Een korte biografie van Shaykh Abdullah Azzam

“Shaykh Abdullah Azzam was geen individu, maar een complete natie op zich. Moslim vrouwen hebben bewezen niet in staat te zijn om een man als hem te baren nadat hij was gedood.” (Usama bin Laden, Al-Jazeera TV interview, 1999)

“Hij is verantwoordelijk geweest voor de wederopstanding van de Jihad in de 21e eeuw.” (Time Magazine)

“Zijn woorden waren niet zoals die van gewone mensen. Zijn woorden waren schaars, maar rijk aan betekenis. Wanneer je in zijn ogen keek, vulde je hart zich met Imaan en liefde voor Allah (SWT).” (Mujaahid-geleerde uit Mekka).

“Er is tegenwoordig geen Jihad-land in de wereld, of een Mujaahid die vecht op de Weg van Allah, die niet is geïnspireerd door het leven, de lessen en de werken van Shaykh Abdullah Azzam.” (Azzam Publications)

“In de 80-er jaren heeft Shaykh Abdullah Azzam een uitspraak geïntroduceerd, waarvan de betekenis elke dag nog op de slagvelden van Tsjetsjenië doorklinkt. De Shaykh (moge Allah hem erbarmen schenken) beschreef de Mujaahideen die tijdens de strijd gedood werden als ‘zij die zich hebben aangesloten bij de Karavaan van Martelaren.” (Veldcommandant Chattab van de buitenlandse Mujaahideen in Tsjetsjenië.)

Abdullah Yusuf Azzam werd in 1941 geboren in het dorp van Asba’ah Al-Hartiyeh, in de provincie Jenin, in het bezette Heilige Land Palestina. Hij werd opgevoed in een bescheiden huishouding, waar hem de Islam werd geleerd en werd gevoed met de liefde voor Allah, Zijn Boodschapper s.a.w.s., de Mujaahideen die vechten op de Weg van Allah, de rechtschapen mensen en het streven naar het Hiernamaals.

Abdullah Azzam was een bijzonder kind dat al op jonge leeftijd de Islam begon te verkondigen. Zijn familieleden kenden hem als een toegewijd kind. Hij blonk al uit tijdens zijn jeugd. Zijn leraren onderkenden dit al toen hij nog op de basisschool zat.

Shaykh Abdullah Azzam stond van kinds af aan bekend om zijn bescheidenheid en zijn serieuze karakter. Hij genoot basis- en middelbaar onderwijs in zijn woonplaats en vervolgde zijn studie aan de landbouw hogeschool Khadorri College, die hij met een diploma heeft afgerond. Ondanks dat hij de jongste van zijn klasgenoten was, was hij zeer intelligent en de slimste van allemaal. Nadat hij het Khadorri College had afgerond, werkte hij als leraar in de plaats Adder in Zuid Jordanië.. Later trad hij toe tot de Hogeschool van Sjariah aan de Universiteit van Damascus, waar hij een doctoraat in de Sjariah (Islamitische Wetgeving) behaalde in 1966. Nadat de joden de westelijke Jordaan-oever hadden ingenomen in 1967, besloot Shaykh Abdullah Azzam te verhuizen naar Jordanië, omdat hij niet kon leven onder de joodse bezetting van Palestina. De zondigheid van Israëlische tanks die zonder enig verzet de Westoever oprolden vergrootte zijn vastberadenheid om te verhuizen en de vaardigheden van het vechten te leren.

Laat in de 60-er jaren sloot hij zich vanuit Jordanië aan bij de Jihad tegen de Israëlische bezetting van Palestina. Kort daarna ging hij naar Egypte en studeerde daar af met een doctoraat in Sjariah van de Universiteit Al-Azhar. Toen in 1970 de Jihad was gestopt nadat de PLO uit Jordanië was verdreven, begon hij colleges te volgen aan de Jordaanse Universiteit van Amman. In 1971 werd hij beloond met een studiebeurs voor de Al-Azhar Universiteit in Cairo, waar hij in 1973 zijn doctoraat haalde in de Principes van Islamitische Jurisprudentie (Oesoel ul Fiqh). Tijdens zijn verblijf in Egypte maakte hij kennis met de familie van Sjahied Sayyid Qutb (1906-1966).

Shaykh Abdullah Azzam nam lange tijd deel aan de Jihad in Palestina. Bepaalde zaken stonden hem echter niet aan, omdat degenen die deelnamen aan de Jihad ver van de Islam waren verwijderd. Hij vertelde over hoe deze mensen hun nachten doorbrachten met kaartspelen en muziek luisteren, in de illusie dat zij meededen aan de Jihad voor de bevrijding van Palestina. Shaykh Abdullah Azzam vermeldde dat van de duidenden in het kamp waar hij zich bevond, het aantal mensen dat deelnam aan het gezamenlijke gebed zo klein was dat je ze op een hand kon tellen. Hij probeerde ze aan te sporen tot de Islam, maar ze wezen zijn pogingen af. Op een dag stelde hij de retorische vraag aan een van de ‘Mujaahideen’ wat de godsdienst achter de Palestijnse revolutie was, waarop de man zeer helder en bot antwoordde,

“Deze revolutie heeft geen godsdienst achter zich.”

Dit was de laatste druppel. Shaykh Abdullah Azzam verliet Palestina en ging naar Saudi Arabië om daar aan de universiteiten te onderwijzen.

Toen Shaykh Abdullah Azzam besefte dat de Oemmah alleen door een georganiseerde macht kon slagen, werd de Jihad en het geweer zijn werk en vrijetijdsbesteding.

“Jihad en het geweer alleen, GEEN onderhandelingen, GEEN conferenties en GEEN dialoog,”

zou hij zeggen. Door de daad bij het woord te voegen was Shaykh Abdullah Azzam een van de eerste Arabieren die zich aansloten bij de Afghaanse Jihad tegen de Communistische Sovjet Unie.

Toen hij in 1980 in Saudi Arabië was, kreeg Abdullah Azzam de kans om kennis te maken met een delegatie van Afghaanse Mujaahideen die waren gekomen voor de Hadj (Bedevaart). Hij voelde zich al snel aangetrokken tot hun kring en wilde meer weten over de Afghaanse Jihad. Toen het verhaal van de Afghaanse Jihad voor hem werd uitgelegd, voelde hij dat dit de zaak was waar hij zo lang naar had gezocht.

Hij verliet daarom zijn onderwijzerspost aan de King Abdul-Aziz University in Jeddah, Saudi Arabië en vertrok naar Islamabad in Pakistan, om deel te kunnen nemen aan de Jihad en er steeds dichtbij te zijn. Hij leerde daar de leiders van de Jihad kennen. Tijdens de eerste periode van zijn verblijf in Pakistan werd hij aangewezen tot gastdocent aan de International Islamic University van Islamabad. Na een tijdje moest hij met de universiteit stoppen om zijn tijd en energie volledig aan de Jihad in Afghanistan te kunnen wijden.

In de vroege 80-er jaren zou hij zelf de Jihad in Afghanistan proeven. In deze Jihad vond hij de vervulling van zijn wens en onuitspreekbare liefde om te vechten op de weg van Allah, zoals de boodschapper van Allah s.a.w.s. ooit heeft gezegd:

“Een uur lang staan opgesteld in de gevechtslinie voor de Zaak van Allah is beter dan zestig jaar opgesteld staan voor het gebed.”(6)

Geïnspireerd door deze Hadith, bracht Shaykh Abdullah Azzam ook zijn familie naar Pakistan om dichter bij het strijdtoneel van Jihad te zijn. Kort daarna verhuisde hij van Islamabad naar Peshawar om op de drempel van de Jihad en het Martelaarschap te verblijven.

In Peshawar richtte Shaykh Abdullah Azzam samen met zijn goede vriend Usama bin Laden de Bait-ul-Ansar (Mujaahideen Service Bureau) op, met als doel om alle mogelijke ondersteuning te leveren aan de Afghaanse Jihad en Mujaahideen, door het opzetten en uitvoeren van projecten die de zaak ondersteunden. Het Bureau ontving en trainde ook de vele vrijwilligers die Pakistan binnenstroomden om deel te nemen aan de Jihad en ze naar het front te begeleiden.

Vanzelfsprekend was dit niet genoeg om het brandende verlangen voor Jihad van Shaykh Abdullah Azzam te bevredigen. Dit verlangen leidde hem uiteindelijk naar het front. Op het slagveld vervulde de Shaykh dankbaar zijn rol op het toneel van het heldendom.

In Afghanistan verbleef hij nauwelijks op een plaats. Hij reisde door het land, bezocht de meeste provincies en staten zoals Logan, Kandahar, het Hindukush gebergte, de vallei van Panjsher, Kabul en Jalalabad. Deze reizen leverden Shaykh Abdullah Azzam getuigenissen uit eerste hand op van de heldendaden van deze gewone mensen, die alles wat ze bezaten hadden opgeofferd – inclusief hun leven – voor de Zegeviering van de Islamitische Godsdienst.

Bij terugkeer van deze reizen in Peshawar sprak Shaykh Azzam voortdurend over Jihad. Hij bad voor het herstel van eenheid onder de verdeelde Mujaahideen-commandanten en riep degenen die zich nog niet hadden aangesloten bij het gevecht om de wapens op te pakken en hem te volgen naar het front, voordat het te laat zou zijn.

Zoals Abdullah Azzam sterk beïnvloed was door de Afghaanse Jihad, was de Jihad ook sterk beïnvloed door hem, omdat hij al zijn tijd had toegewijd aan deze zaak. Hij werd naast de Afghaanse leiders de meest prominente figuur in de Afghani Jihad. Hij liet geen mogelijkheid onbenut om de Afghaanse zaak in de wereld te promoten, vooral onder de Moslim Gemeenschap. Hij reisde de hele wereld over, riep Moslims op om zich in te zetten voor de verdediging van hun religie en hun landen. Hij schreef een aantal boeken over Jihad, zoals Sluit je aan bij de Karavaan; Tekenen van Ar-Rahmaan in de Jihad van Afghanistan; Verdediging van Moslimlanden; en Liefhebbers van de Schonen van het Paradijs. Bovendien nam hij fysiek deel aan de Afghaanse Jihad, ook al was hij reeds in de veertig. Hij doorkruiste Afghanistan van noord naar zuid, van oost naar west, in de sneeuw, door de bergen, in hitte en kou, per ezel en te voet. Jonge mannen die bij hem waren, werden vaak moe bij deze inspanningen, maar Shaykh Abdullah Azzam niet.

Hij veranderde het denken van de Moslims over de Jihad in Afghanistan en presenteerde de Jihad als een Islamitische zaak die alle Moslims over de hele wereld aangaat. Dankzij zijn inspanningen werd de Afghaanse Jihad universeel, waaraan Moslims uit alle delen van de wereld deelnamen. Al gauw begonnen vrijwillige Islamitische strijders naar Afghanistan af te reizen vanuit alle vier de windstreken, om aan hun verplichtingen te voldoen wat betreft Jihad en de verdediging van hun onderdrukte Moslimbroeders en -zusters.

Het leven van de Shaykh ontwikkelde zich rondom één enkel doel; de vestiging van Allah’s Heerschappij op aarde, wat de duidelijke verantwoordelijkheid is van elke afzonderlijke Moslim. Om zijn nobele levensmissie – het Kalifaat te herstellen – te volbrengen concentreerde de Shaykh zich op Jihad (de gewapende strijd voor de vestiging van de Islam). Hij was ervan overtuigd dat Jihad gevoerd moet worden totdat het Kalifaat (Islamitische Staat) is opgericht, zodat het Licht van de Islam over de hele wereld kan schijnen.

Hij leidde zijn gezin ook in dezelfde geest, zodat zijn vrouw bijvoorbeeld zorgde voor weeskinderen en andere humanitaire hulp in Afghanistan. Hij bedankte voor leraarsposten aan verschillende universiteiten, met de verklaring dat hij de Jihad niet zou verlaten, totdat hij op het slagveld het martelaarschap zou krijgen ofwel geliquideerd zou worden. Hij bleef duidelijk maken dat zijn uiteindelijke doel nog steeds was om Palestina te bevrijden. Hij werd ooit als volgt geciteerd,

“Nooit zal ik het Land van Jihad verlaten, behalve in drie gevallen. Ofwel ik word gedood in Afghanistan, of ik word gedood in Peshawar, of ik word geboeid weggevoerd uit Pakistan.”

Jihad in Afghanistan heeft van Abdullah Azzam de steunpilaar gemaakt onder de Jihad-beweging van de moderne tijd. Door deel te nemen aan die Jihad en door het promoten en weghalen van obstakels op het pad van de Jihad, speelde hij een belangrijke rol in het hervormen van de gedachten van de Moslims over Jihad en over de noodzaak ervan. Hij was een voorbeeldfiguur voor de jongere generatie die gehoor gaf aan de Oproep tot Jihad. Hij had grote bewondering voor Jihad en de noodzaak daarvan. Hij zij ooit,

“Ik heb het gevoel dat ik negen jaar oud ben: zeven en een half jaar in de Afghaanse Jihad, anderhalf jaar in de Jihad van Palestina en de rest van de jaren tellen niet mee.”

Vanaf de preekstoel verkondigde Shaykh Azzam altijd zijn overtuiging dat,

“Jihad niet moet worden gelaten totdat Allah (s.w.t.) Alleen wordt aanbeden. Jihad gaat door totdat Allah’s woord gevestigd is. Jihad duurt voort totdat alle onderdrukte volken zijn bevrijd. Jihad beschermt onze waardigheid en bevrijdt onze bezette landen. Jihad is de weg van de eeuwige roem.”

Zowel de geschiedenis als iedereen die Shaykh Abdullah Azzam persoonlijk heeft gekend getuigen van zijn moed in het spreken van de waarheid, ongeacht de consequenties. Bij iedere gelegenheid herinnert Shaykh Abdullah Azzam de Moslims,

“Moslims kunnen nooit verslagen worden door anderen. Wij Moslims worden niet verslagen door onze vijanden, maar wij worden verslagen door ons zelf.”

Hij was een uitmuntend voorbeeld van Islamitische manieren, in zijn vroomheid, zijn toewijding aan Allah en zijn bescheidenheid in alle zaken. Hij zou nooit overdrijven in de omgang met anderen. Shaykh Azzam luisterde altijd naar de jeugd, hij was deftig en stond angst niet toe in zijn moedige hart door te dringen. Hij praktiseerde voortdurend vasten, vooral het vastpatroon – om de dag – van Profeet Dawoed a.s. Hij adviseerde anderen nadrukkelijk om ‘s maandags en donderdags te vasten. De Shaykh was een man van oprechtheid, eerlijkheid en deugd. Er is nooit over hem gehoord dat hij anderen beledigde of slecht praatte over een individuele Moslim.

Ooit bestempelde een groep mopperige Moslims, zittend in Peschawar, hem als een Kaafir (ongelovige), die de middelen van de Moslims verkwanselde. Toen dit nieuws Shaykh Abdullah Azzam bereikte, stuurde hij hen, in plaats van ruzie te maken, enkele cadeau’s. Ondanks deze cadeau’s gingen enkelen door met beledigen en beschimpen, terwijl Shaykh Abdullah Azzam doorging met het sturen van cadeau’s. Vele jaren daarna, toen zij zich hun fout realiseerden, zouden ze over hem zeggen:

“Bij Allah, wij hebben nog nooit iemand als Shaykh Abdullah Azzam gezien. Hij bleef ons geld sturen, ook al vervloekten en beledigden we hem.”

Terwijl de Jihad in Afghanistan doorging, slaagde hij erin om alle verschillende strijdgroepen in de Afghaanse Jihad te verenigen. Deze Islamitische zege veroorzaakte natuurlijk veel wanhoop bij de vijanden van de Islam en ze smeedden een plan om hem uit te schakelen. In november 1989 werd er een dodelijke hoeveelheid TNT explosieven onder de preekstoel geplaatst waarop hij elke vrijdag de preek hield. Het ging om zo’n ontzagwekkende hoeveelheid dat als het was geëxplodeerd, de hele moskee met alles en iedereen erin zou zijn verwoest. Honderden Moslims zouden zijn gedood, maar Allah zorgde voor bescherming en de bom explodeerde niet.

Kort daarna in hetzelfde jaar, smeedden de vijanden een nieuw plan in Peshawar, ze waren vastbesloten om hun verachtelijke taak te volbrengen. Toen Allah (Heilig en Verheven) wilde dat Shaykh Abdullah Azzam deze wereld zou verlaten om in Zijn naaste nabijheid zijn, ging de Shaykh op eervolle wijze van ons heen.

De vijanden van Allah plaatsten drie bommen op een weg die zó smal was dat er maar één auto over heen kon. Het was de weg die Shaykh Abdullah Azzam altijd volgde naar het vrijdaggebed. Die vrijdag reed de Shaykh over deze weg, met twee van zijn eigen zoons Ibrahiem en Mohammed en met een van de zonen van de wijlen Shaykh Tamiem Adnani (nog een held uit de Afghaanse Jihad). De auto stopte ter hoogte van de eerste bom en de Shaykh stapte uit om het laatste stuk te lopen. De vijanden lagen te wachten lieten toen de bom ontploffen. De zware explosie en het donderend geweld was overal in de stad hoorbaar.

De mensen kwamen de moskee uit en zagen een vreselijk tafereel. Er was slechts een klein onderdeel van de auto overgebleven. De jongste zoon Ibrahiem was 100 meter door de lucht geslingerd, de andere twee jongeren werden ook zo ver weggeworpen en hun overblijfselen waren verspreid over de bomen en hoogspanningsdraden. Het lichaam van Shaykh Abdullah Azzam zelf lag tegen een muur aangeleund, nog compleet intact en totaal niet verminkt, het enige wat je kon zien was wat bloed dat uit zijn mond sijpelde.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s