen maken is andere kinderen boven hun prijzen, hetzij kinderen binnen hetzelfde gezin of uit de buiten omgeving. Uitspraken zoals “Kijk naar jouw broertje hoe slim hij is en hoe goed hij het doet op school, waarom kun jij niet zoals je broertje jouw best doen!?” zijn een grote oorzaak voor zowel jaloezie als een gebrek aan zelfvertrouwen. Pas hiermee op, veel ouders maken deze fout.

En wanneer uw kinderen een keer ruzie hebben pas er dan mee op dat u niet partijdig bent, wees onpartijdig en neutraal en oordeel in eerlijkheid en rechtvaardigheid tussen, dit is van uiterste noodzaak. Discrimineer ook niet tussen uw kinderen door de jongen of het meisje voor te trekken. De Profeet zou zelfs opstaan voor zijn eigen dochter Fatima, en haar op zijn plek laten zitten. Kijk wat voor een enorme liefde en respect hij toonde tegenover zijn dochter. En men moet erbij stil staan dat wanneer een dochter niet de nodige emotionele aandacht zal krijgen van haar ouders, voornamelijk haar vader, het vaak voorkomt dat zij dit later zal gaan zoeken bij de aandacht van jongens. Een man zat een keer bij de de Profeet [SallAllahu ‘alayhi wa selam] en er kwam een zoontje van hem binnen lopen. De man kuste en omhelsde zijn zoon en liet hem op zijn schoot zitten. Daarna kwam er een dochtertje van hem naar binnen en hij liet haar voor hem zitten, en niet op zijn schoot. De Profeet merkte dit op en zei tegen hem: “Zou je hen niet gelijkwaardig behandelen?!” [Al-Haytami, in Madjma’ Az-Zawaaid 8/156]

Een gevaar waar overigens gewaarschuwd voor moeten worden, is dat er op gepast moet worden met het jaloers maken van het kind wanneer er een pasgeboren baby bij komt. Hier zou maanden voor de geboorte al rekening mee gehouden moeten worden; wanneer de baby kamer ingericht word en dergelijke. Sluit het oudere kind dus niet uit, schenk uw volledige aandacht niet slechts aan de nieuwgeboren baby. Betrek het oudere kind ook bij de nieuwgeboren baby, en laat hem of haar meehelpen in het douchen van de baby, het aan en uit kleden en het voeden. En dit zal het gevoel van verantwoordelijkheid van het kind ook vergroten. Creëer een band tussen de twee en laat het kind ook (onder begeleiding) met de nieuwgeboren baby spelen. Doe er alles aan om jaloezie te voorkomen bij het kind.

Angst is een andere kwaal die veel kinderen teistert. Op een dag liep de Khalifa ‘Umar ibn Khattab over straat en de kinderen rende uit angst allemaal weg, behalve ‘Abdullah ibn Zubaiyr. ‘Umar vroeg waarom hij niet wegrende zoals de andere kinderen, hij antwoordde: “Ik heb niets verkeerds gedaan waardoor ik zou moeten weg vluchten..” Dit is het voorbeeld van de Moslim kinderen die ons voor zijn gegaan, het is begrijpelijk dat ‘Abdullah ibn Zubaiyr later opgroeide tot één van de helden van deze Ummah. Leer onze kinderen dat wanneer er geen reden is voor angst, je ook niet bang hoeft te zijn. Angst moet rationeel en functioneel zijn, het moet kinderen weerhouden van fout gedrag en zonden, het moet geen teisterende psychologische kwaal zijn waaraan een kind leidt.

Vaak zien we ouders het kind bang maken voor bepaalde gevaren buiten, hetzij fictief of reëel, zodat het kind lekker knus thuis blijft zitten en niet naar buiten of ver van huis durft te gaan, wat de ouders kopzorgen bespaard. Maar dit is uiteraard verre van pedagogisch noch Islamitisch verantwoord. Het angst welke een kind aan geleerd hoort te worden, is angst voor de kwade gevolgen van fout gedrag, en de bestraffing die daarop volgt. Één van de redenen waarom kinderen vaak kampen met irrationele angsten, is omdat zij in isolatie opgroeien, en hun fantasie en verbeeldingen op hol slaan. Zelfs een volwassen persoon kan allerlei psychologische kwalen ondervinden vanwege isolatie, dus hoe zou dit zitten met een kind? Leer het kind te mengen onder de mensen, en sluit het niet eenzaam in huis op. Dit voelt misschien veilig voor de ouders, maar dit is uitermate ongezond voor het kind. Het kind dient een productieve deelnemer en burger binnen de gemeenschap te zijn, dus stimuleer het kind in het maken van vriendjes en vriendinnetjes, en het buiten spelen. Wees niet overdadig beschermend en vertrouw op Allah en Zijn bescherming.

Het is ten alle tijde belangrijk om op zoek te gaan naar de achterliggende reden van de psychologische kwaal waarmee het kind te kampen heeft, hetzij het gevoel van minderwaardigheid, schichtigheid, jaloezie, angst of woede. Zoek naar de oorzaken en probeer deze te behandelen. Maar het beste is deze uiteraard in de eerste plaatst te voorkomen. En het kind psychologisch gezond op te voeden. Elk kind is verschillend, en bij elk kind zult u andere knoppen in moeten drukken om de gewenste reactie te krijgen, en hierin kunnen we slechts algemene princiepen, kernbegrippen en richtlijnen geven die hierbij kunnen helpen. Maar men moet zelf naar effectieve methoden zoeken die hierbij gebruikt en ingezet kunnen worden. Het is ook niet teveel gevraagd om als ouder wat tijd te investeren in het bestuderen van pedagogische boeken die u meehelpen in de opvoeding, maak deze simpele kleine opoffering voor het welzijn van uw kind. Dit is het toch wel de minste inzet en opoffering welke we van de ouders kunnen verwachten in de opvoeding?

Geef princiepen en moralen mee

Een kind moet van huis uit ook moralen mee krijgen, keur het kind bijvoorbeeld af om op te scheppen over bezittingen, en leer het kind met andere om te gaan in bescheidenheid, respect, eer, nobelheid, en beschaafde gesprekken te voeren. Leer het kind arrogantie en hoogmoed te schuwen. Leer het kind de hand uit te steken naar anderen, en hen te helpen met hun problemen. Leer het kind om op te staan tegen onrecht, en iemand die gepest word bij te staan en te helpen. Keur het kind af om iets van andere af te pakken of te bedelen, en leer het kind dat eer in het geven ligt en vernedering in het aannemen. Leer het kind dat de eigenschap van bedelen, aannemen en vragen aan honden toe behoren, die wacht op een stuk bot dat hem toegegooid word. Leer het kind nationalisme en racisme te schuwen, zonder zijn of haar eigen cultuur te hoeven verloochenen. Leer het kind gretigheid, gierigheid, en liefde voor weelde te schuwen, zoals u het leert slangen en schorpioenen te schuwen. Want gretigheid, gierigheid, en liefde voor weelde zijn schadelijker voor een kind dan het gif van een slang of schorpioen.

Het kind dient goed te beseffen dat deze wereld slechts een tijdelijke verblijfplaats is, en het Paradijs onze uiteindelijke verblijfplaats zal zijn, en we hiernaar dienen te streven en hiervoor dienen te werken op deze wereld. Het is belangrijk dat het kind discipline leert, want zonder discipline zal het niet kunnen werken voor dit Paradijs. Het dagelijks op tijd verrichten van de gebeden is namelijk een zaak die om discipline vraagt. Het vasten vraagt om discipline. Dhikrullah vraagt om discipline, enzovoorts. Dhikrullah is overigens de makkelijkste aanbidding die een kind vanaf het moment dat het kan praten al meegegeven kan worden. Schema en structuur in het leven van een kind dragen enorm bij aan discipline, zoals vaste tijdstippen voor opstaan en slapen gaan, ontbijten, lunchen en avondeten, enzovoorts. Het is hierbij onder andere belangrijk om het kind te leren zijn of haar eigen rotzooi op te ruimen, en mee te helpen in het huishouden. Leer het kind het bed op te maken na het opstaan, en zijn of haar kleren in de wasmand te verzamelen, meehelpen met het dekken en afruimen van de tafel, enzovoorts. Wat wij helaas vaak in vele Islamitische gezinnen zien is dat al het rotzooi achter het kind opgeruimd word door mama. Nee, een kind dient verantwoordelijkheid en discipline te leren door dit zelf te doen.

Leer het kind reinheid, hygiëne, schoonheid, en zuinig om te gaan met water en laat dit een onderdeel worden van het karakter. Reinheid is een onderdeel van het geloof zoals de Profeet ons duidelijk heeft gemaakt. En leer het kind de tanden goed te verzorgen, zoals de Profeet ons dit onderwees. Leer het kind de juiste omgang tijdens een bijeenkomst, en de juiste tafelmanieren. Leer het kind beleefdheid, welbespraaktheid en welgemanierdheid; niet uit de neus te peuteren, wijdmonds te gapen, buiten te spugen, op de handpalmen te leunen, iemand de rug toekeren in een gesprek, slechte en scheld woorden te gebruiken, te zweren, luidkeels te schreeuwen, leer het kind aandachtig te luisteren in plaats van overmatig te spreken, zodat het wijzer wordt van anderen. Leer het kind toestemming te vragen voor zaken, en op de deur te kloppen voordat het de slaapkamer van zijn ouders binnen wil treden bijvoorbeeld. En belangrijk is het kind leren niet om te gaan met mensen die slechte eigenschappen bezitten, zodat het kind niet door hun beïnvloed wordt. Het kind beschermen tegen slechte invloeden is de kern van opvoeding.

De Khalifah ‘AbulMaalik ibn Marwaan zei tegen de opvoeder van zijn kind: “Onderwijs hem het zeggen van de waarheid zoals je hem de Quran onderwijst. Verbied hem de omgang met laaghartige mensen, dat zijn de mensen zonder vroomheid en met slechte manieren. Vermijd de bedienden voor hem, want het bederft hem (hij zal zelf niks ondernemen en afhankelijk van ze worden). Laat hem vlees eten, daar wordt hij sterk van. Leer hem Arabische poëzie, dit zal hem verheffen in elegantie. Draag hem op de siwaak (tandenborstel) te gebruiken, en water in gemanierde slokjes te drinken. Wanneer je hem wil bijleren en corrigeren op fouten, doe dit dan discreet en niet in de aanwezigheid van anderen. Niemand van de roddelaars mag hiervan weten, waardoor hij verlaagd word bij andere mensen.” [At-Tarbiyah Al-Islamiyah, Al-Ibrashi]

En leer het kind geduldig te zijn, wanneer het bijvoorbeeld een keer straf krijgt van de leraar hoort het kind dit te accepteren. dit geduldig te doorstaan en hier niet schreeuwend en huilend tegen in te gaan. Leer het kind dat geduld het karakter is van helden en nobele, en geschreeuw en gehuil het karakter is van lafaards. Het kind dient geleerd te worden ouders en docenten te gehoorzamen, en ouderen te respecteren of dit nu een bekende is of niet. Als een oudere spreekt er niet doorheen hoort te praten, op te staan voor een oudere en indien nodig plaats vrij maakt, en vriendelijk, behulpzaam en eerbiedig te zijn tegenover hen. En het tonen van respect en eerbied tegenover ouderen, is verbonden met het tonen van genade en zachtheid tegenover kinderen, dit zijn twee kanten van dezelfde munt. Dit is een tweerichtingsverkeer. Zonder het ene, zal het andere ook ontbreken. Abdullah ibn Amr heeft overgeleverd dat de Profeet [SallAllahu ‘alayhi wa selam] zei: “Degenen die geen genade tonen aan onze jongeren en die geen respect tonen aan onze ouderen, behoren niet tot ons.” [Abu Dawud]

De ouders moeten het beste met hun kinderen voor hebben, en de kinderen moeten het beste met hun ouders voorhebben. Er is van de Profeet [SallAllahu ‘alayhi wa selam] overgeleverd: “De ouder dient niet de reden te vormen voor de bestraffing van het kind (door een slechte opvoeding), en het kind dient niet de reden te vormen voor de bestraffing van zijn ouders (die mede-verantwoordelijk zijn voor zijn fouten).” [Saheeh Ibn Maadjah]

Stimuleer het kind om vragen te antwoorden tijdens de les op school, en niet slechts passief af te wachten totdat iemand anders het antwoord geeft, of zich te schamen. Zo zou ‘Umar ibn Khattab kinderen ook aanmoedigen om te antwoorden als zij denken het antwoord te weten en zich niet te schamen, al zijn ze in het bijzijn van ouderen. En zoals de educatie van een kind op het seculiere onderwijs wordt gestimuleerd en hier grote belang aan word gehecht, dienen de ouders dit net zo te doen als het gaat om religieuze kennis, welke het kind op hoort te doen. Ouders zouden een groot belang moeten hechten aan het leren van de Arabische taal, het memoriseren en begrijpen van de Quran, en een algemeen goed begrip van de Islam. Dit moet eigenlijk nog intensiever gestimuleerd worden dan het seculiere onderwijs, maar als de Moslim ouders dit slechts maar voor de helft zouden stimuleren dan waren we al een heel eind op weg. Het probleem is nu dat onderwijs op de seculiere school alle voorrang geniet, en religieus onderwijs het geringste aandacht niet krijgt. Helaas hebben de Moslim ouders zich veelal nog steeds niet voldoende ingezet en georganiseerd voor een goede kwalitatieve voorziening van religieus onderwijs voor onze kinderen. En zijn we onze kinderen hierin hard tekort geschoten. Ik vraag mij af waar wij nog op wachten, het is nu al ruim vijftig jaar sinds we hier als gastarbeiders in Nederland zijn komen leven, het is niet alsof we een tekort hebben gehad aan tijd. Dit moeten we dus hoognodig veranderen.

Het is ook belangrijk om een goede school voor het kind uit te zoeken, en het kind niet op de eerste beste school die dicht bij huis ligt in te schrijven. Men zou op zoek moeten gaan naar hoogwaardig educatieve kwaliteit voor het kind, en tegenwoordig lijkt dit erg zeldzaam en moeilijk te vinden, dus dit vraagt enige inspanning en opofferingen van de ouders. Vertrouw uw kind niet toe aan een school die het kind eerder zullen bederven dan opvoeden en onderwijzen. Al-Mawardi heeft gezegd: “Het is verplicht om alle inspanning te verrichten bij het zoeken naar een juiste leraar en opvoeder. Nog meer dan het zoeken naar een goede (zoog)moeder voor het kind.” [Nasihat Al-Mulk]

En geef ze de juiste Islamitisch verantwoorde seksuele voorlichting mee, wanneer de pubertijd van een kind nadert. En laat dit niet slechts over aan het seculiere onderwijs die het kind wijs maken dat seks met Jan en alleman acceptabel is, zolang het maar “veilig” gebeurt. Nee, leer uw kinderen kuisheid, het neerslaan van de blikken, en onderwijs hen over het belang van een huwelijk. Maar een kind dat volwassen begint te worden dient ook te weten wat het moet doen na haar eerste menstruatiebloed, en na haar of zijn eerste natte droom bijvoorbeeld. Hierbij is het raadzaam dat de moeder haar dochter hierin onderwijst, en de vader zijn zoon. Er is geen schaamte als het op de waarheid aankomt. Zo vroeg Um Salamah: “Oh boodschapper van Allah, Allah schaamt zich niet voor de waarheid, is de vrouw verplicht om de grote wassing te verrichten wanneer zij een natte droom heeft gehad?” De Profeet antwoordde: “Ja, als ze vocht heeft gezien.” [Saheeh Bukhari en Muslim]

Stimuleer verheven ambities

Leer het kind hoge verheven ambities te hebben, en laksheid en passiviteit te schuwen. Leer het kind proactief in plaats van reactief te zijn. En wanneer we het over ambities hebben moeten we niet alleen aan wereldse doelen denken, vaak zien we dat ouders niet verder gaan dan het wijzen op een goede carrière. Nee, leer het kind een verbondenheid met de gemeenschap te ontwikkelen, en er zorg voor te willen dragen, en hier een actieve rol in te hebben. Onderwijs ze in de kwaliteiten die hierbij van nut zijn, en de jongens hebben andere kwaliteiten die ze in kunnen zetten dan de meisjes. Maar het is vooral belangrijk dat ze ook in een atmosfeer opgroeien waarbij ze dit proeven. Als ze papa altijd een handje uit zien steken in de moskee dan zullen hier een goed voorbeeld in hebben, als ze mama altijd een handje uit zien steken naar de buurvrouw idem dito, enzovoorts. Het is belangrijk dat deze atmosfeer aanwezig is in het huishouden waarin een kind opgroeit. Leer het kind dat er minder begunstigde leven op de wereld, behoeftige mensen die hulp van anderen nodig hebben, en dat het kind hier een rol in kan spelen. U hoeft het kind niet te confronteren met al het leed van de Ummah, maar begin klein en dicht bij huis, zodat dit zal groeien tot een karaktereigenschap waar de gemeenschap groot voordeel uit kan halen. Wij wensen allemaal dat de gemeenschap geneest en beter word, maar welke ouders voeden hun kinderen op de doctoren die deze gemeenschap zullen helen? En neem zelf als ouder vooral ook een actieve rol in de gemeenschap, hetzij op school, de sportvereniging, de moskee, de wijk, noem maar op. Een kind moet in dit milieu van betrokkenheid opgroeien als u wenst dat uw kind later ook een actieve positieve rol in de gemeenschap zal innemen.

Hedendaagse helden zoals Salahdin Al-Ayubi, Tarik ibn Ziyad, Sultan Muhammad Al-Fatih, Sayfudin Qotuz, Umar Al-Mokhtar, Abdelkarim Al-Khattabi, Shaykh Ahmad Yasin, en hun soortgelijke. Deze mensen zijn ooit allemaal als kind opgegroeid in de schoot van hun moeder. Indien hun moeders hen slechts zou bezigen met eten, drinken en spelen, dan zouden ze niet op zijn gegroeid tot de figuren die zulke enorme verantwoordelijkheden droegen. Een moeder heeft een zeer belangrijke rol in het opvoeden van mannen en vrouwen waaraan deze gemeenschap wat heeft. Wensen wij deze gemeenschap werkelijk te beteren, en wensen wij deze verheven rollen voor onze kinderen? Dat is de vraag. De praktijk wijst helaas uit dat wij vaak slechts om veiligheid, comfort, rijkdom en genot geven. Dus helaas moeten we eerst beginnen bij de hervorming van de ouders, voordat we kunnen overgaan tot de opvoeding van hun kinderen. Maar u bent die ene persoon die hier een verandering in kan brengen als trotse papa of mama.

En leer hen dat zij als klein kind op een jonge leeftijd ook een verheven status kunnen verkrijgen, en hier naartoe dienen te werken. We zien in de Islamitische geschiedenis vele jeugdigen die op jonge leeftijd een grote rol hebben gehad, zoals ‘Abdullah ibn ‘Abbas, Zayd ibn Haaritha, ‘Abdullah ibn ‘Umar, Anas ibn Malik, ‘Abdullah ibn Zubaiyr, Usama ibn Zayd, ‘Ali ibn Abi Taleb en zijn kinderen Hassan en Al-Hussein, enzovoorts. Sterker nog, het is in eerste plaats de jeugd geweest die de Profeet bijstond en ondersteunde, terwijl de ouderen hem de rug toekeerde en zijn Boodschap verwierpen. De jeugd is de motor van deze Ummah. In de Islam wordt ons geleerd mensen niet te meten naar hun leeftijd, ras of achtergrond. Leeftijd is slechts een getal, wij horen mensen te meten volgens hun deugd. Het kan zijn dat een jonger persoon meer deugd heeft dan een ouder persoon. Zo heeft Abu Hurayrah van de Profeet [SallAllahu ‘alayhi wa selam] overlevert: “Wanneer jullie op reis zijn, dan dient degene die het meest weet van de Quran de voorganger te zijn (Imaam in het gebed), zelfs al is het de jongste van jullie. En als hij als voorganger optreedt, dan is hij ook de leider van de reis.” [Verzameld door Al-Bazzaar met een acceptabele keten]

Stimuleer interesses, aanleg en productiviteit

Niet alleen is het noodzakelijk dat de ouders activiteiten, hobby’s en beweging en verheven ambities stimuleren. Maar wanneer de ouders merken dat het kind een grote belangstelling toont voor een bepaalde kunde, of een aanleg, kwaliteit en talent heeft, dan dienen de ouders hem hier sturing en ondersteuning in te bieden. Geef het kind richtlijnen voor hetgeen u in hem of haar ziet, en vergemakkelijk de weg hiertoe. Het is niet verstandig om het kind een bepaalde richting op te dwingen, om het kind een kunde te laten volgen waar het helemaal geen interesse in toont, geen belangstelling of aanleg in heeft, noch op voorbereid is of enige voorkennis van heeft. Dit zal het kind frustreren en hiermee verbied u het kind de kunde te volgen waar het wel aanleg voor heeft en wel erg enthousiast over is.

Ibn Qayyim heeft gezegd: “Waar de opvoeder rekening mee dient te houden en zich op moet focussen tijdens het opvoeden van een kind, is dat hij dient te kijken waar het kind aanleg voor heeft. De opvoeder weet dan als eerst waar het een ingeboren aanleg voor heeft. Hij dient het kind dan niet te dwingen een andere kundigheid te leren. Dit betreft natuurlijk kundigheden die toelaatbaar zijn in de Islamitische wetgeving. Want als het kind gedwongen wordt om een kunde te volgen waar hij geen ingeboren aanleg voor heeft, dan zal hij hier nooit of op zijn minst moeizaam voor slagen. En daarmee gaat hetgeen waar hij aanleg voor heeft aan zijn neus voorbij.”

En houdt er rekening mee dat het karakter en de interesses van uw kind enorm kunnen verschillen met die van u als ouder van het kind, laat dit geen oorzaak zijn tot een kloof tussen u en het kind. Slechts het feit dat het uw kind is betekend niet dat het een kloon of fotokopie van u als ouder is of moet zijn. Dus neem in rekening dat het kind een andere aanleg en interesse voor een vakgebied of wetenschap kan hebben dan u, en dwing het niet uw eigen interesses op, en streven en dromen na te volgen. We hebben niets aan mensen die later een beroep vervullen waar ze geen affiniteit mee hebben, of zelfs haten. Zou u bijvoorbeeld naar een tandarts willen gaan die niets geeft om zijn beroep, of dit beroep misschien zelfs haat? Niemand zou behandeld willen worden door zo een tandarts.

De Profeet [SallAllahu ‘alayhi wa selam] spoorde aan tot arbeid en economische onafhankelijkheid; hij weerhield de Moslims van afhankelijk, werkloosheid en luidheid. En bedelen word verafschuwd. De Profeet was gedreven in het bouwen van maatschappelijke en economische knowhow bij jong en oud, waarmee zij onafhankelijk een actieve rol in de maatschappij kunnen vervullen, en goed kunnen omgaan met verschillende mensen en maatschappelijke kwesties. De Profeet was hier zelf een voorbeeld in, en schaamde zich er niet voor om werk te verrichten, hoe min dit ook mag lijken in de ogen van anderen. Hij was een schaapsherder geweest en een handelsman, sterker nog alle Profeten waren schapenherders geweest. De Profeet Dawud was ook een ijzersmid, onze vader Adam was een boer, de Profeet Idris was een kleermaker, de Profeet Nuh was een timmerman, enzovoorts. Als Profeten, de besten der schepsels, die de immens grote verantwoordelijkheid van de Goddelijke boodschap op zich droegen, en desondanks deze beroepen vervulden, hoe zit het dan met ons?

De Profeet heeft ons duidelijk gemaakt dat wanneer een persoon helemaal geen vakkunde bezit of de middelen ontbreken, het voor zo een persoon desondanks beter is om op zijn allerminst hout te sprokkelen en deze te verkopen als brandhout. Hoe min dit ook mag lijken, dit is beter en eervoller dan zichzelf afhankelijk stellen aan anderen. Zoals de Profeet ons duidelijk heeft gemaakt, is het meest gezegende inkomen en onderhoud hetgeen waar uw eigen inspanning in heeft gezeten. Een Moslim heeft dus geen excuus, span je in, gebruik en benut de middelen en kennis die je hebt, hoe gering deze ook mag zijn, al moet je hout sprokkelen bij wijze van spreken. Zoals de vrouw van onze Profeet Ayub hout ging sprokkelen om als brandhout te verkopen. In plaats van dat zij ging bedelen, toen de Profeet Ayub getroffen werd door een verlammende ziekte en armoede, en al hun kinderen stierven. Dit is het karakter van de gelovige, hij is afhankelijk en rekent op zichzelf.

Dit is de inzet die van ons word gevraagd wat betreft het streven naar werelds onderhoud, hoe zou het dan zitten met het streven naar het onderhoud van hiernamaals? Zoals Allah heeft geopenbaard: “Gaat voort en rukt op ligt of zwaar”. [Surah At-Tawbah, aya 41] Met andere woorden: hoe licht of zwaar de obstakels ook mogen zijn, benut alles en zet alles in, hoe klein en gering de middelen of de bijdragen ook mogen zijn. Allah zal het van Zijn kant zegenen. Dit is wat wij onze kinderen moeten leren; onafhankelijkheid, inspanning en bronnen benutten, hoe zwaar een zaak ook mag zijn, en hoe gering de middelen aan de andere kant ook mogen zijn. Wij zijn een gemeenschap dat niet stil blijft zitten. Men moet roeien met de riemen die hij heeft, en Alhamdulilah wij hebben er genoeg, we gebruiken ze alleen niet. Het is zonde om je potenties, kwaliteiten en middelen onbenut te laten.

Ibn Qayyim heeft gezegd: “De Moslim dient luiheid, gemakzucht en werkloosheid te vermijden. Hij dient juist de tegenovergestelde houding aan te nemen. De Moslim dient juist rust te vinden in het hard werken. Luiheid en gemakzucht hebben een zeer slecht einde. In het hard werken zit een goed einde. Dit einde kan zowel in deze wereld als het hiernamaals zijn. Of eerder in beide werelden. De gelukkigste mensen zijn inderdaad de mensen die werken, en de ongelukkigste mensen zijn inderdaad de nietsnutten. Dus het werkelijke geluk in deze wereld en in het Hiernamaals wordt alleen bereikt door de brug van moeilijkheden te trotseren.” [Tuhfat Al-Mawdood, 195]

Wij leven in een land waarin wij kunnen profiteren van de mogelijkheden om kundigheden aan te leren, laten we dus gebruik maken van deze kansen die gemakkelijk voor het oprapen liggen. Onze ouders hebben opofferingen gemaakt zodat wij deze kansen hebben en kunnen grijpen. Laat hun opofferingen niet verloren gaan en laat uw kinderen plukken van deze vruchten, welke de eerste generatie vaak zelfs met hun gezondheid hebben moeten afkopen. Het is triest om te zien hoe onze jeugd de opofferingen van hun ouders verloren laten gaan. En het is niet gek dat veel eerste generatie ouders bedroeft en depressief zijn geraakt nu zij zien hoe hun opofferingen zo de prullenbak in worden gegooid door de jeugd.

Dr. ‘Abdullah Al-Qaadiri heeft gezegd: “Als we de situatie van de moslimjeugd van tegenwoordig bekijken en bestuderen en hetgeen hen heeft getroffen aan werkloosheid en gemakzucht, dan is dit veroorzaakt door vrije tijd; welke een gunst is van Allah. Ze zijn de gunsten van Allah niet dankbaar, welke een positieve bijdrage kunnen leveren voor hun eigen belang alsmede voor de maatschappij waarin zij leven. Maar in plaats hiervan hebben zij hun vrije tijd gevuld met vertier en nutteloos vermaak, wat soms ook het verbodene betreft. Dit resulteert in het feit dat vele van hen als schadelijke beesten zijn voor zowel de veiligheid, bezittingen, eer en levens van mensen. Degene die dit bestudeert zal erachter komen dat de teksten van de Quran en Sunnah en prominente geleerden gewaarschuwd hebben voor overvloedige vrije tijd, werkloosheid en luiheid.” [Athar At-Tarbiyah Al-Islaamiyah]

Het leren van een vakkunde waar de gemeenschap wat aan heeft is een Fard Kifayah, net zoals da’wah bijvoorbeeld, of het memoriseren van de gehele Quran, of het fulltime studeren van religieuze wetenschappen (om als Imam en geleerde te kunnen fungeren) enzovoorts. Fard Kifayah houdt een bindende gemeenschappelijke verplichting in: indien enkele het verrichten in de gemeenschap, dan vervalt deze bindende verplichting voor de rest van de gemeenschap. Want een gemeenschap kan niet zonder doctoren, zonder politieke leiders, zonder docenten, enzovoorts. Op elk werkveld en in elke wetenschap heeft de gemeenschap wel iemand nodig, niemand is onmisbaar, van vuilnisman tot aan hartchirurg.

Imam Al-Ghazali heeft gezegd: “Wetenschappen waarvan de kennis wordt geacht als Fard Kifayah, omvat alle gebieden die onmisbaar zijn voor het welzijn van de mens, zoals het volgende: geneeskunde, welke noodzakelijk is voor het leven van het lichaam. Wiskunde, voor dagelijkse transacties en de verdeling van nalatenschappen en erfenissen. En andere soortgelijke wetenschappen. Indien deze wetenschappen afwezig zouden zijn, dan zou een gemeenschap hard achteruitgaan. Maar indien enkelen in een gemeenschap het beoefenen ervan leren, dan zou het volstaan, en de verplichting om deze kennis op te doen zou niet meer bindend zijn voor de gehele gemeenschap. Niemand moet verbaasd opkijken als we stellen dat geneeskunde en rekenkunde behoren tot de wetenschappen welke een Fard Kifayah zijn, net zoals andere basisindustrieën, zoals landbouw, kledingstoffen weven, politiek, en zelfs aderlaten (een alternatieve geneeskunde) en kleermakerij.” [Ihya ‘Ulum Ad-Deen, vol. 1]

Het is jammer dat wij als gemeenschap die hiermee opgevoed zijn, er toch in hebben gepresteerd om ons zo ontzettend afhankelijk op te stellen in de wereld. Onze Ummah en onze landen zijn economisch helaas ontzettend afhankelijk geworden (van het westen). Moslims studeren in hun thuislanden, kunnen vervolgens geen baan vinden, en worden gedwongen te emigreren (naar het westen) in de hoop dat ze daar een functie kunnen vervullen die vaak erg beneden hun educatieve niveau ligt. Het is dus niet gek dat de Moslims massaal in opstand zijn gekomen tegen de huidige regimes. Onze landen zijn zo afhankelijk geworden van het westen dat ze de meest simpele producten importen, omdat de vakkunde, bereidwilligheid, investering en inzet ontbreekt om deze zelf te produceren. Zelfs kaas word massaal geïmporteerd vanuit het westen in onze Islamitische thuislanden, ik noem dit bedroevende voorbeeld aangezien het nota bene de Moslims zijn die kaas (laban) hebben uitgevonden!

De Ummah is gekenmerkt met een geschiedenis van productiviteit, de eerste vrome generaties hebben de wereld in minder dan dertig jaar vanaf Spanje tot aan China bevrijd van onrechtvaardige tirannieke grootmachten, en wij huilen vandaag meer dan zestig jaar lang om slechts één land: Palestina. Twee miljard mensen zijn niet in staat om één land te redden en bevrijden van tirannie, dit is toch schandalig? Wanneer denken wij verandering in onze gemeenschap te brengen, als wij niet bij de huidige jeugdige generatie beginnen? En hen niet opvoeden op het pad van succes, het pad van ontwikkeling en het pad van zegeviering. Leer uw kinderen dus verheven ambities gepaard met kundigheden die positief ingezet kunnen worden in de gemeenschap, waarmee deze Ummah kan ontwaken uit haar zwakheid, luiheid, hypnose en vernedering. En leer ze de geschiedenis van onze Islamitische wetenschappers en laat deze pioniers een voorbeeld zijn voor onze jeugd. Laten we de glorie van ooit weer leven in blazen, en dit begint bij onze jeugd en onze kinderen.

Geef ze rolmodellen en voorbeelden

Wij hebben in onze Ummah prachtige voorbeelden en rolmodellen waarnaar onze kinderen kunnen leven. Terwijl de ongelovige sprookjesverhalen aan hun kinderen voorlezen voor het slapen gaan, kunt u ze de beste verhalen vertellen die er bestaan, welke Allah heeft geopenbaard in de Quran en welke terug te vinden zijn in de Sunnan en Seerah. Deze verhalen zijn vaak te vertellen op een universeel bevattingsvermogen, kinderen kunnen deze ook begrijpen en ontleden. Maar dit vraagt wel uw bereidheid om dit zelf ook te bestuderen, want dat is vaak het probleem; wij willen de kinderen Islamitische opvoeden als ouders maar hebben zelf te weinig kennis over de Islam. Wij kennen de voorbeelden en rolmodellen zelf niet, en kunnen deze verhalen slechts in grote lijnen vertellen vol met gaten. Investeer en onderwijs uzelf hier dus in als ouder, en vertel deze aan uw kinderen zodat zij een verbondenheid met deze voorgangers en de woorden van Allah creëren. Leer ze de verhalen van de Profeten, de biografie van de Profeet Muhammad, zijn vrouwen, zijn kinderen en zijn kleinkinderen, de verhalen over vergane volkeren, de metgezellen, vrome voorgangers, geleerden en leiders, enzovoorts. En wek liefde en eerbied in hun harten op voor hen, voed liefde in hun hart voor de Profeet en zijn gezinsleden, de metgezellen en hun volgeling. Een kind zal deze verhalen plezierig zowel als leerzaam vinden. Zoals Allah heeft geopenbaard: “Er is voorzeker lering in hun geschiedenis voor mensen van begrip. Het is geen verzonnen verhaal..” [Surah Yusuf, aya 111]

We moeten ze niet overlaten aan de fictieve rolmodellen en voorbeelden die ze gepresenteerd krijgen in tekenfilms. De concurrentie om onze kinderen is enorm, als ouders dienen wij te strijden tegen deze invloeden, en onze kinderen te voorzien van Islamitische alternatieven. Wees hierbij creatief en bedenk islamitisch verantwoorde spelletjes of maak samen bijvoorbeeld een kleurplaat, neem de tijd en steek er de energie in. Aan een papa die thuis op de bank als een zak cement voor de televisie neerploft, en niet meer te bewegen is na een dagje werken, hebben we niks aan. En aan een mama die de hele dag aan de telefoon zit te kletsen, of met de buurvrouw staat te roddelen hebben we ook niks aan. Investeer die tijd in uw kinderen, waarom heeft u er anders voor gekozen te trouwen en kinderen te krijgen? Neem die verantwoordelijkheid op, anders zal het kind naar andere negatieve invloeden getrokken worden.

En geef als ouder zelf ook het goede voorbeeld, en wees een rolmodel voor uw kind. Leer het kind de rechten van anderen te respecteren. Leer het kind vrijgevig te zijn tegenover anderen die het minder hebben. Leer het kind eerlijkheid, oprechtheid en vrijgevigheid. Maar als de ouders herhaaldelijk tegen het kind liegen, hoe kunnen de ouders verwachten dat het kind eerlijkheid zal aanleren? Als het kind de ouders ziet ruziën, hoe kunnen de ouders dan verwachten dat het kind anderen zal leren respecteren? Als de ouders het kind opdragen zijn of haar ouders te respecteren, terwijl de ouders elkaar als partners niet respecteren in de aanwezigheid van het kind, hoe kunnen zij dit dan wel van het kind verwachten? Als het kind u hoort roddelen over anderen, hoe kun u verwachten dat het kind de eer van anderen wel zal respecteren, terwijl papa of mama dit zelf niet doet? Als de slechte woorden, beledigingen en het schelden waar u het kind voor waarschuwt, gehoord worden uit uw eigen mond, hoe kunt u dan verwachten dat het kind zijn of haar tong hiervan weerhoudt? Als u het kind onrechtvaardig behandeld, hoe kunt u dan verwachten dat het kind zich wel rechtvaardig zal gaan gedragen? En ga zo door. Spreek het kind met beleefdheid, respect en wijsheid aan, en het kind zal hetzelfde doen tegenover u. Als het kind iets door de ouders op wordt gelegd waar de ouders zich zelf niet aan houden, dan zal het kind zijn of haar ouders slechts hypocriet vinden, en dit komt de band tussen de ouders en het kind zeker niet ten goede. Nog erger dan dit is dat ouders wangedrag soms zelfs toejuichen, ongelooflijk maar waar. Zoals een man eens tegen een rechter zei, die van plan was zijn hand eraf te laten hakken nadat hij had gestolen: “Voordat u mijn hand eraf hakt, hak de tong van mijn moeder er eerst af. De eerste keer dat ik wat had gestolen, was een eitje. Toen mijn moeder hierachter kwam, corrigeerde ze mij er niet op, ze was zelfs verheugd en zei; mijn jongen is nu eindelijk een man geworden. Zonder deze woorden zou ik nooit een dief zijn geworden.”

Wees ook niet terughoudend in het bieden van uw excuus aan het kind wanneer u het gevoel hebt toch net iets te streng te zijn geweest, of fout bent geweest. Vaak zien we dat dit ontbreekt bij veel ouders, de ouders proberen het misschien wel goed te maken met het kind in dat geval, maar een daadwerkelijk excuus ontbreekt. Uw excuus aanbieden aan het kind is erg voordelig; u leert het kind hiermee rechtvaardigheid, u leert het kind hiermee dat een mens zijn fouten moet toegeven en corrigeren, u leert het kind anderen te vergeven, dat fouten menselijk zijn, en u leert het kind optimistisch te zijn omdat het leert dat het niet altijd doelbewust onrecht is wat de ander je aandoet. Het kind zal in het vervolg zelf ook excuses zoeken voor degene die fouten maakt, zonder en alvorens degene hiervoor zijn excuses aanbiedt. En uiteraard verstrekt u hiermee de band en het vertrouwen tussen u en het kind. De voordelen zijn groot. Het grootste voordeel is dat het kind hierdoor ook zijn eigen fouten zal inzien, deze zal toegeven en zichzelf hiervoor verontschuldigd, en zich ook zal proberen te corrigeren in zulke gevallen. Leer het kind in dat geval ook dat berouw tonen voor de fout bij Allah, nog belangrijker is dan zijn of haar excuses aan u als ouder. Leer het kind zich niet alleen in uw aanwezigheid goed te gedragen, maar ook in uw afwezigheid wanneer Allah wel aanwezig is. Het is belangrijk het kind mee te geven dat hij of zij zich tegenover Allah zal moeten verantwoorden voor fouten, en u als ouder het kind slechts de goede weg op probeert te helpen.

Wat u vooral niet wenst is dat uw kind zich onrechtvaardig behandeld voelt door zijn of haar eigen ouders, doe uw kind maar één keer doelbewust onrecht aan en dit zal de relatie tussen u en het kind verpesten zoals een druppel azijn en pak melk doet verpesten. Dus niet alleen is het zaak dat onrecht tegenover het kind geschuwd moet worden, maar nog belangrijker wellicht is dat de ouders fouten erkennen en toegeven, en uw excuses aanbiedt aan het kind wanneer u fout zit, en niet alleen de schuldgevoelens wenst te sussen door het goed proberen te maken met een traktatie of zoiets, en denken dat het dan wel goed zit, nee. Hoe kunt u het kind op willen voeden tot een rechtvaardig persoon, als het grote voorbeeld van het kind onrechtvaardig is? Hoe kunt u het kind op zijn of haar fouten corrigeren, terwijl u uw eigen fouten niet erkent en toegeeft, en het kind hier in u als ouder geen voorbeeld heeft?

Versterk de Islamitische identiteit

We zien dat de jeugd massaal meegaat in een verderfelijke mode, laat uw kind zich hier niet aan conformeren. Leer het kind niet toe te geven aan de groepsdruk en als een schaap mee te gaan in elke trend. Laat uw kind hierboven uitgroeien, en zorg ervoor dat het een sterk karakter ontwikkeld, en zijn of haar eigen weg durft te volgen. Een individueel met een eigen identiteit, in plaats van een doelgroep, een segment, een percentage in de commerciële wereld, en de horde gehoorzame consumenten maar achterna loopt. Geef het kind Islamitisch verantwoorde alternatieven, en laat het niet slechts aan zijn of haar eigen lot over. Helaas zien wij dat ouders zelf ook teveel toe geven aan vele buitensporige trends, dus deze ouders hebben deze opvoeding eigenlijk als eerst nodig. We willen allemaal dat onze kinderen er leuk uitzien, maar dit moet niet betekenen dat we elke verderfelijke kapsel die in de mode is kopiëren, en elke verwijfde en perverse kledingdracht die in de mode is ook maar kopiëren. Kleding mag leuk zijn, zolang dit Islamitisch verantwoord is en niet pervers en buitensporig is. We leven helaas in een schaamteloze maatschappij waarin bijvoorbeeld stringetjes en pushup-bikini’s voor kinderen gewoon te koop zijn, en nog kwalijker is dat ouders deze ook voor hun kinderen kopen. Scheur uzelf als verstandige Moslim ouder los van deze ziekelijke verdorvenheid, en voed uw kinderen met kuisheid, fatsoenlijkheid, bescheidenheid en vroomheid op. Helaas zien wij vele kinderen kleren dragen die een Moslim absoluut niet siert, en vaak zijn het zelfs de ouders die dit leuke kleding vinden voor hun kinderen, en het eigenhandig voor hun uitkiezen. De Profeet [SallAllahu ‘alayhi wa selam] heeft de verwijfde man en de mannelijke vrouw vervloekt. En toch zien wij ouders bijvoorbeeld gouden armbandjes en oorbellen voor hun zonen kopen! Voed de jongen als een man op, en voed het meisje als een vrouw op, en laat deze grenzen niet vervagen.We zien helaas dat deze grenzen nu teveel vervagen. Als ouder is het ook belangrijk om vast te houden aan de man-vrouw rolverdeling, want de ouders vormen hier een voorbeeld in.

Vaak zien we ook dat de Islamitische ouders hun dochter bijvoorbeeld haar hele jeugd rond laten lopen in rokjes en allerlei andere Islamitisch onverantwoorde kleding, maar wanneer ze de pubertijd bereikt word er van haar verwacht dat ze de hijaab gaat dragen. Dit is absurd. Ze werd hier niet mee opgevoed, en dan word er van haar verwacht dat ze van de één op de andere dag een hijaab gaat dragen? Nee, het kind moet hier van jongs af aan mee wennen; jong geleerd, oud gedaan. Dit is de gezonde natuurlijk wijze waarop het kind gestimuleerd kan worden tot het dragen van de hijaab.

Het is niet zo dat een kind het gedrag van andere helemaal niet mag kopiëren. Nee, stimuleer het kopiëren van goed gedrag, en leer het kind slecht gedrag van anderen af te keuren en te schuwen. En leer het kind hier onderscheidt in te maken. Vaak zien we dat kinderen het gedrag van hun vriendjes of vriendinnetjes kopiëren, zonder onderscheid te maken tussen het goede of het slechte gedrag. En als u merkt dat een bepaald vriendje of vriendinnetje een slechte invloed op het kind heeft, stimuleer het kind dan om zelf een positieve invloed uit proberen te oefenen, en laat het niet slechts een passief receptief kind zijn. Of desnoods naar een andere vriendje of vriendinnetje te zoeken. Maar dit kan preventief op worden gelost door het kind van te voren te leren de juiste vriendjes en vriendinnetjes te maken, en uit te leren kiezen. Leer het kind naar welke kwaliteiten het dient te zoeken in een vriendje of vriendinnetje, en op basis van deze kwaliteiten vriendschappen sluit. Als u het kind maar laat meewaaien met de groep, dan zal het later hoogstwaarschijnlijk ook een gemakkelijke prooi worden voor allerlei zonden zoals het gebruiken van drugs; roken en het drinken van alcohol. Want dit ziet het kind gebeuren in zijn omgeving en vriendenkring, en gaat hier dus maar in mee. Hierin is het ook belangrijk op te merken dat een kind gewaarschuwd moet worden voor deze gevaren, en hier voorlichting over dient te krijgen.

We zien ook dat veel Moslim kinderen uitkijken naar westerse feestdagen zoals kerst, Sinterklaas of hun eigen verjaardag. En veel Islamitische gezinnen doen hier ook aan mee. Het is begrijpelijk dat een kind hiernaar uitkijkt, het is gezellig en de geschenken zijn ook welkom natuurlijk. Maar wij als Moslims kunnen ze hier alternatieven voor geven, en onze eigen Islamitische feestdagen net zo leuk of nog leuker maken. Dit versterkt de verbondenheid met de Islam en vergroot en versterkt de Islamitische identiteit. Maak dus een speciale dag van onze Islamitische feestdagen, en laten we concurreren met de feestdagen van de Christenen. Want we zien nu helaas dat Moslim kinderen meer uitkijken naar deze feestdagen dan hun eigen Islamitische feestdagen. En organiseer uitjes met uw kinderen om de band met hen te versterken, en laat ze niet slechts afhankelijk blijven van de uitjes die op school georganiseerd worden. Zo heeft uw kind bijvoorbeeld ook wat leuks te vertellen op school en voelt het zich niet buiten gesloten. Ze moeten zich niet tekort gedaan voelen wanneer ze kijken naar hun andere vriendjes en vriendinnetjes, en over de leuke dingen horen die zij wel met hun ouders hebben gedaan.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s