Getuigenis over ISIS en ervaringen in Iraq – Deel 1: De grootste prioriteit

turkistan-islam-cemaati-cennet-a

Getuigenis over ISIS en ervaringen in Iraq – Deel 1: De grootste prioriteit.

Bismi Laahi Rahmani Raheem,

Alle lof behoort toe aan Allah. Hem vragen wij om hulp en Hem vragen wij om vergeving. Wij zoeken onze toevlucht bij Allah tegen het kwade van onze eigen ziel (Nafs) en van onze eigen slechte daden. Degene die door Allah geleidt wordt kan niet misleid worden, en degene die door Allah misleidt wordt kan niet geleid worden. Ik getuig dat er geen god is dan Allah, en dat Muhammed (SalAllahu Alayhi wa Selam) Zijn dienaar en boodschapper is.

“O jij die gelooft, vreest Allah zoals het behoort en sterft niet anders dam Moslim.” (Ali Imraan: 102)

“O mensen, vreest uw Heer, Die u van één enkele ziel schiep en daaruit haar gezellin, en uit hen beiden mannen en vrouwen verspreidde, en vreest Allah in Wiens naam u een beroep op elkander doet en (wees plichtsgetrouw) betreffende de familiebanden. Voorwaar, Allah is
Bewaker over u.” (An-Nisaa: 1)

“O jij die gelooft! Vreest Allah en spreekt de waarheid. Hij zal uw werken goed voor u maken en u uw zonden vergeven. En wie Allah en Zijn boodschapper gehoorzaamt, heeft zeker een grote overwinning behaald.” (Al-Azhaab: 70-71)

Ik vraag van Allah om mijn tong te verlichten en er zegeningen (Barakah) in te vermeerderen tijdens het voorbereiden van deze boodschap (Risalah). Hoewel ik niet de gekwalificeerde persoon ben, heeft een broeder mij constant verzocht, dus ik zal proberen zo goed mogelijk en voor zover ik kan hierover proberen te schrijven. Hetgeen ik zal overleveren is niets anders dan bepaalde ervaringen van mij en herinneringen.

In het begin voor de incidenten (Fitna) in Shaam (Syrië) die de laatste drie jaar hebben plaatsgevonden, was ik net zoals vele broeders verheugd en vroeg mij af wanneer ik naar Shaam kon vertrekken. Ik vroeg me af of Allah de Ummah Izzah (trots) zal geven, en de vijanden vernedering, en of de Ummah verlost zou worden middels Jihad, van het onrecht van het Baath regime. Het liet me denken aan Shaykh Marwan Hadid en Shaykh Abdullah Azzam, en zijn Turks vertaalde boek met Jihaad lessen (Tafsir Surat Al-Anfal en Tawbah). Ik hoop dat Allah de Ummah zal voorzien met mannen zoals Shakh Marwan Hadid.

Er waren twee busstations in Aleppo. De een heette Turk Garajı. Meestal kwamen er taxi’s en bussen vanuit Turkije naar dit station. De andere busstation was voor binnenlandse steden bedoeld. Naast dit station was er een grote moskee. Ten tijden van Shaykh Marwan Hadid was er een broeder die veel familieleden had verloren (moge Allah hen allen accepteren) en hij vertelde mij dat onder deze moskee een massagraf ligt waar 40.000 mensen zijn begraven, en daarop is deze moskee gebouwd. Dit was de eerste keer in mijn leven dat ik naar Shaam was gegaan. Dit was na de terugkomst van Afghanistan voor 2001. Voor 2001 had de Taliban Afghanistan grotendeels in handen en vestigde een Islamitische Emiraat in dat land Walhamdulillaah. Er waren wereldwijd veel Muhajireen en Mujahideen in Afghanistan. Zoals mijn huidige gedachten, zat ik toen ook te denken dat het een geweldige kans is. Hoeveel grote mensen zou ik wel niet ontmoeten, met hen praten en door hun getraind worden.

Destijds bevond ik mij in het kamp van een broeder die Ibn Shaykh Al-Libi, Rahimahullah, heette. Ik was jong en enorm beïnvloed door Ibn Shaykh. Hijzelf was niet zo oud. Hij was nog geen veertig jaar, maar zijn uiterlijk en gedrag lieten hem veel ouder lijken dan zijn leeftijd. Hoe hij omging met mensen beïnvloedde mij. Hij was iemand die zijn broeders boven zichzelf verkoos, ondanks dat hij in hetzelfde situatie als ons leefde. Zijn geschenken die hij deelde met andere zonder iets voor zichzelf over te houden, en zijn zachtaardigheid ondanks dat hij vernederende woorden kreeg te horen van broeders die terug kwamen van het slagveld. Er kwam eens een Algerijnse broeder in een boze toestand naar de Shaykh, wat het onderwerp toen was herinner ik me niet, maar de Shaykh probeerde deze broeder te kalmeren. Op dat moment spuugde die Algerijnse broeder in het gezicht van de Shaykh. Hij gooide zijn gaslamp tegen de muur en keerde zich om en liep weg.

We waren erg geschrokken van zijn gedrag. De Shaykh Rahimahullah vertelde ons over de situatie, en dat die Algerijnse broeder verdrietig is, en dat die broeder een beproeving meemaakte, en dat we hem moesten excuseren. De Shaykh stond op en liep naar de broeder toe en kuste hem op zijn voorhoofd, en omhelsde hem. De Algerijnse broeder begon te huilen en de Shaykh te omhelzen, omdat de Shaykh een goede houding had, en interesse in hem toonde. Nog steeds zie ik het voor mijn ogen, hoe de Shaykh zijn hoofd enkele minuten lang streelde en hem enkele minuten lang omhelsde. Moge Allah deze Ummah, en vooral voor de Mujahideen van deze Ummah, dit soort mensen schenken. Door deze Shaykh te verliezen, begonnen wij ons later te beseffen wat we kwijt zijn geraakt.

Het hoofd van Al-Kufr en het giftige systeem Amerika heeft na 2001 zware verliezen geleden Walhamdulillaah. Deze kruistocht begint zijn einde te naderen, toch moet ik toegeven dat met name de ervaren, geleerde en wijze broeders met goed gedrag onder ons, die vermoord zijn, ons wellicht veertig jaar terug heeft gebracht. De oorlog in Palestina in het begin en later de Afghaanse-Russische oorlog heeft ongetwijfeld veel (ervaring, vooruitgang, middelen, manschappen, etc.) toegevoegd aan de Ummah. Maar met de ervaren, geleerde en wijze broeders met goed gedrag onder ons, die helaas zijn gedood, heeft dit voor veel problemen gezorgd.

Ik wil verder gaan met waar ik gebleven was. Want zoals ik in begin zei is de reden van dit bericht dat ik slechts sommige herinneringen met mijn broeders wil gaan delen.

Destijds toen ik mij in Afghanistan bevond was er een Turkse broeder. Ze hadden een aantal werkzaamheden en connecties in Peshawar. Vanwege mijn taal en leeftijd had ik moeite met het begrijpen van de Arabische lessen. Deze Turkse broeder kwam goed van pas vanwege zijn vertaling. Moge Allah tevreden met hem zijn. We hadden soms lange gesprekken met elkaar. De reden dat ik voor de eerste keer naar Afghanistan was gegaan, was om 6-7 maanden training te krijgen en daarna naar Tsjetsjenië te gaan. Echter, gingen we met die broeder 6-7 maanden lang onderwerpen bespreken. Omdat hij degene was die mij zou leren, behandelde hij paar onderwerpen.

• Jihaad is net als het gebed, een theologische aanbidding (Ibadah). Je hebt de pilaar (Rukn) en bepaalde dingen die het nietig maken. Als er geen aandacht aan deze zaken worden besteed en enkel oorlog wordt gevoerd op basis van emoties, kan het je afhouden van Het Paradijs (Al-Jannah) en de beloning (Adjr) die je graag wil winnen.

• Het eerste wat je moet weten in Jihaad, is dat het een heilige oorlog is (d.w.z. een theologische oorlog). Dus tegen wie je oorlog voert, waarom je oorlog voert, en met wie je samen oorlog voert. Elke moslim die de intentie neemt om oorlog te voeren, moet deze vragen aan zichzelf stellen en dit kunnen definiëren. Zodat wanneer er een situatie is die in strijd is met de Sharia, dat je er afstand van neemt en er niet bij betrokken bent.

• De tweede belangrijkste vraag die Moslims zich dienen af te vragen is; zelfs al is het een heilige oorlog, met welke groep zal ik Jihaad voeren? En deze Turkse broeder gaf mij zulke voorbeelden: Bijvoorbeeld er is oorlog in Cyprus. De oorlog is tussen Romeinen en Turken die zichzelf Moslims noemen. In deze oorlog zijn er 2 kampen. Aan de ene kant de Turkse regering die seculieren soldaten stuurt. De ander waren Romeinen die onrecht begingen tegen de Moslims, wat in essentie verplicht is volgens de Sharia om hiertegen te strijden. Elke moslim dient in dit gevecht de Moslims te helpen. Maar de vraag is, met wie ga je hen steunen, of met welke groep ga je hen steunen? Nu we weten dat de oorlog in Cyprus een theologische oorlog is, waar elke Moslim dient te helpen, dienen we te weten dat we geen steun onder een seculiere groep moeten geven. De moslims dienen een aparte groep op te starten, en niet onder een seculiere groep te strijden.

Ik zal het niet te lang houden. Wat de broeder mij vertelde had ik eigenlijk nog nooit eerder gehoord. Want voorheen was Jihaad voor mij een middel om het Martelaarschap te krijgen. Het doel, plan en programma interesseerde me niet veel. Een van de redenen waarom het mij niet interesseerde is omdat ik jong in leeftijd was. Daarom was ik ook beïnvloed door hetgeen die broeder mij vertelde. Wijze woorden veranderde in reële voorbeelden. Eerste voorbeeld was de oorlog tussen Turken en Romeinen in Cyprus. Vervolgens het voorbeeld van Taliban en Tsjetsjeense Mujahideen. We begonnen veel over Afghaanse Jihaad groepen te praten, voorbeelden gingen verder met Jihaad groepen en later kwam er (n.a.v. deze informatie) zo een beeld in me hoofd:

“Islam accepteert geen bondgenootschap (met ongelovigen). Het moet zuiver zijn. Het accepteert geen andere woord dan die van Tawheed (monotheïsme). Twijfelachtige relaties voeren met Democraten en afvalligen (Murtadeen), terwijl je tegen een Kaafir vecht en intussen met een ander Kaafir flirt. Dit soort zaken maakt de Ameer (militaire leider) of een groep verdacht. Allah zal nooit verdachte groepen en leiders helpen, en hun daden accepteren. In de Afghaans-Russische strijd waren er groepen die als Mujahideen werden gedefinieerd, zij hadden later nooit de Sharia verkondigd waardoor ze tegen elkaar gingen vechten. De enige reden waarom er in Bosnië en Tsjetsjenië geen Sharia of een emiraat was uitgeroepen kwam doordat de strijdende groepen een verkeerde Aqeedah en Manhaj (geloofsleer en methodologie) hadden. Dus aan de hand van deze ervaringen leren we dat we enkel steun geven aan een groepen met de juiste Aqeedah en Manhaj. Volgens deze leer is de Taliban vandaag de dag in Afghanistan, en vele andere groepen, dus niet zuiver. De Taliban had een aantal twijfelachtige banden met de VN. Ze hebben contacten met de Pakistaanse en Saudische inlichtingendienst. De strijd tussen Al-Qaedah en afvalligen (Murtadeen) is achteruit gegaan, waardoor hun Manhaj dichtbij de Manhaj van Ikhwaan is gekomen. Ze hebben geen Takfier gedaan op degene die openlijk Kufr begaan.”

Wellicht is deze Risalah (boodschap) moeilijk te begrijpen voor sommige broeders. Misschien zeggen sommige zelfs dat het (beeld dat ik had) de waarheid is. Toch moet ik zeggen dat het doel van deze Risalah gericht is aan degene die dit begrijpen en dit (soort geluiden) zelfs herhalen.

Destijds was ik ook iemand die in deze ideologie geloofde. Ik zag het als waarheid en keerde terug naar mijn land. Doordat ik dit als waarheid zag kreeg ik het benauwd om naar Tsjetsjenië te gaan, waardoor ik niet meer ging. Vanaf toen keek ik heel verdacht naar elke strijdende groepen. We controleerden de Aqeedah en Manhaj van elke strijdende groep. In de meeste gevallen kwamen we tot conclusie om hen niet te helpen en zelfs afstand van hen moesten nemen, alleen en enkel omdat bepaalde Aqeedah zaken niet in orde waren. Aqeedah was voor ons een grote kwestie, zo groot dat we zelfs afstand moesten nemen van strijdende groepen. “We waren de mensen van Aqeedah!” en zagen dit als de correcte houding, want het ging nou eenmaal om Aqeedah en Manhaj!

Natuurlijk, het enige wat we deden is afkeer krijgen voor de vele groepen die in vele gebieden de Jihaad uitvoeren. Maar we wilden ook niet gaan zitten en niks doen. Degene die wij niet goed vonden streepten we weg. We waren niet geïnteresseerd in hun nieuws, wat hun overkwam deed ons geen verdrietig en we geloofden dat wat hen overkwam ze met hun eigen handen hebben gedaan, waardoor we zelfs nog bozer op hen werden, en ondertussen zochten we de juiste groep met juiste Aqeedah en Manhaj!

Met dit motto begon ik heen en weer te gaan naar Iran en Shaam. In het jaar 2000 ontmoette ik een Jordaanse broeder met de Kunya, Abu Abdurrahman ,die dichtbij onze Aqeedah stond. Hij had een groep van ongeveer tien mensen. Hij had zijn groep getraind in Afghanistan, hij had contact met Az-Zarqawi Rahimahullah, en zag hem als iemand die in de buurt was ‘onze Aqeedah en Manhaj’. Abu Abdurrahman ging in die periode naar het noorden van Iraq toe met als doel om daar samen met Islamitische Koerdische groepen tegen Barzani, Talabani en zo nodig tegen PKK te strijden, hen wegjagen en hun gebied veroveren. Hij zelf was iemand die naar Afghanistan was gegaan, en daar een periode was gebleven. Bij zijn terugkeer vertelde hij mij het volgende:

“Helaas zag ik in Afghanistan dat meeste broeders de Manhaj van de Ikhwaan, of ten minste dichtbij Murjiah sekte waren. Ze zijn erg terughoudend tegenover Murtadeen en twijfelen teveel. Terwijl de Profeet (SalAllahu Alayhi wa Selam) de oorlog als eerste tegen zijn naasten begon te voeren (de Mushrikeen van Quraish). Zelf ten tijden van de slag van Badr werden er bepaalde familieleden die hoge status hadden gedood. Toen deze familieleden Shirk begingen twijfelde de Profeet (SalAllahu Alayhi wa Selam) niet om tegen hen te strijden. Maar als ik vandaag kijk zie ik dat AQ geen duidelijke Takfier doet op de Saudische inlichtingendienst, op de politie en op het leger van Saudi-Arabië, waardoor ze soms geen duidelijk standpunt hebben om hen te doden. Al-Qaedah zegt dat het in feite niet de tijd is om tegen Murtadeen te strijden, en dat onze toestand veel complexer is dan de Slag van Badr.”

Ondanks de benauwde periode was Abu Abdurrahman niet eens met de woorden van Abdullaah Azzaam. Shaykh Abdullaah Azzaam was van mening dat er Dawah gedaan moest worden, op een manier die begrijpelijk is voor de gehele Ummah. Want als er geen actie ondernomen wordt en de wapens niet tegen de vijand gericht zou worden, dan zouden de zonen van deze Ummah onderdrukt worden en onschuldige bloed verspild worden. Abu Abdurrahman zag deze woorden niet als waarheid.

Daarbovenop voegde Abu Abdurrahman ook nog eens toe dat “Jihaad, Imaan en Takfier regels zijn die door Allah zijn gemaakt. Als Allah Takfier op een dienaar doet dan dienen wij de politieke aspecten niet meer te overwegen. Anders is er geen verschil tussen ons en de Ikhwaan en Hamas. Abu Bakr zou diegenen bestrijden die geen Zakaat wilden geven. Omar besefte zich dit niet eens, en erkende later zijn fout en gaf Abu Bakr gelijk. Totdat Abu Bakr de Ummah van een grote Fitnah had gered door hen te bestrijden. Vandaag de dag dienen wij ook bereid te zijn om de legers, inlichtingendiensten, organisaties en regeringen waar Allah takfier op te strijden. Is Amerika niet het Amerika dat door Saudische olie machtig is geworden? Dus als we Saudi-Arabië vernietigen dan zal Amerika vanzelf instorten toch? Of verzwakken? Aan de andere kant zien de broeders in Afghanistan de oorlog in Noord-Iraq strategisch niet op de juiste plek. Volgens hen is het zo het uitroepen van een islamitische staat daar niet lang zal standhouden. Daarom willen ze geen prioriteit geven aan een project dat niet lang zal standhouden. Amerika zal binnenkort Saddam Hussein aanvallen en deze aanval zou ons een grote kans kunnen bieden. De broeders willen dat we onze mogelijkheden niet beperken tot Noord-Iraq, maar na een paar jaar, wanneer er een grote oorlog uitbreekt, ons ook focussen op de rest van Iraq. Het is ook onze plicht, om een gebod terplekke uit te voeren. Dat gebod terplekke op dit moment, is dat er in Noord-Iraq broeders zijn; we dienen ons bij hun te voegen en sommige plekken te veroveren en daar de Islamitische wetgeving toepassen InshaAllah.”

Abu Abderrahman stond precies achter deze mening. Moge Allah hem genadig zijn. Vooral vanwege zijn kritiek op de broeders in Afghanistan, vanwege Aqeedah en Manhaj, en omdat wij beïnvloed waren door die Turkse broeder in Afghanistan heeft dat ertoe geleidt dat we samen gingen werken met Abu Abdurrahman. In feite was er in Noord-Iraq een groep gevormd, er waren wat confrontaties gaande, verbazingwekkend was dat Barzani, Talabani en PKK hier geen aandacht aan gaven, ze hadden zelfs sommige plekken verlaten (Khurmal dorp en omgeving), waardoor broeders zich hier gingen vestigen. In dit dorp en omgeving bleven ze ongeveer een jaar. Als je van bovenaf keek leek het een kleine plek, maar in de ogen van de broeders kon daar groot opgebouwd worden en een Islamitische staat gevestigd worden. Destijds toen de situatie zo was, waren degene die hiervoor als Martelaren waren gestorven niet voor niets verspild. Ik vraag Allah om diegenen met een zuivere intentie, hun inspanning niet voor niets te laten gaan. Ameen.

Helaas werd het later duidelijk dat lokale groepen afwisten dat Amerika een aanval zou openen op Iraq, en ze daarom niet reageerden op de broeders die hier hadden aangevallen. Inderdaad, toen de Amerikaanse bezetting in Iraq begon werden de eerste raketten niet op Bagdad gevuurd. De eerste aanvallen begonnen in deze twee dorpen die in de handen lagen van die 300 broeders. Binnen 3 uur werd dit dorp compleet vernietigd. Meer dan 250 broeders werden gedood. Moge Allah hun martelaarschap accepeteren. Ameen.

Natuurlijk geloofden wij als onervaren Moslims dat de “Mensen van Al-Haq (de waarheid) onvoorwaardelijk” geholpen zouden worden. Maar we hebben daarna gezien dat dit slechts een Goddelijke Sunnah (Sunnatullah) was. Namelijk:

De wereld is een plaats met beproevingen. Enkel op de waarheid zitten en geen aanleiding (Sabbab) geven zal jou geen wereldse succes laten boeken. De oorlog uitgelegd aan mij door die Turkse broeder uit Afghanistan bestaat buiten de theologische aspecten ook uit vakgerelateerde, politieke en bewegingswerkzaamheden. Dus een oorlog die een theologisch correct vlag als doel heeft, terwijl het vakgerelateerd verkeerd gepland en strategisch fout is, kan niet naar werelds succes leiden. al zouden de Mujahideen die hierin strijden hun beloning krijgen.

SubhanAllah, dit was een grote les voor ons. Terwijl wij bij elk project enkel in boeken en lezingen van geleerde, het theologische aspect gingen bekijken, maar nooit stil stonden bij de andere aspecten. Zelfs als we het vanuit anders aspecten bekeken dan nog zou dit zich beperken binnen de theologie. Bijvoorbeeld, nadat wij de oorlog theologisch hebben vastgesteld, zouden wij niet kijken naar welke vijand prioriteit heeft. Principes in oorlog die vakgerelateerd zijn, huidige wereldorde, onze mogelijkheden en de mogelijkheden van de vijanden doornemen. In plaats daarvan, zouden wij kijken naar wie we eerst zouden moeten bestrijden vanuit theologisch perspectief; de Murtadeen of Ahlul kitaab of Mushrikeen. Dus het zou zich beperken tot het theologische gedeelte. Wellicht heeft de lezer al een vermoeden welke boeken wij telkens bij ons droegen: Al-Umdah en Al-Djami (de Huqm van Imaan en Kufr) van Shaykh Abdulkadir bin Abdulaziz, Millatu Ibrahim en Democratie is een geloof van Shaykh Abu Muhammed Al-Maqdisi.

Wij bekeken de situaties enkel uit de boeken terwijl oorlog haar eigen principes heeft bij bepaalde situaties. Abu Abdurrahman en ik hadden voorheen nooit deelgenomen aan een gewapende strijd, en daarom baseerden wij onze oorlogsstrategie enkel op deze boeken. Vooral het boek van Shaykh Usamah, Rahimahullah, (Oorlog tegen de kruisvaarders en zionisten). Wij baseerden onze strategie middels deze boeken. Kwestie van onduidelijkheid in Aqeedah en Manhaj zagen wij als probleem bij de broeders; want ze zagen Ahlul Kitaab meer schuldig dan de Murtadeen, dus gaven ze daar meer prioriteit aan.

Ik had een gesprek met Shaykh Atiyatullaah, Rahimahullah, hij maakte mij duidelijk dat oorlog zowel theologische kanten heeft als bepaalde specifieke aspecten, en gaf mij de volgende voorbeelden hierbij:

“Stel je wilt ergens handel drijven. Je zult bepaalde aspecten moeten onderzoeken. Omdat je een Moslim bent ga je natuurlijk eerst kijken of deze handel wel theologisch toegestaan is. Dus je zult het theologische aspect onderzoeken. Na onderzoek kom je erachter dat het Halaal is, dan zal je niet slechts hiermee genoegen hebben. Want je hebt een werelds doel. Je wenst namelijk levensonderhoud te winnen, met andere woorden je wil geld verdienen. Dus je zult je ook afvragen hoe je winst kunt maken, deze kant zul je ook bekijken. Dus zal je kijken waar je een winkel gaat openen, waar ga je het product vandaan halen dat je wil verkopen, en wat zal je winstmarge zijn, etc. Want als je enkel onderzoek verricht of het Halaal is en geen rekening houd met de plaats, of waar je het product koopt, en hoe je het gaat verkopen, dan zal enkel het feit dat het Halal is, jou geen winst opbrengen. En door deze nalatigheid kun je op verkeerde plek handel drijven.

Op exact dezelfde manier kun je Jihaad op het Pad van Allah op twee manieren behandelen. Eerst zal je elke kwestie wat met theologische oorlog te maken heeft onderzoeken en leren. Het tweede aspect is het aspect van capaciteit. Hoeveel manschappen, hoeveel wapens, economische situatie, en het belangrijkste is wat je doel is met de oorlog. Dit alles ga je onderzoeken.

Theologisch heeft de Jihaad twee doelen.

Het eerste is strijden totdat het woord van Allah het hoogste wordt. Dit doel verwezenlijkt zich in het oprichten van een Islamitische staat. Ander doel is strijden voor de onderdrukten.

Als we Afghaans-Russische, Tadzjieks-Russische en Bosnisch- Servische oorlog gaan doornemen dan hadden ze gemeenschappelijke kenmerken. In deze oorlog bepaalde de vijand de agenda en niet wij. Dat wil zeggen, er was een vijand die oorlog heeft verklaard tegen de levens, bezittingen en landen van de Moslims. De zonen van deze Ummah gingen op grond van dit agenda daarheen, om de onderdrukten te helpen, en ze offerden alles op om daar Jihaad en Hijrah te doen. Sommige hebben hun levens gegeven, sommige hebben hun doel bereikt en zijn teruggekeerd met de beloning. We vragen van Allah om hun beloning te vermeerderen, en hun Martelaarschap te accepteren. Ameen. Hiermee wil ik zeggen dat de zonen van de Ummah niet bij elkaar kwamen in deze oorlog, om te praten over hoe we een Khalifaat kunnen stichten en de Ummah kunnen redden. Ze waren daar enkel gegaan om de onderdrukten te verdedigen en omdat daar een lokale Jihaad gaande was. Natuurlijk was de wens van iedereen dat de vonken op die plaatsen de gehele wereld zou beïnvloeden en het Khalifaat zou doen heroprichten.

Met dit soort oorlogen zijn ervaringen opgedaan. Het was voor onze dierbare broeders bestemd om dit soort ervaringen op te doen en bij elkaar te komen, om een doel en agenda te stellen, en om de oorlog strategisch te bepalen op grond van deze agenda. Ze vroegen zich de volgende vragen af:

-Wat was de reden van de val van Islamitische Khalifaat?

-Wat is de capaciteit en theologische situatie van de Ummah, zowel het bestuur als degene die worden bestuurd?

-Wat zijn de belangrijkste redenen/oorzaken voor het feit dat de Ummah achter loopt?

-Wat zijn de grootste belemmeringen die de Ummah ervan weerhouden om opnieuw opgeleid te worden, in het houden van het geloof van Allah, en opnieuw te heersen op aarde?

-Welke vijand is het meest bedreigend, en vormt een grote obstakel voor de Islamitische Ummah in hun doel om islamitische staat op te richten?

-Wat zijn de algemene kenmerken van deze vijand, wat zijn de sterke en zwakke punten?

-Wat zou het meest logische, realistische plan en operatie zijn tegen deze vijand?

Alvorens je de vraag stelt “Welke vijand?” is het belangrijk om eerst de vraag “Wat is een vijand?” te stellen. Want als we de vragen “Wat is een vijand?”, “Wat is een Staat?”, “Wat is een volk?” willen beantwoorden, en we hebben niet de correcte middelen, dan is het moeilijk om op de vraag “Welke vijand?” een algemeen antwoord te geven. Daarom hebben we als broeders geprobeerd het volgende te doen:

-Allereerst hebben we begrepen dat wij een beweging moesten starten om de Islamitische Ummah te redden, en het Khilafaat opnieuw op te bouwen. Zo een beweging beperkt zich niet tot de theologische aspecten, maar we realiseerden ons ook dat er een capaciteitsaspect is. We hebben niet enkel gekeken naar welke vijand theologisch bij Allah voorrang moet krijgen, tegelijkertijd hebben we ook gekeken naar het principe om oorlog op te starten en staat op te stichten.

-Vervolgens concentreerden we op het begrip vijand. Tijdens het doornemen van het begrip vijand moesten we ook de begrippen “Staat oprichten” en “Het volk besturen” doornemen. Om een vijand een bepaald gevaarsniveau te geven hebben we rekening gehouden met het volgende:

1- Militaire kracht
2- Economische kracht
3- Culturele kracht

Het is zodanig een vijand dat het zowel militair, economisch en cultureel -of met andere woorden ideologisch- een obstakel vormt voor de Islaam en Moslims. Aan de hand van deze verhouding hebben we een lijst met alle vijanden doorgenomen en beoordeeld. Het volgende ons te binnen:

-Na de eerste wereldoorlog hebben de Murtadeen met de hulp van ongelovigen (Kafir Al-Asli) onze landen uitgebuit, en lokale afvallige leiders als heersers over ons geplaatst.

-China: die Moslims in Oost-Turkistan worden voor de gehele wereld afslacht.

-In Zuid-Azië: is India een bedreiging en belemmering voor de Moslims.

-In Noord-Afrika, het Midden-Oosten en de Moslim landen: hebben de Europeanen Islamitische landen uitgebuit, en lokale afvallige leiders aan de macht gezet.

-Noord- en Centraal Azië: worden de Moslims onderdrukt, gedood, ondergrondse en bovengrondse bronnen worden uitgebuit door Rusland. Niet enkel een bedreiging voor Moslims maar een bedreiging voor de gehele mensheid.

-Amerika: dat Israël als een dolk in het hart van de Ummah heeft gestoken. Het wordt beschermd, het ziet de veiligheid van Israël als een interne VS veiligheid. Het heeft Moslims meer uitgebuit dan Europa, het heeft Moslims tot slaaf gemaakt, en vormt een bedreiging niet enkel voor Moslims maar voor de gehele mensheid.

-Israël: dat als een dolk in het hart is gestoken van de Ummah.

Al deze vijanden zijn een grote belemmeringen voor de oprichting van het Khalifaat. Deze opgenoemde (vijandige) landen hebben allen de Islam en Moslims aangevallen, hun landen, hun leiding, ondergrondse en bovengrondse bronnen uitgebuit. Maar het is ook zo broeder, dat onze toestand van vandaag niet in staat is om aparte fronten te gaan openen tegen al deze vijanden, en tegen al deze vijanden te vechten met evenveel intensiteit. Inderdaad is de inspanning in Syrië, Algerije, Libië en Egypte voor ons de volgende stap nadat we voldoende ervaring op hebben gedaan in Afghanistan, Tadzjikistan, Eritrea, Kashmir, Palestina, Bosnië en Tsjetsjenië Alhamdulillaah.

Uit de bovenstaande vijandlijst moesten we één vijand kiezen, die de meeste prioriteit heeft. We moesten een keuze maken en met al onze mogelijkheden deze vijand bestrijden. Maar deze vijand moest zodanig gekozen worden dat het woord vijand zijn recht krijgt. Zodanig dat als deze vijand bestreden en verzwakt of vernietigd wordt, dat de rest van de vijanden in de lijst ook getroffen werden.

Tevens waren de criteria,

-Dat deze vijand prioriteit gegeven worden omdat zijn leger het meest belemmering geeft.

-Dat deze vijand prioriteit gegeven worden omdat zijn economie de grootste belemmering geeft.

-Dat deze vijand prioriteit gegeven worden omdat het cultureel (ideologisch) de meest belemmering geeft.

In deze verhouding hebben we de lokale afvallige leiders beoordeeld. Ook al zijn ze militair sterk, ze blijven economisch afhankelijk van de externe tiran (Taghut). Tevens zijn ze economisch niet sterk. Cultureel vormen ze ook geen alternatief voor het volk.

Rusland is militair nog steeds sterk, maar na de oorlog in Afghanistan hebben ze de confrontatie met de gehele Ummah afgeleerd, het is een gedeeltelijk uitgeputte vijand. Ook al kan Tsjetsjenië economisch aan, toch is het economisch niet in staat om opnieuw een front te openen in Afghanistan en de gehele Ummah naar één plek te verzamelen. Rusland heeft ook geen economische kracht om de War On Terror campagne tegen de gehele Moslims te voeren. Tevens heeft het geen alternatieve ideologie die invloed kan hebben op het Islamitische geloof. Communisme heeft geen invloed meer op de mensen en heeft zijn charme verloren.

China is geen imperialistische staat, het beperkt zich tot Oost-Turkistan, en heeft daarbuiten geen fronten tegen Moslims, of wanneer dat het een kans grijpt om een aanval te voeren. Natuurlijk vormt het een bedreiging maar het beperkt zich merendeels tot Oost-Turkistan.

Europa en Israël zijn zodanig behoeftig aan een moeder dat zij niet met hun eigen militaire, economische en culturele kracht op kunnen tegen de islamitische Ummah.

Maar als we kijken naar Amerika:

Het is wereldwijd verspreid, economisch zeer ondersteund, militair zeer technologisch uitgerust. Tevens is het de moeder die het kapitalisme heeft gebaard, en het is een land dat met dit systeem de wereldeconomie met de teugels in handen houdt. Het is in staat om met elke land militair- en met elke land economisch oorlog te voeren. Tevens heeft het een alternatieve cultuur die invloed heeft op de gehele Moslim Ummah en de gehele mensheid, en deze cultuur (democratie) heeft zelfs invloed op de Islamitische groepen en niet alleen de gemiddelde Moslim burger. Het vormt cultureel een grote belemmering, en vormt een alternatief.

Bovendien:

-De wereldstaten en grote bedrijven, vooral hun economie, is zo afhankelijk van Amerika, dat Amerika de gehele wereld kan gebieden of verbieden.

-Als Amerika als vijand wordt verklaard, zal bovendien de Islamitische gemeenschap die niet alleen bestaat uit Mujahideen, dat beter begrijpen en aanvaarden. Als we deze kans grijpen en in ons voordeel gebruiken, in het specifiek van onze gemeenschap, en in het nadeel van de Kaafir-herder van de wereld, door deze naar onszelf toe trekken. Dan zal deze vijand-, en de vijanden in de bovenstaande lijst ook verzwakken, en onder de naam van deze vijand kunnen we onze strijd tegen de afvalligen (Murtadeen) beter uitleggen naar onze gemeenschap InShaAllah.

De voorkeur die aan Amerika is gegeven is niet enkel met theologische principes vastgesteld, maar ook met capaciteit principe. Dat we voorkeur aan Amerika hebben gegeven, betekend niet dat we de misdaden van de Murtadeen dekken, of dat we de verplichte Jihaad tegen hen als minder belangrijk zagen dan de verplichte Jihaad tegen Amerika. De reden dat er voorkeur is gegeven aan Amerika, heeft geen (directe) verband met Aqeedah kwesties.”

Moge Allah genadig zijn met Shaykh Atiyatullaah. Als we vandaag naar de lijst kijken dan zien wij het effect van deze vijand en zijn vernietiging. Amerika heeft alles ingezet en is in een positie om de Islam en Moslims te bevechten. Hiervoor heeft Amerika genoeg mogelijkheden. Wie probeert vandaag met elke militaire kracht, economische kracht, culturele kracht en technologie onze rug te breken? Natuurlijk is elke vijand een gevaar, en probeert zoveel mogelijk schade te maken als hij kan. Vandaag kunnen we met een konvooi van tweehonderd voertuigen vrij rijden midden in de stad, met Tawheed vlag in onze handen, de Rawafid noch de Murtadeen noch Israël noch Europa of iemand anders kan ons dit afnemen. Maar als Amerika ergens aanvalt dan hebben we al moeite om twee voertuigen te gebruiken en betekend het dat we ernstige (logistieke e.a.) probleem hebben waar we over moeten nadenken. Helaas moeten broeders nog veel leren van Shaykh Atiyatullah en zijn soorten. Voor degene die kritiek uiten op degene die prioriteit geven aan Amerika, en dit enkel als Aqeedah kwesties zien. Wellicht komt deze laatste beproevingen (in Shaam) door de afwezigheid van zulke geleerden. Moge Allah ons onderwijzen zonder dat hoogmoedig te worden. Ameen.

De voorbeelden en uitleg die Shaykh Atiyatullaah mij gaf was zeer nuttig voor mij. Zowel Jihaad als andere activiteiten op het Pad van Allah horen eigenlijk zo te zijn. Dat wil zeggen, er is theologische kant maar ook een specifieke vakgerelateerd kant, en het aspect van jurisprudentie (Fiqh). Allebei dien je te waarderen en door te nemen. Want de beloning van Jihaad en andere activiteiten hebben niet enkel een beloning in hiernamaals maar tevens is het doel ook een werelds succes behalen.

 

Geschreven door Abdullaah Al-Muhajiri.
Bron: Ummet-i Islam.
Vertaald door Abu Djuhayman.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s